the blogging dentist

 

 

Running around like a clown on purpose

No givin' up when you're young and you want some 

 

Gisteren was het eindelijk zover. 4 oktober stond in m'n agenda aangekruist als D-Day. Het project begon ergens in februari toen ik in hotel Drongen een afspraak had met Stefaan Engels, de man achter Factor 100. Ik hou van uitdagingen maar deze keer zou het wel een bijzondere worden. Ik die van m'n achttiende niet meer echt gesport had zou in oktober de 21km van Brussel lopen. Samen met een pak andere geïnteresseerden waren we present in Spa voor een ontmoetingsweekend, waar het duidelijk werd dat onze conditie nog fel moest bijgeschaafd worden. Maar week na week deed ik m'n trainingen nauwgezet, ik was zelfs één van de enigen van West-Vlaanderen die de trainingen in Antwerpen en Gent meepikte. Gemakkelijk was het zeker niet, want om halftien 's avonds uw sportschoenen aantrekken voor de zoveelste 10 km, er zijn leukere dingen in het leven. Dat bleek ook toen we gisteren uiteindelijk met 9 van de meer dan 40 ingeschrevenen overbleven om daadwerkelijk de uitdaging aan te gaan.

 

Zaterdagavond checkten we in te Elewijt voor een laatste oppepping onder het intussen vriendenloopgroepje. 'Seks voor de wedstrijd is absoluut af te raden' smste een vriend me. Vandaar dat ik naar het Mechelse gestuurd werd natuurlijk. Geen probleem, antwoordde ik, de adrenaline vloeit bij mij pas NA de wedstrijd. De nacht was lang en in m'n dromen miste ik wel 20 keer de start. Na een koolhydraatrijk ontbijt genoten te hebben en de opslag van energiedrankjes (je bent een topsporter of je bent het niet ;-) ) reden we naar Brussel. Ik voelde me GI Jane in m'n kanariegroene shirt met drankengordel om het middel. De aanmoedigingssmsjes van vrienden en kennissen kwamen binnen, van het thuisfront kreeg ik een telefoontje met de vraag waar ik de autosleutels achterliet. Mijn man is een nuchter iemand zie je.

 

Het mooiste aanmoedigingsberichtje las ik voor aan m'n hele groep enkele minuten voor het startschot klonk:

 

De voorbereiding was lang en hard maar perfect.

Het weer viel-na een hete zomer en een été indien- niet mee.

Dat zou haar echter niet tegenhouden.

Op zondag 4 oktober liep ze de wedstrijd van haar leven.

Run, Ann, run, laat de adrenaline stromen....

Je kan het ,x

 

 

And so she did....Van het Jubelpark over de Wetstraat, door de tunnels aan Louisa via het steeds broeierige Elsene naar Ter Kameren. Een brede Franklin Rooseveltlaan bracht ons tot bij La Hulpe vanwaar het 'slechts' een drafje naar Hertoginnedal leek. De hel van de Tervurenlaan deed me beseffen dat ik liezen had in m'n lichaam en het idee van de adrenaline NA leek me heel ver af. Maar zonder afzien geen uitdaging natuurlijk.  Iets verderweg gingen we Jubelend naar  de tweede passage van de Wetstraat binnen onze tijd. We zouden het halen, wist ik toen, al was het kruipend. Iets voor het einde viel m'n loopmaatje stil met kniepijn.

Dat zou ik niet laten gebeuren. 'Komaan', zei ik, 'nog even doorzetten'. 'Het gaat niet meer...',pufte ze. Met de gedachte van 'samen uit, samen thuis' vertraagde ik nog even, keek achterom en riep nogmaals 'Komaan. Komaan, je kan het!!!' Haar gezicht verstrakte en ze riep me toe: 'Anneke! Wacht!' Samen zetten we nog een laatste spurt in naar de Grote Markt. We hadden het gehaald. Bij het passeren van de boog vond ik het heel jammer dat m'n supporters thuisgebleven waren.

