the blogging dentist: praktijk

Moeten tandartsen ook managers zijn?

Mon, 18 Jun 2007 15:24:05 GMT

Vorige week las ik op www.tijd.be het volgende artikel . Een heel herkenbaar thema , ook al werd de tandarts als vrij beroep niet vermeld.

Mijns inziens echter is zeker ons beroep in deze problematiek in te passen. De tijd dat de tandarts vrije consultaties deed, met enkel een tandartsstoel, extractietangen en een klein beetje materiaal als beroepskost is al heel lang verleden tijd. Heel weinig afstuderenden kiezen er dan ook voor een eigen praktijk te starten, vnl. door de enorme kost die daar mee gepaard gaat, want tegenwoordig moet je als tandarts heel wat toestellen in huis hebben, heel wat materiaal ook, en heel wat van die dingen heb je maar sporadisch eens nodig. Deze kost delen met collega's en zo een groepspraktijk starten is dan veeleer aan de orde. Hoewel je dan terug heel weinig vrouwen aantreft die zo'n structuur willen opbouwen, de meeste groepspraktijken worden gerund door mannen, wellicht omdat vrouwen eerder geneigd zijn part-time te werken. Ik heb hier wel al vaker gepleit voor een groepspraktijk, hoewel ik het 'small is beautifull' principe ook wel kan volgen. Vooral het baas blijven in eigen huis, samen met de privacy behouden lijkt in deze aantrekkelijker. Alleen is het zo dat alles zelf blijven doen, zonder personeel, anno 2007 heel moeilijk is. In de vorige generatie waren de meeste tandartsen mannen, en velen hadden dan hun meewerkende echtgenote om telefoons te beantwoorden en andere hulp te bieden in de praktijk. Bij mij is dat dus niet het geval. Mijn echtgenoot heeft z'n eigen job, en ik mag er ook niet aan denken dat hij hier de godsganse dag in m'n praktijk zou rondlopen. Tot een eind terug deed ik dus alles zelf, van patiënten verzorgen, tot administratie, telefoons beantwoorden, afspraken maken, afrekenen, stockbeheer, sterilisatie......Ik deed dus heel wat uren op een dag en nog kreeg ik soms klachten van patiënten omdat ik niet onmiddellijk plaats voor ze had. Toen ik drie jaar terug mijn nieuwe praktijk liet bouwen wist ik het dus wel, ik zou meerdere stoelen plaatsen, één tot meerdere collega's aanwerven, plus dan ook een assistente. Wel zonder vennoten, want een vennootschap heb ik nog steeds niet. Dit alles is nu een feit, en het werkt nu wel allemaal, maar toch is het nog niet zoals ik het zou willen. Want ik voel zelf dat ik helemaal geen tijd gewonnen heb, alleen maar nog langere uren maak elke dag. Naar de patiënten toe is het natuurlijk wel een verbetering, want minder lange wachttijden zowel voor een afspraak als in de wachtruimte, en dat zijn punten waar de patiënten het meest gevoelig voor zijn. Maar zelf heb ik nu, buiten mijn werk als tandartse, heel wat andere taken te vervullen. En dat ligt louter aan mezelf, omdat ik te weinig 'manage'. Terwijl ik een heel erg duidelijk droombeeld heb van hoe mijn ideale praktijk er moet uitzien hoor. Maar elke dag opnieuw start de dag vroeg, komen en gaan de patiënten en de collega's maar van een bedrijfsplan, vergaderen, registreren van inkomsten en uitgaven plus het evalueren daarvan, is hier weinig sprake. Elkeen doet zijn job naar behoren maar ik mis een beetje de interactie. De omschakeling in de praktijk verliep vlot, maar in m'n hoofd zie ik de praktijk nog te weinig als een klein bedrijfje. Ik heb dat dan ook nergens geleerd. Vandaar misschien ook mijn interesse in de MBA opleiding van Vlerick, een andere droom waarvan ik een minder duidelijk beeld heb tot nu toe. Een droom die ik vooral voor mezelf wil verwezenlijken, en niet om tot een bepaalde entourage te gaan behoren, iets wat me wel eens verweten wordt als ik m'n plannen uiteenzet.

Mijn droombeeld van m'n ideale 'state of the art' praktijk wil ik jullie echter niet onthouden. Let wel dat het 'fictie' is, en dus met enige zin voor fantasie en excessen, iets waar m'n overige dromen ook niet altijd van ontbeerd blijven...

