the blogging dentist

Als een god in Frankrijk.

 

Wat een zalig Pinksterweekend hebben we achter de rug! De feestelijkheden werden hier ten huize zelfs een dagje vroeger ingezet. Op donderdagavond stond immers een etentje gepland met vrienden. Een terrasje in de buurt, meer dan leuk gezelschap, wat moet een mens meer? Toen de restaurantuitbaters ons niet geheel naar onze zin lieten weten dat we rond halftwaaf geen Irish Coffee meer konden bestellen verhuisde het hele gezelschap naar ons terras waar tot in de latere uurtjes nagepraat werd. Iets wat de volgende dagen herhaald werd in verschillend gezelschap en een weekend lang leek onze tuin een zuiders decor. Wat kan zo'n mooi zonnig weekend deugd doen. Wat ik toen nog niet  wist was  dat de  'Sinksen'zondag wel een heel bijzondere dag ging worden. 's Morgens vroeg gewekt door mijn 3 schatten van kinderen met de allermooiste moederdagscadeautjes, een kruisje op de kalender voor de verjaardag van m'n broer plus de huwelijksverjaardag van mijn zus, dus een hoop redenen tot vieren op deze 11de mei. Daarbij kwam toen nog de uitnodiging van een communiereceptie alweer in even prettig gezelschap. Maar de apotheose van de dag kwam er rond de avond toen m'n gsm liet weten dat ik de trotse meter was geworden van m'n tweede metekindje Arthur. Een heel schoon kinneke al zeg ik het zelf. Welkom op deze wereld alvast m'n lieve zondagskind! Een prachtig weekend dus waarbij het geluk en genieten voor één keer heel dicht bij huis kon. Een mens hoeft niet steeds erop uit te trekken om een vakantiegevoel te hebben, zie maar naar de onderstaande foto's!

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

Dit weekend zullen de leden van Spirit zich buigen over een nieuwe partijnaam. Benieuwd wat voor origineels uit die denktank zal voortspruiten. Nu is het geven van namen niet altijd een gemakkelijke bezigheid. Bij de zwangerschappen van m'n drie kinderen zijn er toch steeds enkele maanden gegaan over het beslissen wat we nu al of niet op het kaartje zouden drukken want tenslotte moet je kind die naam z'n hele leven meedragen. En dan nog worden die namen na verloop van tijd vernoemd. Onze Pieterjan is voor al z'n vrienden- en vooral als ik niet in de buurt ben- P.J. . Elena wordt  door haar vriendinnen met Leentje aangesproken, alleen onze kleinste is volgens mij nog altijd Johanna. Aan de lengte van de namen is het niet gelegen, want mijn geboortenaam is kortweg Ann, terwijl bijna 90 procent van m'n patiënten en vrienden me  Anneke noemt, terwijl ik noch klein, noch heel frele ben. Misschien is het omdat ik zo lief ben...

 

Tandartsanneke is echter geen van mijn uitvindsels. Toen ik een aantal jaar geleden als een complete nitwit wat betreft PC's m'n eerste stapjes zette op het World Wide Web bleek ik al heel snel met de regelmaat van de klok de vraag te krijgen naar m'n MSNadres. MSN? Ik had er nog nooit van gehoord, en aangezien ik altijd goed geweest ben in anderen aan het werk zetten vroeg ik één van die vraagstellers een adres voor mij aan te maken. Sindsdien ben ik dus Tandartsanneke. Nu kwam afgelopen week ook mijn kleinste m'n bureel binnen met een prangende vraag. En ik had eerst helemaal niet door wat ze bedoelde. Aangezien ze ook in school hun mediaklas hebben raakt ook zij meer en meer vertrouwd met de PC. En nu moest ik haar dus helpen. Niet met de PC weliswaar, wel met het zoeken naar een ' Speelnaampje'.

 

