the blogging dentist

Het moet nu ongeveer een tweetal jaar geleden zijn. Wat de precieze oorzaak was herinner ik me al lang niet meer. Vanzelfsprekend herinner ik me het voorval met de man die ietwat terloops meldde dat hij slanke vrouwen prefereerde. Natuurlijk zit het voorval van de aansluitende WOW-jurk die bij nadere inspectie in het pashok net iets té strak zat ook nog in m'n geheugen gegrift. Tel daarbij de stappenteller die ik ergens cadeau kreeg. Op het eind van de avond gaf die precies 636 stappen aan, zelfs na schudden en omkeren! En de tweede gaf ongeveer hetzelfde getal aan. De preciese oorzaak herinner ik me dus geenszins meer, maar dat het hoog tijd was voor aktie was duidelijk.

 

Ons Kookboek, de enige echte Meurisse-chocolade en frieten met mayonaise, de enige zekerheden in een Vlaamse keuken, werden vervangen door Je bent wat je eet van Sonja, Vitalinea en kip, kip en ter vervanging kip. Of vis. Met veel groenten. Tijd voor de sportschool heb ik niet, dus het werd een sportschool aan huis. Loopband, fiets, stepper, halters en crosstrainer. Iemand die mij kent weet dat ik niet overdrijf, nooit! Dus ik begon ook aan het programma met Evy. Langzaam opbouwen. Het ging me te traag dus in week drie liep ik 5 km ipv in de gebruikelijke 8 weken. Resultaat kwam er als vanzelfsprekend, zij het niet in hetzelfde tempo en met dezelfde coëfficient. Wat wel exponentieel toenam waren de complimentjes aan mijn adres evenzeer als mijn uitgavenstaat van mijn VISA account. Jurken dat ik deze zomer gekocht heb, en mijn man merkte tijdens onze laatste vakantie ook plots dat ik toch heel wat nieuwe  bikinis bijhad. Ik wil dus maar zeggen, mijn nieuwe levensstijl beviel me nu wel. Vorige week droomde ik zelfs van de Marathon van New York. 'Wat droomde je dan' , vroeg mijn zoon toen ik het vertelde. Wel ik zag mezelf in een miniscuul broekje en een shirtje dat een trotse sixpack liet zien, keer op keer het lint bij de aankomst stuklopen, met dezelfde smile op m'n gezicht als die 100m medaillewinnaar op de Olympische Spelen.  'Dat is geen droom', zei hij,' dat is een illusie,mama!' Toffe jongen anders hoor.

 

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik donderdag de krant opensloeg. Mensen met een iets hogere BMI leven langer. Niet dat ik nu al in de gevarenzone zit (of moet ik nu zeggen, niet meer?) maar de bedoeling was wel dat mijn in de dressroom opgehangen grafieken van mijn niet onaardige hoeveelheid massa een neerwaartse beweging aangaven. Het ergste moest nog komen echter. Want dat Trends ons wel vaker wil waarschuwen voor neerwaartse spiralen wist ik al eerder, maar dat ze me nu al zouden adviseren over mijn eigenste grafiek in mijn eigenste dressroom over mijn eigenste lijfelijke gewicht was nu net iets teveel. Ik zie het al staan in De Tijd bijna. Onder de sterkste dalers : Tandartsanneke! Want jawel. Wat titelt het weekblad?

 ' Recreatieve duursport - Kalmpjes aan, dan breekt het lijntje niet. Gedreven in de job en gebeten door de sport? Die combinatie is niet zonder risico!'

 Een mens zou van minder in de war raken. Want hoewel ik karakterieel heel kalm ben is kalmpjes aan niet echt mijn levensmotto. Anderzijds ben ik ook niet in paniek, want ik ben ook een echte ram. Heel snel op zoek naar nieuwe uitdagingen om het leven wat spannender en dus plezanter te maken. Dus vroeg of laat zou ik wellicht toch de loopband op eBay zetten. Maar tot dan loop en Sonja ik verder. En blijf ik genieten van jullie vele complimenten. Gevaar voor een rondingloze Anneke is er mijns inziens geenszins!

 

Tot de volgende!