Dé basis van m'n virtuele praktijk is een uiterst efficiënt sofwareprogramma, dat elke ruimte met elkaar in verbinding brengt. Eerst en vooral zal de patiënt bij aankomst zich aanmelden via z'n unieke 'fingerprint'. Bij de centrale balie verschijnt dan onmiddellijk de fiche van de betrokkene, met foto, en het uur van aankomst wordt aangeduid plus de stoel waar er een zitplaats voorbehouden is. Een mondhygiëniste haalt de patiënt om even na te gaan of die hygiëne op punt staat en of er nog iets moet aangeleerd worden. Een eerste foto van de mond wordt genomen en terwijl de patiënt naar de behandelruimte wordt geleid worden die gegevens, samen met de laatste behandelingen op het scherm aan de behandelstoel weergegeven, zodat bij eventuele problemen met beeldmateriaal veel meer duidelijk te maken is. De stoel staat helemaal klaar voor de geplande behandeling, samen met het nodige materiaal voor de ingreep, want we werken met een slimme agenda, waarvoor voor elke behandeling een protocol is uitgewerkt wat er precies nodig is en hoeveel tijd we willen spenderen. De wachtzaal is dan wel uitgerust met draadloze internetverbinding en spelconsole, verscheidene lectuur, maar dat alles vnl. voor de begeleidenden dan want als er technisch niks fout loopt willen we de patiënt zelf nooit langer dan 5 minuten laten wachten. De tandartsen zelf hoeven eigenlijk enkel aan de stoel te komen om de behandeling in alle rust uit te voeren. Eenmaal klaar ziet hij naar welke stoel hij moet om de volgende patiënt te ontvangen terwijl de vorige verwezen wordt naar de ontvangstbalie om af te rekenen en eventueel een nieuwe afspraak te regelen, die een dag voordien zal bevestigd worden via sms. Idealer wijze kunnen de getuigschriften onmiddellijk doorgemaild worden naar het desbetreffende ziekenfonds. De assistentes zorgen ook voor het aanbrengen van materiaal en opruimen van de units. Er is ook een assistente voor het stockbeheer, waarbij alle materialen met een scanner worden ingelezen en verwerkt in de computer. Van zodra iets geopend wordt houdt het systeem dit bij en bij uitputting wordt automatisch besteld via mail bij het depot.

Verder willen we een vergaderzaaltje/opleidingsruimte, waar op regelmatige uren een evaluatie gebeurt, of waar collega's kunnen samen komen om cases te bespreken. Kortom, een praktijk met veel know-how maar toch heel menselijk.

Is dromen niet heerlijk?

Tot de volgende!

De tikkende tandarts.

Werken maakt gelukkig.Zelfs voor eenzame tandartsen.

Wed, 06 Jun 2007 21:56:19 GMT

Maandagavond was ik aanwezig op één van de twee jaarlijks verplichte peer-review sessies met 12 andere collega's. Deze keer had ik er wel zin in, want het beloofde een leuke avond te worden met het volgende onderwerp : Het wel en wee van het tandartsenberoep. In onze uitnodiging stond ook de vraag om het anderhalf uur durende onderonsje een beetje voor te bereiden, alsof ik zoveel tijd nodig heb om na te denken over het 'aangename' al dan niet 'onaangename' wat ons beroep te bieden heeft. Ik had al zo'n beetje het vermoeden dat het gesprek vooral over de misnoegdheden zou gaan, want na twaalf jaar ken ik de tandartsen wel al een beetje, een gejammer en geklaag is jammer genoeg een vaak terugkerend verschijnsel op bijeenkomsten. Misschien is dat niet echt een eigenschap van tandartsen, maar is het des mensens. Toch had ik een vriendin-collega vooraf gemeld dat ik zin had om enkel positief uit de hoek te komen. Ik zou het enkel over het 'wel' hebben. Want als ik het zou hebben over een moeilijke patiënt, dan heeft m'n buurman gegarandeerd net een uur voor de vergadering z'n worst nightmare als patiënt in de stoel gehad, klaag je over wanbetalers, dan heeft de collega voor je al een halfjaar geen winst geboekt door niet betaalde prestaties. Klagen over je technieker? Manman, dan weet je niet wat die andere voorhad, zo'n sjoemelaars die techniekers...Telefoons terwijl je net met een moeilijke behandeling bezig bent?.....een assistente een hulp? Nee, want dan is die plots zwanger en moet je ze 8 maanden betalen zonder dat ze er is! Twee maal zoveel slapeloze nachten! Facturen waarbij het aantal cijfers steeds groter wordt en de omvang van de geleverde pakketjes steeds kleiner. Kortom, er is een tekort aan studenten tandheelkunde, hoe zou dat komen? Nu ben ik van mezelf nogal een positivo, dus ik dacht, ik ga het enkel over de leuke kanten hebben van ons beroep, want als we elkaar dan toch willen overtroeven, dan kan dat maar des te fijner zijn.