 

Samen reden we terug naar Elewijt, een warme douche en aansluitende massage hadden we wel verdiend. De adrenaline stroomde...Bij de prijsuitreiking riep de coach me naar voren voor m'n medaille. Hij durfde voor de eerste maal toe te geven dat hij bij m'n eerste gesprek in Drongen niet gedacht had dat ik het zou halen. Hij zag me nog binnenkomen, in m'n rode jasje op m'n hoge hakjes. Hij had me gekozen voor m'n ingesteldheid en goedlachsheid, omdat zo iemand ook belangrijk is om een groep te vormen, maar z'n hand in het vuur steken dat ik effectief Brussel zou halen durfde hij niet. Als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat ik zeker wist dat ik het, zonder onvoorziene blessures, zou halen. Als iets in m'n hoofdje zit.....Voor al degenen die me nadien sms ten : Op naar den Marathon! wil ik bij deze wel teleurstellen: bij Anneke is het :afzien mag....genieten MOET!

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

 

 

 

 

 

Deze avond, op de terugweg van een gezellig etentje in het Brusselse, schoot me de gedachte te binnen dat onze kinderen eigenlijk nog weinig het gevoel kennen om écht naar iets te verlangen ook al krijgen ze natuurlijk lang niet alles wat hun hartje begeert.

 

Verlangen of aftellen naar iets, of sparen tot je je iets moois kunt veroorloven zorgt er vaak voor dat de beloning zoveel mooier is. Dat dat niet altijd zo is weten we ook.

Ik herinner me alvast de fuiven waar we pas na heel veel zagen en nog veel meer dromen naartoe mochten. Uren discuterend over het uur waarop we terug  thuis verwacht werden. Om dan enkele uren voor dat tijdstip te constateren dat de party niet is wat je je verbeeld had  maar nog liever zou doodvallen dan eerder dan het afgesproken tijdstip huiswaarts te keren.

Ik dezelfde lijn herinner ik me nog twee momenten uit mijn nog prillere jeugd. Het ene moet zich afgespeeld hebben rond m'n zevende verjaardag aangezien 6 december nog een datum was om naar uit te kijken. Ik weet dat ik altijd een specialleke geweest ben, en ik had dan ook in m'n brief geen Barbie gevraagd zoals m'n vriendinnen, maar wel een Ken. De poppen zelf deden me niet zo heel erg veel, maar het feit dat er in de reclamefolder naast de mannelijke versie van de pop een slogan 'met écht kloppend hart' stond, had m'n fantasie aangewakkerd. In m'n herinnering lijkt het alsof ik weken aftelde naar de datum dat ik de met bloed doorstuwde pop mocht hanteren. Ik voel dan  ook nog precies de ontgoocheling die ik als  klein meisje voelde toen bleek dat niet enkel mijn Ken maar daarbij dus ook De Sint geen hart had, want een hartslag kwam er  enkel  als ik het knopje op de borst indrukte.

Het andere moment van hevig verlangen vond plaats in het vierde leerjaar. De juf had iets nieuws uitgevonden om haar kinderen te motiveren waarschijnlijk, want de opdracht bestond er in zoveel mogelijk punten te halen in verscheidene proefjes over een bepaalde periode. De winnaar van het derde leerjaar zou een TV krijgen, die uit het vierde een naaimachine. Nu heb ik altijd graag genaaid dus ik was vastberaden te winnen. Ik was dan ook euforisch toen ik m'n ouders op een dag kon vertellen dat ik de naaimachine gewonnen had. Wat een ontgoocheling de dag nadien! De naaimachine bleek een porseleinen juwelendoosje te zijn van een 5 op 4, de TV uit het derde een plastiek kleinood. Nooit heb ik nog punten willen halen voor een cadeau.

 

Sindsdien heb ik een beetje schrik gekregen om heel erg naar iets uit te kijken, bang om nadien teleurgesteld of ontgoocheld achter te blijven. Maar daarnet ontdekte ik het tegendeel. Een Ken zoek ik al een poos niet meer maar op onverwachtse momenten voel je dan toch nog een écht kloppend hart!