 

Anneke

Koop uw kat een gps

Ik was nu nochtans eens van plan om een ernstig stukje te schrijven. Bij ontmoetingen met lezers van deze blog  krijg ik vaak de opmerking dat ze mijn schrijfsels zo heerlijk grappig vinden. Op zich vind ik dat heel fijn natuurlijk, want we willen toch allen een beetje uniek zijn en aangezien er zo vaak beweerd wordt dat er geen vrouwen met humor bestaan blijk ik dus een  uitzondering te zijn. Maar gisterenavond bedacht ik dat ik misschien ook maar eens over een ernstiger thema iets moest schrijven. Over de politieke toestand in ons land bv. of over De Tour. Nee, ik lach niet...

Maar het volgende artikel leek me dan terug veel te fijn om te laten liggen. Een poezen GPS mijn God.

18 juli 2008 -- Redactie Data News

Live de route volgen van je kat om te weten waar hij uithangt. Dat kan vanaf het laatste kwartaal van dit jaar als een elektronicabedrijf uit Hengelo een gps-systeem voor katten op de markt brengt.

Wilfried Peezenkamp bedacht het systeem nadat zijn eigen drie katten ernstig mishandeld waren thuisgekomen. De kat krijgt een kleine gps-ontvanger aan de halsband. Door een basisstation aan de pc te koppelen kan de gebruiker via de digitale atlas Google Earth zien waar de kat buitenshuis loopt.

"Als hij ergens vastzit, bijvoorbeeld omdat een poot in een klem zit, dan kun je gelijk actie ondernemen", aldus Peezenkamp. Hij heeft naar eigen zeggen al veel reacties ontvangen van bezorgde katteneigenaren.

Bron: Belga

Ik heb zo een flauw vermoeden dat de kleinoden nogal snel verkocht zullen zijn, maar dan niet om rond de hals van de viervoeterige poezen te hangen. In handtassen daarentegen, of het sigarettenbakje van de wagen......er MOET een markt voor zijn. Ik wil dus iedereen waarschuwen, als de echtgeno(o)t(e) bij de eindejaarsfeesten een poes in huis wil halen................pas op voor de spreekwoordelijke kater!

 

Tot de volgende!

 

Anneke

De laatste woensdagmiddag van dit schooljaar zit erop. Voor onze zoon tevens de laatste keer dat hij op woensdag met z'n crossfietske de tuin komt ingereden komende van de school waar hij de laatste 10 schooljaren verbleef. Met een hongerige maag én helpende handen. Want zoals ze zelf op hun toespraak zeiden gisteren, nog te klein voor veel van de 'mag-ik-dingen' maar voor ons ouders al groot genoeg intussen voor een hoop 'moet-dingen'. Zo hielp hij me het voorbije jaar wel vaker bij het dekken van de tafel en het afwerken van het menu, zodanig dat we met ons vieren onze voetjes onder tafel mochten schuiven van zodra z'n zussen met de rij thuiskwamen.

 

Ik heb gisteren trouwens enorm genoten van hun zelf in elkaar gestoken spektakel. Nu de grootsten van de school, stoer als geeneen, straks terug de kleinsten in een geheel nieuwe wereld. Hoewel. Sinds ik in '88 mijn humaniora verliet hoopte ik dat als ik ooit kinderen zou hebben, ze net zoals mij het Lyceum O.-L.-V.-van Vlaanderen te Kortrijk  zouden mogen leren kennen. Ikzelf heb er acht heel mooie jaren beleefd, vanaf mijn vijfde leerjaar tot en met het allerlaatste jaar Latijn-Wiskunde-Wetenschappen. Acht jaar lang  om 7.00 uur 's morgens de fiets of bus op (jaja, want ik nam een uur pianoles nog voor de start van de lesuren ) , maar geen enkele dag met tegenzin. Het laatste jaar was ik zelfs heel aktief als praeses. Toen ik een jaar of twee geleden dan ook voorzichtig begon over het uitkiezen van een school, bleek een plaats waar Onze Lieve Vrouw in de naam voorkwam niet onmiddellijk hip te zijn. Er zijn hier wel enkele discussies geweest, en de voorbije maanden had ik me er dan ook bij neergelegd dat je  geen studierichting kan opdringen, laat staan een school. De kinderen moeten hun eigen weg gaan in het leven, we kunnen ze wel raad geven en begeleiden, maar niemand is gebaat met een keuze waar ze zelf niet achter staan. Of zoals ik een jaar geleden bij m'n favoriete maar helaas stilgevallen blog las : Een prachtig citaat van Antoine de Saint-Exupery. “Als je een schip wil bouwen, beveel de mensen dan niet om hout te verzamelen, verdeel het werk niet voor hen, geef geen orders. Nee, leer hen te verlangen naar de onmetelijke uitgestrektheid van de zee”. Laat ons dus creativiteit stimuleren en buiten vaste kaders durven denken.Maar hoeveel kinderen zouden door hun ouders al niet geduwd zijn in een bepaalde richting, op een bepaald schip, zonder dat ze op deze cruciale leeftijd even kunnen verlangen naar de uitgestrektheid van de zee ? 

