Flirten als vaardigheid-The Elevator Pitch.

Thu, 19 Jun 2008 15:55:41 GMT

Maandag ll. werd ik door een dertigtal ondernemende vrouwen in de Leuvense Unizogebouwen opgewacht voor de eerste échte Sofia netwerksessie.

Flirten als basisvaardigheid was het thema. Dat ik niet voor een mapje met ideale openingszinnen om een one-night stand te scoren , noch voor het oefenen van mijn meest verleidelijke blik als doe-opdracht de Brusselse files zou trotseren wist ik wel, veeleer zouden we het niet sexuele flirten aanleren, nl. in businesscontext om zo mijn kansen op professioneel vlak te verhogen. De bedoeling was om niet enkel nieuwe contacten te leggen, maar ook om die te behouden en zelfs om die langdurig te kunnen maken. Zo wist ik ook meteen waarom het een avondje woman only was, want geen enkele man zal het woord flirten gebruiken in dezelfde zin met langdurig.

Als eerste opdracht kregen we de taak een Elevator Pitch te verzinnen. Voor wie niet weet wat dat is het gaat om een korte presentatie waarin je enthousiast vertelt wie je bent en waar je goed in bent. Vrij vertaald betekent 'elevator pitch' een verkooppraatje-in-de-lift. In de tijd van een ritje (letterlijk!)met de lift moet je jezelf presenteren als de ideale oplossing voor het probleem van je gesprekspartner. Nu hadden de meesten van m'n medecursisten het levensgrote probleem dat ze blijkbaar zoveel verantwoordelijke taken hadden of hun bedrijf zoveel te bieden dat ze dat onmogelijk op 40 seconden konden onder woorden brengen. Ik dacht vooral hoe ik al tussen verdieping 1 en 2 met de mond vol tanden zou staan. En dit...jawel....voor een tandarts! Even wenste ik dat ik toch de ouderwetse hofmakerij zou aangeleerd krijgen, kon ik het misschien wel nog eens gebruiken in een lift. Mijn enige hoop was dus dat ik voortaan gewoon als eerste mijn hand moest uitstrekken met de vraag: En U bent?

Leek me eenvoudig, tot bleek dat ook daar een hoop denkwerk bij komt kijken. Flirten en denken.Twee woorden die ik nooit samen zou gebruiken. Opletten met die spontane handdruk dus, want het mag zeker geen slap handje zijn, ook geen bankschroef, en oh wee mocht je zweetpollekes hebben. En in Wallonië vooral geen hand, enkel een kus. Een kus? een KUS! Ik doe terug mee! Waarom had ik m'n praktijk niet enkele kilometers verder geopend, daar waar de taal van Molière de overhand krijgt en enkel de lippen getuit moeten worden. Zonder enige regeltjes van kracht en plaats......

Terwijl ik al die nuttige weetjes trachtte op te slaan in m'n grijze massa hoorde ik een sms-je binnentrillen. Aangezien de communicatiedeskundige van Kantara net geoordeeld had dat niks onbeleefder was dan een sms te beantwoorden terwijl iemand het woord tot je neemt besloot ik het gezoem achter de rits te negeren.Niks zou wel zo dringend zijn, en verrassende antwoordjes op eerder verstuurde berichten mochten al een uur eerder gekomen zijn, dus zoals thuis geleerd probeerde ik me als een beschaafde dame te gedragen.

Tijdens de pauze besloot ik toch maar even de gemiste oproepen te bekijken . Een vriend van me die wist dat ik in Leuven was vroeg me een eventuele lift terug naar Gent. Ik sms-te hem terug: Ik ben aan het leren flirten. Jij? Leren flirten? Dat heb jij toch niet nodig. Laat anderen maar flirten voor je, was z'n antwoord. Dat was dan al het tweede compliment op één week tijd, want een aantal dagen eerder had hij me gezegd dat ons aller Goedele Liekens hem aan mij deed denken.