Driemaal helaas, het anderhalf uur was om en we hadden het enkel over de grieven gehad. Toch bleven we bij onze moderator ter plaatse nog wat nakaarten. En bij een lekker dessertje bereid door de gastvrouw, in combinatie met een glaasje amaretto, hadden we het over het jubileum van de tandartsenvereniging te Oostende het voorbije weekend. Ikzelf was er jammer genoeg niet bij omdat onze kids hun danspasjes op het jaarlijkse schoolfeest moesten demonstreren, maar de honderden andere collega's hadden een gala-avond in een luxueus kader, met een life -band, en ik hoorde dat het feest tot in de ochtend duurde....Volledig gratis, gesponsord door de verschillende toeleveringsfirma's. Een andere collega had het over z'n voorbereiding tot het beklimmen van de Mont Blanc. En ik dacht aan mijn vrije middagen die ik probeer door te brengen met leuke lunches met vrienden, shoppen, of andere verwennerijen. Aan de momenten dat er bij ons iets te doen is op school of wanneer ik mijn mama moet begeleiden naar het ziekenhuis,... en dat ik dan aan niemand verantwoording moet afleggen waarom er een grote streep in mijn agenda staat. En zelfs aan fijne momenten hier in de praktijk. En aan het wagenpark te zien op de parkeerplaats van onze moderator mogen we ook financieel niet klagen.Jammer genoeg komt al dit 'wel' niet in de verslagen. En ook al zoek ik zelf vaak andere uitwegen naar wat andere contacten, en menen sommigen we een eenzaam beroep hebben , ik doe het nog steed even graag als 12 jaar terug. Zeker als ik mag eindigen als vanavond. Mijn laatste patiënt kwam voor een tandextractie. Net na de verdoving toegediend te hebben kreeg ik een binnenkomend telefoontje. Nadat ik de afspraak geregeld had kwam ik terug bij de patiënt. Die de tand in z'n handen hield. Een crème van een patiënt dus!

Tot de volgende!

De tikkende tandartse Anneke.

Spaar uw tandarts !

Tue, 13 Mar 2007 09:18:38 GMT

Vandaag in Het Laatste Nieuws een bijna paginagroot artikel . ' 1 op 4 Vlaamse tandartsen krijgen met geweld te maken ' .

IK heb hier al meermaals neergepend dat onze vereniging ons beroep aantrekkelijker wil maken , maar of dit nu de manier is... Want ik citeer verder : 'de arme kiezentrekkers worden bij tijd en wijle gebeten, geslaan, geschopt, uitgescholden, bedreigd - en ja - zélfs suggestief gelikt ! '

Vooreerst dacht ik dat ons beroep toch al wat verder geëvolueerd was dan dat van de kiezentrekker, en zonder de feiten van echt agressieve daden in enkele tandartspraktijken te willen banaliseren, kan ik enkel zeggen dat niks van de voorgaande zaken mij in die mate voorgevallen zijn dat ik er mijn slaap voor gelaten heb.

Gebeten ben ik in mijn heel vroege carriëre wel eens, en dat was voor mij enkel een les om het anders aan te pakken. Ik had een tandje te verwijderen bij een vijfjarig meisje. En opdat het kind haar mondje goed zou openen had ik mijn vingers tussen haar tandbogen gesperd, terwijl ik nog al lachend zei : 'als je pijn hebt bijt je maar !' Ik heb het geweten, plus de patiënten in de wachtzaal, die mij luid AU ! hoorden roepen, ook. Sedertdien weet ik dat er daarom net van die bijtblokjes bestaan.