 Mijn zoon moest me echter één iets beloven, dat we minstens naar de opendeurdag zouden gaan in m'n vroegere school. Voor de rest mocht hij in zekere mate zelf beslissen. Ik moet zeggen dat dat bezoek aan m'n vroegere school zelfs voor mij behoorlijk emotioneel was. Toen ik plaats nam op de tribunes van de sporthal leek het alsof ik pas de dag voordien daar vertrokken was. En ook de leslokalen zou ik zo terugvinden, ook al is het intussen dus 20 jaar geleden dat ik daar door de gangen rende. De kinderen kregen een eigen rondleiding, en groot was dan ook m'n verbazing toen hij zich behoorlijk enthousiast terug bij ons voegde. Hij had aan de rondleidende studiemeesteres gevraagd of die zich Ann ....herinnerde. Natuurlijk herinner ik me haar, had die gezegd.....ben jij haar zoon? Dat belooft! Jou mama heeft het mij eens heel moeilijk gemaakt tijdens de examens.....ze weigerde haar proef Wiskunde in te vullen! Nu ben ik wel meermaals verward met m'n zus.....;-). Maar hij vond dat dus behoorlijk gaaf van z'n ma!

 

Veel hoop op een wens die in vervulling zou gaan had ik dus niet meer. Tot hij me vorige woensdag heel aangenaam verraste. 'Gaan we ons inschrijven?' vroeg hij. Waarom het nu zo plots moest, en of hij dan al een studie- en schoolkeuze gemaakt had, was mijn vraag aan hem terug. Jawel hoor, zegt hij, ik ga helemaal hetzelfde doen als jij! Latijnse in O.-L.-V.-van Vlaanderen. Want dan word  ik misschien even slim als jij en kan ik later misschien nog alles worden! Als dat geen veel te groot compliment was voor mijn niet altijd even gerustgestelde ziel of ik het met de kids wel allemaal zo goed doe als mijn ouders indertijd.

 

Ik durf te wedden dat die komende zes jaar zo om zullen zijn. Het wordt voor hem én voor mij een heel boeiende periode, daar ben ik van overtuigd. En laat ons hopen hij binnen een x aantal jaar een volgende stap kan zetten naar een nog zelfstandiger leven. Van die periode in mijn leven zal ik hem de verhalen nog maar wat onthouden. Alles op z'n tijd. Hoewel ik deze middag toch even een flashback had naar die tijd bij het lezen van die andere favoriet van mij op de  allerlaatste bladzijde van Weekend Knack. Snel even een mailtje gestuurd. Hij zal het me vergeven dat ik z'n antwoord hier publiceer.

 

 

RE: ‏
Van:	jp.mulders@skynet.be
Verzonden:	woensdag 25 juni 2008 9:41:10
Aan:	tandartsanneke@hotmail.com

 

 

 

 

 

Gelukkig leest m'n zoon m'n blog nog niet, want onnozel staan doen op Paradise enz. is bij mij slechts een tweetal weken geleden moet ik schaamtelijk toegeven. Een eeuwige student. Ik wist het!

 

 

Tot de volgende!

 

Anneke