Later op de avond was ik een paar vaardigheden rijker, maar vooral ook enkele zekerheden. De man in kwestie had de cursus flirten zeker niet meer nodig, helaas voor hem had de treinconductrice op de lijn Brussel - Gent die avond de cursus nooit gevolgd wegens geen interesse en ik......ik heb m'n ondernemende vaardigheden onmiddellijk in de praktijk uitgevoerd en heb meteen Goedele gemaild. Ik heb een nieuwe titel voor haar vierde bestseller. 'The Elevator B(p)itch. Flirtend door het glazen plafond.' Als je betere suggesties hebt, mail ze maar. Maar pas op, Goedele deed ooit eens een oproep, en toen werd het Yoni. Je zal zo maar heten. En neen, de onderstaande foto is geen promokiekje daarvoor. Wel een doe-oefening in lichaamstaal 'spiegelen'.....een flirtvaardigheid!

Tot de volgende!

Anneke

One World, One Promise

Mon, 30 Apr 2007 23:23:38 GMT

Afgelopen weekend werd rond het atomium in Brussel door 95.000 scouts de 100ste verjaardag van de beweging gevierd. Dat zijn dus twee op drie Belgische scouts en gidsen die afzakten naar onze hoofdstad. Voor één maal dat wij er als ouders heel vroeg bijwaren om onze kids in te schrijven voor de gebeurtenis, mochten we een week na betaling al terug de inschrijving annuleren. Want zoals wel vaker het geval is, was ook deze week een week vol speciale gelegenheden ten huize Dhondt.

Het begon al afgelopen maandag in alle vroegte. We mochten onze zoon Pieterjan op school gaan uitzwaaien voor een weekje bosklassen in Durbuy. Voor een manneke met totem 'Daverende Donder' een heel avontuur natuurlijk. En zoals we het weer van tegenwoordig hebben, zullen maar weinige bosklassen in april zo verlopen zijn. Speleologie, kanoën en zwemmen op en in de Ourthe, survivaltocht......alles stond op het programma. En hoewel de letters op z'n kaartje ons toeschreeuwden hoezeer hij ons miste, ik denk eerlijk dat dat meer voor de vorm was dan echt waar, want hij had zoveel te vertellen vrijdagavond, dat hij niet echt tijd zal gehad hebben om ons te missen,denk ik zo.

Wel had hij heel erg z'n best gedaan om voor iedereen een verrassing uit te zoeken. Een paar hippe oorbellen voor mama (' ik wou een ring kopen die ik zag in de vitrine, ik dacht er 12.50 euro op stond, maar éénmaal binnen bleek het 1250 te zijn, en de Mevrouw snapte wel dat ik op bosklas die som niet bijhad...............'), voor de papa biertjes uit de streek plus ook voor de zussen een kleinigheidje. De Daverende Donder dus met een klein hartje. En mama terug blij dat hij thuis was.

Normaal mocht hij onmiddellijk terug vertrekken voor een ander éénmalig gebeuren, maar ook onze kleinste Johanna had iets te vieren afgelopen zondag. Zij deed haar Eerste Communie, en dus konden broer en zus niet in Brussel aanwezig zijn. In plaats van hun groene kledij mochten ze net als mama en papa op hun paasbest naar de kerk, om hun zusje te zien stralen bij haar feest. Ook mama straalde, want zoveel blijdschap zien bij je kind ontroert je toch. En ook al vergt de voorbereiding nogal wat energie, het werd een mooi feest. En zo was het alweer eens een weekje vol herinneringen aan vroegere tijden. En ook al had mama een heel andere totem in vroegere tijden,nl. Vurige Vos ( waar haalden ze het? ;-) ) , toch lijkt hun leventje verrassend sterk op wat ik me van die tijden herinner.

Tot de volgende!

Anneke

the blogging dentist: Organisaties

Flirten als vaardigheid-The Elevator Pitch.

One World, One Promise