Uitgescholden ben ik ook al, toen ik aan een dame waagde naar haar naam te vragen. Toen ze me bizar aankeek en niks antwoordde had ik het lef om dat nog eens te herhalen. Wat een zonde! Zo stout van me! De dame bekeek me alsof ze me zou vermoorden, antwoordde dat ze toch maar een nummer was in mijn praktijk en gritste haar jas en liep naar buiten. Op slag herinnerde ik me haar naam terug, maar toen ik haar vijf minuten later aan de telefoon had om me te verontschuldigen, bleek dat te laat. Intussen komt de dame nog steeds zesmaandelijks op controle, hou ik diplomatisch mijn mond, en waag ik het niet langer om de naam van iemand te vragen. De functies in mijn computerprogramma geven godzijdank vele mogelijkheden tot opzoeking, van straatnaam tot naam van echtgenoten.

Ja, zelfs sexuele intimidatie is me eens te beurt gevallen. Als je het zo al kan noemen, want klacht heb ik nooit ingediend hoor. Een behoorlijk aangeschoten bankdirecteur kwam als laatste patiënt op een redelijk laat uur.Alvorens hij in de stoel wou plaatsnemen vroeg hij of hij nog een telefoontje naar een vriend mocht doen. Heel erg vriendelijk zal ik niet toegestemd hebben, want ook voor mij loopt de tijd natuurlijk, en telefoneren naar je vriend is nu niet iets wat je doet als je net in de consultatieruimte van de tandarts binnenkomt. Maar Anneke zegt ook niet zo snel neen (veel te braaf, ik weet het ) dus liet ik hem begaan. En luisterde ik, wat nadien ook de bedoeling bleek, het gesprek af. ' Ik zit hier bij de tandarts, maar ik heb er niet echt veel zin in, 'k zou eigenlijk liever hebben dat ze op mij kwam liggen....'

Ik heb maar heel even mijn ' strenge-tante-blik' moeten tevoorschijn halen, en hij is gedwee in de stoel gaan zitten. Toch moet ik toegeven, dat wanneer de man maandelijks meekomt bij de beugelcontrole van z'n dochtertje, hij wel heeeeeeeeeeeel erg stil is! Dus zo zat dat hij zich het voorval niet herinnert, was hij ook niet.

Verder valt het hier allemaal wel mee. Hier en daar heb je veeleisende patiënten die opbellen met een zekere vastberadenheid en zeggen : ' Ik wil nu donderdag een afspraak om 13.30h. ' Het heeft dan geen zin zich daarover op te winden, en mijn antwoord dat ik moet informeren of ze dan op de schoot mogen zitten van een ander blijkt steeds effect te hebben.

Alleen dat suggestief likken. 'k Vroeg mij al af hoe je een tandarts suggestief likt. Blijkt het om sabbelen en likken aan de vingers te gaan.

En nee, dat had ik hier nog niet. Toch niet door een patiënt...

Tot de volgende !

Anneke

Anneke's Angels

Sun, 11 Feb 2007 22:11:05 GMT

Ik hoor het jullie al denken,Anneke en engeltjes,gaat dat wel samen?Wel,voor één keer moet ik toegeven dat de titel niet mijn verdienste is ,maar ik vond het wel een leuk gegeven.

Na twaalf jaar alleen gewerkt te hebben en een groeiend patiëntenbestand was het tijd voor iets anders,een nieuwe impuls in mijn beroepsleven.Ik schreef het veel eerder al eens dat 'never change a winning team' nieuwe uitdagingen verhindert,en wanneer Anneke iets in haar hoofdje heeft,dan stopt ze meestal niet tot dat haar wensen gerealiseerd zijn.

De praktijkruimte om met twee te werken was er al van mei 2004,doch ik liet de aanwerving van een collega plus een assistente aanvankelijk een beetje op z'n beloop,en dit om verscheidene redenen.

Vooreerst heeft het natuurlijk te maken met mijn zelfstandigheid,mijn wil om alles zelf te regelen,en gezien de aanwezigheid van een poetsvrouw me soms al aardig op de zenuwen werkt,vroeg ik me af wat het zou geven om constant iemand rond me te hebben.Weg privacy.