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

Twee lange maanden waar geen eind lijkt aan te komen, maar die voor je het weet voorbij zijn. Afgelopen weekend was het hier opnieuw verzamelen geblazen voor de jaarlijkse barbecue om de zomervakantie op een plezante manier te beëindigen. Onze nieuwe buren kennen me nog niet zo goed, want  toen de man afgelopen week nog laat op de avond in m'n stoel kwam liggen bedankte hij me eerst en vooral voor de uitnodiging maar vroeg daarop meteen wat eigenlijk de reden was van het feest.

 

Oh, zei ik zo neutraal mogelijk, de reden zou kunnen zijn dat ik vandaag precies vijftien jaar als tandarts aktief ben. Ik kan dus wel wat plezier gebruiken. Anderzijds is het ook precies 1 jaar geleden dat ons gezin en familie voor het eerst geconfronteerd werd met ernstige gezondheidskwalen van familieleden. Het waren geen gemakkelijke tijden maar sinds enkele weken hebben we terug de moed erin dat alles goed komt. Een andere reden zou kunnen zijn dat ik afgelopen jaar wel een hoop tijd geïnvesteerd heb in een gezonder leven, en dat vooral door m'n wekelijkse loopmomenten in te plannen in de agenda. Het grote feest daarvoor is echter uitgesteld tot 4 oktober, de dag van de  uitdaging, namelijk m'n eerste 21 km van Brussel. Maar de enige reden die hier ten huize altijd geldt is deze : Het leven op zich is gewoon een feest!

 

Afgelopen zomer zal weerkundig één van de mooiste van de laatste jaren geweest zijn, maar ook op persoonlijk vlak heb ik genoten  van die warme maanden. De vakantie begon voor mij op de rapportendagen van de kinderen. De zoon had z'n eerste jaar Latijn goed beëindigd en daar was ik niet weinig trots op. Evenals op de meisjes natuurlijk. Met een gerust gemoed kon ik de vakantie starten in Elewijt voor een loopstage in het Blosodomein van Hofstade. Meteen erop vertrokken de kinderen op kamp. Zoals steeds een prachtige periode in hun leven en papa en mama even terug een koppel zonder kinderen voor een week. Opnieuw genieten dus.  We trokken samen een weekend naar Daverdisse, en ook al was het weer niet bijster goed, de prachtige rustige omgeving maakte veel goed. Kort daarna onze gezinsvakantie in Ardèche. Superweer, gezellige plaats, en heel fijne mensen. En hoe ouder de kinderen worden hoe meer ik geniet van hen. Terug thuis begonnen we te brainstormen voor ons tuinfeest en het thema kwam dan ook van hen uit : 'De Rode Loper! '

 

Zo kwam het dat er hier zaterdag om en bij de dertig volwassenen en evenveel kinderen figuranten waren in een 'leven-zoals-het-is film' ergens in een Westvlaamse tuin die praktisch de hele zomer zowel decor geweest is voor ravottende kinderen als een rustpunt  voor revaliderende ouders tijdens hun dagelijkse wandelingetje, een uitkijkpunt voor de patiënten in de stoel evenals hét zonneterras voor de tandarts tijdens de middagpauze op drukke werkdagen. Dat die tuin ook een ideale feestlokatie vormt werd nog maar eens bewezen. Vrienden, buren en collega's hadden zich uitgedost als dé sterren uit recente kapsalonboekjes terwijl ikzelf naar mijn bescheiden mening een ietwat klassevoller dame gekozen had. Dacht ik toch. Mijn mama schudde iedereen een hand en kwam toen op mij afgelopen en zei : 'Sorry, Mevrouw, maar u ken ik niet. U bent?' Serieus!  Bij de aanwezigen werd er gedronken, geproefd, gedanst, gelachen en gepraat. De afwezigen daarentegen werden gemist, kregen een virtuele zoen toegestuurd en hadden zoals steeds ongelijk. De dag erop zweerde ik dat ik volgend jaar een Camping Cosmos organiseer waar elk gezin zijn tent meebrengt en 's anderendaags helpt opruimen. Om vandaag tot het besluit te komen:'t is weer voorbij die mooie zomer..........