 Na wat rondgevraag bleek m'n dochtertje een heel leuke Vlaamse woordversie van de Nickname of aanmeldingsnaam te bedoelen. Ik vond de term eigenlijk heel goed gekozen, want ook de personen die zich via deze blog aandienen als vriend van.....lijken heel zelden hun eigen naam als aanmeldingsnaam te gebruiken. Bij sommige verzin je meteen ook een heel spannend leven, want hoewel ik zelden inga op die vriendenverzoeken, ik moet toegeven dat het kriebelt om te weten te komen wie er achter de naam schuilgaat. Want zeg nu zelf, Positivo-op zoek naar avontuur, JustForFun, JustACoincidence, GeheimeSpiegel, HomeAloneMan....dat kleurt de fantasie toch, . Anderzijds zijn er ook nicknames waarvan ik denk dat ze moeten aangemaakt zijn in een moment van complete zinsverbijstering, want wie kiest nu DikkeTetten of zelfs Prozac, daar denk ik toch meteen Who's in a name bij . Hoewel ik bij die ProZac  ook een lach op m'n gezicht krijg sinds ik de column van Tom las in DSM. Een (h)eerlijk stukje. Naast prikkelend of afknappend zijn sommige van die aanmeldingsnamen ook gewoon verbazend. Zo hoorde ik afgelopen week, terwijl een patiënt met opengesperde mond tegen m'n borstkas aangedrukt lag, Het Nieuws. Waar onder meer melding werd gemaakt van de tekst die de papa van het door Fourniret vermoordde Belgische meisje voorlas op het proces. Daar vergeleek hij de dader met de mythologische figuur Minotaurus. Een schepsel met de kop van een stier en het lichaam van een mens, aan wie om de zoveel tijd een maagd diende geofferd te worden. En ja hoor, ook die 'speelnaam' kwam ik al tegen. Het moge duidelijk zijn dat het visitekaartje van de virtuele wereld meer zegt over wie de persoon is of wil zijn dan het meest originele papieren variantje. Het voordeel is ook dat je in tegenstelling tot van die laatste niet slechts twee versies in je portefeuille moet zitten hebben-eentje met je echte en eentje met je valse gsmnummer- maar dat je een oneindig aantal ID's kunt aanmaken naargelang je gemoedstoestand. En ja hoor, intussen kan ik zelf ook een MSN adres aanmaken!

 

Tot de volgende!

 

Tandartsanneke

Eerst en vooral wil ik alvast iedereen bedanken die samen met mij de 6e april aangestipt had op z'n kalender. Mijn aanwezigheid op het net zal ik geweten hebben, want zelden ging m'n verjaardag gepaard met talloze mailtjes die binnenliepen om me te feliciteerden. Naast gelukkig met de felicitaties van  oudgedienden die me zoals elk jaar niet vergeten zijn ook verrast door lezers van m'n blog die me ook in de échte wereld bekend zijn, maar dus ook voor mij volstrekt onbekenden wensten me veel plezier toe op m'n weekend, en sinds ik nu ook m'n mails kan bekijken op m'n GSM  kon dat dus met de regelmaat van de klok. Ikzelf was heel blij met die attenties ook al zijn er ook altijd oude bekenden waar je wel iets van verwacht en die het dan compleet vergeten. Ikzelf pleit hierin ook wel eens schuldig. Maar mijn man was minder opgezet met die berichtjes. Misschien kun je een groot bord aan je huis hangen dat je op weekend bent , was zijn repliek. Wat natuurlijk bewees dat hij nog nooit een letter van m'n schrijfsels hier las, want dan zou hij weten dat er geen adres noch naam in vermeld staat.

 

Maar het weekend, daar heb ik inderdaad van genoten. Eens een weekend kinderloos zijn

betekent toch een heel andere manier van leven. Zo konden we  eens op vrijdagavond een filmpje meepikken, gevolgd door een kriekske zonder te hoeven kijken op het uurwerk wanneer we de oppas zouden ontheffen van haar taak. Dat dacht ik toch, want toen ik vanuit m'n bad achteloos zei dat ik Aanrijding in Moskou wel eens wou zien, bleek de echtgenoot net nu van wacht te zijn. Geen bioscoop dus, wel een kleine maaltijd in een plaatselijk restaurantje, zodanig dat hij tijdig zou kunnen opstaan mocht er een oproep binnenkomen. Aanrijding in Moskou werd dus Voetbalvrouwen op VTM.......een pak vroeger dan op een oppasavond wanneer we natuurlijk niet om 22h zouden kunnen thuiskomen zonder rode wangen....

's Anderendaags dan eerst een saunamoment alvorens naar ons geboekte hotel te trekken. En hoewel ik steeds hou van een saunabeurt vroeg ik me ook nu af wie nu de échte gelukkige was. We deelden de sauna met een hoop vrouwen waaronder een groepje meiden die een vrijgezellenavond te vieren hadden. En m'n echtgenoot bleek de enige man. ''K had compassie met U' zei de vrouwelijke zaakvoerder, bekend van Wie Wordt de Man voor Phaedra. Compassie? COMPASSIE? ;-) Ze had beter de 19 afvallers van het programma geboekt......dat was nog eens een verjaardagscadeautje voor mij geweest!

 

Erna naar ons mooie hotel getrokken, een etentje bij kaarslicht in een restaurant op loopafstand meegenomen plus nog het kriekske in een cafeetje op de terugweg. 's Morgens nog wat verwennerij in ons hotel zelf en tegen de middag nog eens doorgereden naar de kust. Het werd dus echt een genietweekend, net zoals de vele lezers mij toewensten.

 

Bedankt!

 

Anneke