Tevens is het helemaal niet eenvoudig om iemand te vinden.Er studeren nu éénmaal niet zoveel tandartsen af en een groot deel gaat z'n geluk zoeken in Nederland.Was het niet dat ik in ons Contactpunt een vraag tot werk zag in mijn streek,ik had wellicht nog niet de stap gezet.Dat meisje,dat eindejaarsstudent was, is het echter niet geworden,aangezien ze bij de sollicitatie onmiddellijk vragen had over haar loon,en over hoeveel ik dan wel 'maar' verdiende als geconventioneerde tandarts .Niet onmiddellijk mijn manier van werken dus,en zeker niet wat de patiënten hier gewoon zijn.Maar dat meisje was zo zeker dat ze zou aangenomen worden dat ze het aan iedereen vertelde in haar jaar,en ik een handvol telefoontjes kreeg van andere geïnteresseerden.Wat ik natuurlijk een compliment vond,want andere collega's zoeken soms al enkele jaren tevergeefs naar iemand.Voor de zoektocht naar een assistente was het makkelijker,aangezien de VDAB net een project startte voor opleiding tot tandartsassistente.

Na iedereen gezien te hebben koos ik Anne-Sophie,net afgestudeerd,een verstandige mooie blonde meid,en qua instelling hetzelfde als ik.De tandartsassistente werd een veertigjarige vrouw,met ervaring in onthaal.De tweede stoel werd dus ook snel aangeschaft,maar toen ik de schrijnwerker opbelde om mijn tweede praktijk plus het bureel voor de assistente in orde te brengen,bleek dat een veel groter probleem.Hij kon pas tegen november de kasten leveren.Wat dus betekent dat ze vorige week vrijdag geïnstalleerd werden.Na drie jaar verbouwingen aan ons huis ben ik het één en ander gewoon en vind ik dat een succes,sléchts vier maanden later.

Iets meer dan een halfjaar werken we nu zo,en ook al werk ik nog steeds als enige laat op de avond , ik moet zeggen,alles loopt goed.Het is een enorme aanpassing natuurlijk,en ik ben ook wel eens blij als ik hier, zoals op zaterdagvoormiddag, toch terug op mezelf zit,maar toch gaat het delegeren van de taken me goed af,ik ben blij dat beiden vaak mijn hulp durven vragen,en ik merk dat het ook voor de patiënten gemakkelijker wordt om in noodsituaties die eerdere afspraak bij de collega aan te nemen.

Maar vanwaar nu de titel?

Toen ik een eindje terug aan een mannelijke msn-buddy vertelde dat ik niet langer alleen werkte,kwam de 'verrassende' vraag van die man

of het 'knappe' waren.De Anneke's Angels,zei hij.............je moet er eens over bloggen.

Ik weet zeker dat hij bedoelde met mij als allerliefste Angel.............of was dat niet zo?

Tot de volgende!

Anneke

Revanche

Wed, 17 Jan 2007 19:19:51 GMT

Niettegenstaande dat ik er altijd heel graag bij ben als ergens iets te vieren valt,heb ik een lichte afkeer voor de recente nieuwjaarsrecepties her en der.Niet omwille van de tegenvallende hapjes in vorm van soldatenkoeken,zoals op de Reyerslaan sedert de nieuwe baas, want ik frekwenteer natuurlijk net die feestjes waar altijd wel een oestertje en glaasje bubbels te rapen valt.

Nee,mijn geringe enthousiasme voor deze aard van gratis vertier heeft een geheel andere uitleg.Het zijn eigenlijk momenten in mijn leven waarop ik liever een man zou zijn,en gelukkig heb ik deze gedachten niet al te vaak.Het startschot van de feestjes wordt gewoontegetrouw gegeven door de vrouwen van Markant.Markant staat voor ondernemende vrouwen.Maar hier in mijn plaatselijke dorpje gaat het vooral om echtgenotes van.Die weten dat naast het dromen van een ideale minnaar,het hebben van een ideale kapper nog belangrijker is. Dat laatste is dan ook het enige wat ik gemeen heb met die dames.Verder verdenk ik die vrouwen ervan een dagtaak te hebben aan het oefenen van het trekken van het meest zure gezicht,maar misschien is het net de bedoeling dat je wat lager gaat kijken