 

Is 40 worden geen reden voor een superfeest?

 

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Een onverwachtte gebeurtenis deed me vandaag vreemd genoeg denken aan tombolas. Een groot liefhebber van dergelijke zaken kan  ik mezelf amper noemen. Niet omdat ik sinds ik kinderen heb bij elk mossel- of schoolfeest, optreden van turnvereniging e.d. goede afspraken met hen moet maken. Elk krijgen ze een bedrag om uit te besteden aan de loterij, dit om een avond lang gezeur om nog maar eens een euro te voorkomen. Niet dat m'n kids geen fortuinen mogen spenderen aan clubkassen allerhande. Het gaat me meer om de te winnen prijzen. Al sinds m'n jeugd schijn ik een kampioen te zijn in het winnen van één of andere 'hoofdprijs'. Zelfs mijn ouders hielden hun hart vast tegen het uur dat ik en m'n zus  van de chirofuif thuiskwamen sinds we daar ooit een weliswaar lieve doch niettemin ongewenste straathond wonnen. Ik zie me nog samen met  Gudrun naar huis lopen, ons heel goed bewust van 'ons tijdelijke geluk' in de kartonnen doos.  Een groot tapijt was ook eens ons deel. Sleur daar maar eens mee naar huis als je op een fuif bent waar je natuurlijk per fiets naartoe rijdt om geen uren parkeerplaats te moeten zoeken. Zo rond middernacht en wegens diezelfde tweewieler een heel klein beetje in de wind is de verleiding heel groot om de prijs over de haag te gooien, ware het niet dat ons goede fatsoen dan toch even een engeltje op onze schouder zet. Troostprijzen wil ik mensen.....geen hoofdprijzen. Geen indianententen meer om 's anderendaags en het liefst nog vroeger in de tuin te monteren. Geen 5 kilo rundertong  een jaar lang elke week als je de dochter van een slager bent. Heel onsympathiek van mij, ik besef het, vandaar dat ik wel steeds met de allergrootste glimlach m'n cadeau aanvaard.

 

Maar waarom nu die gedachten vandaag? Ik zal het je vertellen. Ooit, het lijkt een eeuwigheid geleden, vertelde een kennis me dat hij z'n tandartse beloond had met een dinertje na wekenlange tandzorgen. Aangezien de man in kwestie in het algemeen over een goede smaak  beschikt kan ik vermoeden dat hij z'n tandverzorgster niet meenam naar de plaatselijke Mc Donalds. Ik beken, ik was behoorlijk jaloers toen ik dat hoorde. Geen enkele patiënt had me ooit dat voorstel gedaan, terwijl ik hier toch ook grote werken verzorg en  steeds mijn uiterste best doe. Toegegeven, ik zou bij zo'n voorstel wellicht meteen even vriendelijk lachen als bij het winnen van m'n hoofdprijzen vroeger, maar toch duidelijk maken dat het enkel m'n werk is dat ik doe. Zeker als het een aangename, goedogende man zou betreffen, wat ook bij de vriend het geval is. Want tijdens het verorberen van exquise gerechten wil je niet de hele tijd naar die bewerkte mond zitten staren, je afvragend of die smaakpapillen nu even geamuseerd werken als voor de esthetische ingreep.  En in de ogen kijken lijkt me ook nogal ongemakkelijk tenzij je zelf de amuse-gueule wil worden natuurlijk, iets wat bij die vriend niet als zo onaannemelijk moet beschouwd worden. Vandaag echter kreeg ik m'n eerste cadeautje ever hier in de praktijk. Toch als ik het beloofde bilknijpen van die man met een maandelijkse afspraak niet meereken ;-). Neen, geen etentje in een driesterrenrestaurant voor de beste mondverwenner. Wel een ander cadeautje waar ik even blij mee was :  een mondverwennerijtje voor mezelf, nl.  een feeling-good koffiemok gevuld met heerlijke pralines!