zodat je zeker het logo van hun nieuwe handtas niet mist.Natuurlijk qua kleur helemaal in overeenstemming met dezelfde morgen nog nieuw aangebrachte gelnagels.Nadat ze met hun 'vriendinnen' een koffietje dronken.En nadien hun uitstekende kapper bezochten;een zonnebankje meepikten,en drie uur lang hun meest in het oog springende outfit gingen uitkiezen.Ja,op die manier kun je ze ook ondernemend noemen natuurlijk.Ikzelf echter ben dan van 's morgens al in de weer,en mijn laatste patient vertrekt bij geluk een kwartiertje voor ik ter plaatse hoor te zijn.Wat moet het makkelijk zijn om dan enkel je dasje recht te trekken en te vertrekken.Niet stil te hoeven staan bij feit of je vorig jaar niet herzelfde pak droeg.Nu probeer ik er in het dagelijkse leven natuurlijk ook wat apetijtelijk uit te zien,zodoende hoef ik enkel een vers slipje(leerde ik van mijn moeder),gepoetste tanden(leer ik mijn patiënten) en een likje verf (leert me de spiegel).En dan zoek ik mijn enige 'vriendin' daar op,een 96-jarige dame,echt ondernemend,en ik lach me te pletter met haar droge humor. Val ik toch nog uit de toon,zowel qua uitdrukking als qua merkteken op mijn handtas.

Een aantal dagen later is het de beurt aan de tandartsen.Aangezien daar nu ook wat mannen zullen aanwezig zijn doen we extra ons best.Dus vandaag wél een kappersbezoek.En me voorbereidend op verhalen van té druk,té veel,voor té weinig.Ook mijn man moet zich aanpassen en wordt zonder pardon terug naar boven gestuurd.Ander dasje.Andere schoenen.Wat hem doet opmerken:mischien ook andere man.....?Tja,dan hadden we onmiddellijk een gespreksonderwerp natuurlijk.We trekken de deur achter ons dicht en ik merk dat mijn man ,die nog steeds met zijn studentenautootje rijdt,onze nieuwe gezinswagen al in de garage plaatste omdat de receptie in onze straat plaatsvindt.Ik twijfel even.Had ik niet moeten doen!

We rijden de parking van de feestzaal op,een collega stapt net uit zijn nieuwe VWTouareg.Heb ik te lang bij de vrouwen gestaan vorige week,of is het iets anders,maar ik wil dus het autoportier opengooien en schreeuwen: kK HEB OOK NE NIEUWEN THUIS IN DE GARAGE STAAN HOOR!We gaan de zaal binnen,schudden handjes,zoenen één,twee of driemaal,en aanhoren de nieuwjaarsrede van de voorzitter.In tussentijd loop ik eens alle gezichten af.En plots zie ik het gezicht dat ik uit duizenden herken.Hoewel het meer dan 12 jaar geleden was dat ik het éénmalig hooguit een kwartiertje zag.Maar ik herinner het me nog als de dag van gisteren.Het was september '94.Ik was supertrots op mijn diploma en mijn nieuwe praktijk.En op een morgen belt een vertegenwoordiger van tandartsmateriaal aan.Ik laat hem binnen,maar alvorens hij goeiendag zegt en zich voorstelt,kijkt hij overal rond en zegt:ja,je papa zit ook goed bij kas.............onmiddellijk een nieuw huis.............nieuwe installatie....................Wel verbouwereerd over zijn lef maar ook lichtgeraakt door zijn opmerking repliceer ik onmiddellijk dat ik wel zelf mijn boontjes kan doppen,en dat ik alles zelf aankocht,weliswaar met behulp van de bank maar niet van mijn ouders.Maar hij is niet van plan om me te sparen.Hij vraagt me terloops hoeveel inwoners ons dorpje telt.Een tienduizendtal,antwoord ik niet geheel snappend waarom hij dat moet weten.Met vier tandartsen.......zegt hij,.......dan ga je blij mogen zijn dat je drie à vier patienten per dag ziet.Ik vraag me nog altijd af of hij echt wel wou verkopen die dag.Maar nu is hij dus aanwezig op die receptie waar het bedrijf waarvoor hij werkt sponsort.Ik negeer hem volkomen.Maar deze morgen valt me toch wel de ideale kans op revanche te beurt.Mijn bel rinkelt en ik zie het nietige ventje in mijn camera.Hola,denk ik.Geen tweede maal.Ik druk op de zoemer en vraag aan Anne-Sophie,mijn collega,de man te gaan begroeten.Ik hoor hem zeggen dat hij bij de receptie de praktijk passeerde en dacht;dit is nieuw,daar moet ik zijn.Ik open de deur van mijn praktijk.En ik geniet.

Dag Mr.

Dag Mevrouw.Nieuwe tandarts hier?

Neen,geen nieuwe tandarts,wel nieuwe praktijk.

Weet je het niet meer?Je kwam me ooit bezoeken.En je voorspelde dat ik blij mocht zijn als ik drie patiënten per dag zou mogen behandelen.

Zoals je ziet zijn het er wat meer geworden,werken we intussen met twee tandartsen en assistente,en heb ik niet enkel mijn oude huis afbetaald,ik heb ook mijn nieuwe huis en een appartementje aan zee..............................Maar verder heb ik echt niks nodig.Vooral dus niet van jou.Dag Meneer!

En als ik eerlijk mag zijn...................ik geniet nog steeds na van zijn gezicht toen hij afdroop.

Tot de volgende!

Anneke

Het gaat niet om kennis,maar wat je er mee doet!

Fri, 06 Oct 2006 16:33:53 GMT

Never change a winning team

Gisteren was ik de hele dag op bijscholing in het Tandartsenhuis in Brussel.Dit voor het bijeensprokkelen van mijn accrediteringspunten.Dit wil zeggen dat tandartsen die op regelmatige wijze bijscholen,en dus up -to -date zouden moeten blijven,een premie krijgen van jaarlijks plus minus 2500 euro.Dat is geen geringe som,maar de prijzen van zo'n dagje opleiding zijn dat ook niet.Het is natuurlijk mooi meegenomen,want zo komen we ook nog eens buiten de praktijk.Nu is het zo dat sedert die accreditering in voege is gekomen,het aantal cursussen exponentieel is toegenomen,en soms denk ik dat je wel elke dag ergens meerdere opleidingen kunt volgen.De moeilijkheid is dus niet bij te scholen,wel een cursus uit te pikken waar je daadwerkelijk ook iets aan hebt.Ikzelf ben één van die weinigen die zijn opleidingen vaak in het buitenland zoekt,en omdat daar dan een hele papierwinkel mee verbonden is,vraag ik meestal de goedkeuring om te tellen voor mijn accreditering niet aan.Zodoende moet ik steeds nog op het einde van het jaar op zoek naar een toch min of meer interessante cursus.Dit jaar viel mijn oog op 'het runnen van een tandheelkundig kabinet:een hele onderneming'.Ik ben de laatste tijd nogal wat bezig met management,heb verscheidene vragen over het verder uitbouwen van mijn beroepsactiviteit,dus ik hoopte daar enkele antwoorden te vinden.En eens te meer reed ik huiswaarts met vooral opgedane kennis door te praten met andere collega's,eens te horen hoe zij het allemaal doen.Verder ben ik tijdens die dag ook aan de weet gekomen dat ik eigenlijk heel weinig op de hoogte ben van alle zaken die met fiscaliteit te maken hebben,toch niet onbelangrijk voor het runnen van een praktijk lijkt me.

De rit huiswaarts deed me goed,een mens zou eens meer een uurtje in de wagen moeten zitten.Toen ik thuiskwam had ik in mijn hoofd een uitgewerkt idee over hoe ik het allemaal ga realiseren.Ik vertelde mijn man mijn plan:vooreerst schaf ik me opleidingscheques aan,(als ze terug gedrukt zijn tenminste want ik hoorde dat ze opgebruikt zijn)ik schrijf me in bij syntra voor een cursus fiscaliteit en ga eindelijk eens werk maken van mijn studie management aan de open universiteit.En dan wil ik al die opgedane kennis ook gaan gebruiken om hier een echte groepspraktijk te gaan realiseren,want of we het nu willen of niet,dat is de toekomst.Wat dan ook betekent het oprichten van een vennootschap.Ik zag mijn man al bedenkelijk kijken,hij vindt nog steeds dat wat goed draait niet hoeft veranderd te worden.

Nog dezelfde avond zit ik met een glasje wijn in bad mijn Knack door te nemen.Mijn oog valt op het interview met Hugo Vandamme.Een persoon wiens naam mijn man niet vreemd is aangezien hij werknemer is bij Barco.En de hoofding leek me nu echt geschikt als titel van mijn blog van vandaag.Ik laat een kop op de volgende bladzijde lezen door mijn man,nl.:never change a winning team is met voorsprong de stomste uitspraakt ooit,want wie een winnende ploeg niet verandert,werkt zichzelf in de problemen,omdat hij niet meer probeert beter te doen.

Ik had het niet beter kunnen formuleren.

Tot de volgende!

Anneke