 

 

Veertien moet ik zowat geweest zijn. De gloriedagen van Kinderen voor kinderen waren duidelijk voorbij en met een twee jaar oudere zus in huis mocht ik wat sneller dan de meeste leeftijdsgenoten de jeugdfuiven in ons dorp onveilig maken. Ik heb het nu over jeugdfuiven maar in feite betrof het vooral de jaarlijkse bals van de plaatselijke voetbalclub ( waar onze ouders ons dan van heel in de verte nauwlettend in het oog hielden) plus hier en daar een fuif van onze jeugdbeweging, want zo vrij lieten  ma en pa hun dochters nu ook niet. Het was ook de tijd dat we ons eerste zakgeld kregen waarmee we naar de grote stad Kortrijk konden om die eerste LP's aan te schaffen. Je zou denken dat in de glorietijd van Fame en Thriller op allerhande play-backshows dat die nummers mijn eerste aanwinsten zouden zijn. Not at all. Ik herinner me nog precies mijn eerste twee aankopen. Anne Clark was het en ook Bruce Springsteen...Ik kan me niet herinneren dat ik de muziek al kende alvorens ik de betreffende platen aanschafte, dus de aankopen zullen nogal impulsief gedaan zijn, en als ik het me goed herinner had het ene vooral met het blonde kapsel te maken op de fotohoes terwijl de videoclip van m'n tweede keuze me ook wel wat in dromenland zal gebracht hebben. Het blonde kapsel was slechts een kort leven van rare bewegingen op de dansvloer beschoren terwijl mijn liefde voor Springsteens muziek bleef bestaan.

 

Een geheel andere liefde die zich omstreeks dezelfde periode in m'n leven aandiende was die voor de basketbalsport. Ik moet bekennen dat ook daar in het hele begin nogal opportunistische redenen achter zaten. Drie maal in de week trainen en een drankje in de kantine nadien. Zo raakte ik natuurlijk wat onder de slagersvleugels vandaan. Zonder veel gemaar. Maar het werd algauw een behoorlijke passie. Zoals wel vaker in m'n bestaan kende Anneke geen grenzen meer. Driemaal trainen, drie wedstrijden op één weekend en de clubtaverne werd verlengd naar het dorpscafé. Ik was dan ook de jongste van de bende en zo genoot ik op relatief jonge leeftijd van de genoegens des levens. Tot moeder vond dat als ik naar Gent wou trekken voor universitaire studies dat ik maar beter m'n sport kon opgeven. Ze kende haar dochter beter dan mezelf weet ik nu, want er bleef in Gent zeker geen tijd over voor wekelijkse trainingen. De topsporthal bestond toen nog niet of ze moest in de Overpoortstraat gelegen hebben. Het was dus tot voor kort bijna twintig jaar geleden dat dat jeugdige lijf van me nog eens sportschoenen aantrok. Ik heb jullie al verteld dat ik een eind geleden m'n iPod doopte met Evi's (Gruyaert) podcast om zo een klein beetje aan sport te gaan doen. Ditmaal niet zozeer om het huis te kunnen ontvluchten, want niettegenstaande de runnersclub in m'n dorp al de tot mijn verbeelding sprekende bijnaam Loopse Club kreeg ben ik nog steeds geen lid . ;-) Nee, tot nu toe bedreef ik m'n kunnen vooral op een looptapijtje op m'n eigen zolder. Recentelijker durfde in me ook al eens in een bos te vertonen maar dan het liefst niet te dicht bij huis. Maar sinds twee weken ben ik er pas écht ingevlogen. Want ik ga in oktober in Brussel een halve marathon lopen. Dat is toch het doel van één derde van de groep midlifers die zich inschreven voor Factor 100. Mijn nieuwe project. En welke song past er beter bij deze nieuwe uitdaging dan deze. Alleen de stem en de clip al......grrrrrr. Op m'n iPod komt de song niet. Want dan gaat m'n hartslag meteen in overdrive! En de traditie voortzettende zal ik ook nu het nuttige aan het aangename koppelen. Volgende weekend mag ik voor drie dagen naar Spa. Op teambuilding....Naar het schijnt zal 'Spring in the air' zijn....

 

Tot de volgende!

 

Anneke