the blogging dentist: Amusement

Those were the days my friend, we thought they'd never end

Wed, 25 Jun 2008 14:25:13 GMT

De laatste woensdagmiddag van dit schooljaar zit erop. Voor onze zoon tevens de laatste keer dat hij op woensdag met z'n crossfietske de tuin komt ingereden komende van de school waar hij de laatste 10 schooljaren verbleef. Met een hongerige maag én helpende handen. Want zoals ze zelf op hun toespraak zeiden gisteren, nog te klein voor veel van de 'mag-ik-dingen' maar voor ons ouders al groot genoeg intussen voor een hoop 'moet-dingen'. Zo hielp hij me het voorbije jaar wel vaker bij het dekken van de tafel en het afwerken van het menu, zodanig dat we met ons vieren onze voetjes onder tafel mochten schuiven van zodra z'n zussen met de rij thuiskwamen.

Ik heb gisteren trouwens enorm genoten van hun zelf in elkaar gestoken spektakel. Nu de grootsten van de school, stoer als geeneen, straks terug de kleinsten in een geheel nieuwe wereld. Hoewel. Sinds ik in '88 mijn humaniora verliet hoopte ik dat als ik ooit kinderen zou hebben, ze net zoals mij het Lyceum O.-L.-V.-van Vlaanderen te Kortrijk zouden mogen leren kennen. Ikzelf heb er acht heel mooie jaren beleefd, vanaf mijn vijfde leerjaar tot en met het allerlaatste jaar Latijn-Wiskunde-Wetenschappen. Acht jaar lang om 7.00 uur 's morgens de fiets of bus op (jaja, want ik nam een uur pianoles nog voor de start van de lesuren ) , maar geen enkele dag met tegenzin. Het laatste jaar was ik zelfs heel aktief als praeses. Toen ik een jaar of twee geleden dan ook voorzichtig begon over het uitkiezen van een school, bleek een plaats waar Onze Lieve Vrouw in de naam voorkwam niet onmiddellijk hip te zijn. Er zijn hier wel enkele discussies geweest, en de voorbije maanden had ik me er dan ook bij neergelegd dat je geen studierichting kan opdringen, laat staan een school. De kinderen moeten hun eigen weg gaan in het leven, we kunnen ze wel raad geven en begeleiden, maar niemand is gebaat met een keuze waar ze zelf niet achter staan. Of zoals ik een jaar geleden bij m'n favoriete maar helaas stilgevallen blog las : Een prachtig citaat van Antoine de Saint-Exupery. “Als je een schip wil bouwen, beveel de mensen dan niet om hout te verzamelen, verdeel het werk niet voor hen, geef geen orders. Nee, leer hen te verlangen naar de onmetelijke uitgestrektheid van de zee”. Laat ons dus creativiteit stimuleren en buiten vaste kaders durven denken.Maar hoeveel kinderen zouden door hun ouders al niet geduwd zijn in een bepaalde richting, op een bepaald schip, zonder dat ze op deze cruciale leeftijd even kunnen verlangen naar de uitgestrektheid van de zee ?

Mijn zoon moest me echter één iets beloven, dat we minstens naar de opendeurdag zouden gaan in m'n vroegere school. Voor de rest mocht hij in zekere mate zelf beslissen. Ik moet zeggen dat dat bezoek aan m'n vroegere school zelfs voor mij behoorlijk emotioneel was. Toen ik plaats nam op de tribunes van de sporthal leek het alsof ik pas de dag voordien daar vertrokken was. En ook de leslokalen zou ik zo terugvinden, ook al is het intussen dus 20 jaar geleden dat ik daar door de gangen rende. De kinderen kregen een eigen rondleiding, en groot was dan ook m'n verbazing toen hij zich behoorlijk enthousiast terug bij ons voegde. Hij had aan de rondleidende studiemeesteres gevraagd of die zich Ann ....herinnerde. Natuurlijk herinner ik me haar, had die gezegd.....ben jij haar zoon? Dat belooft! Jou mama heeft het mij eens heel moeilijk gemaakt tijdens de examens.....ze weigerde haar proef Wiskunde in te vullen! Nu ben ik wel meermaals verward met m'n zus.....;-). Maar hij vond dat dus behoorlijk gaaf van z'n ma!

Veel hoop op een wens die in vervulling zou gaan had ik dus niet meer. Tot hij me vorige woensdag heel aangenaam verraste. 'Gaan we ons inschrijven?' vroeg hij. Waarom het nu zo plots moest, en of hij dan al een studie- en schoolkeuze gemaakt had, was mijn vraag aan hem terug. Jawel hoor, zegt hij, ik ga helemaal hetzelfde doen als jij! Latijnse in O.-L.-V.-van Vlaanderen. Want dan word ik misschien even slim als jij en kan ik later misschien nog alles worden! Als dat geen veel te groot compliment was voor mijn niet altijd even gerustgestelde ziel of ik het met de kids wel allemaal zo goed doe als mijn ouders indertijd.

Ik durf te wedden dat die komende zes jaar zo om zullen zijn. Het wordt voor hem én voor mij een heel boeiende periode, daar ben ik van overtuigd. En laat ons hopen hij binnen een x aantal jaar een volgende stap kan zetten naar een nog zelfstandiger leven. Van die periode in mijn leven zal ik hem de verhalen nog maar wat onthouden. Alles op z'n tijd. Hoewel ik deze middag toch even een flashback had naar die tijd bij het lezen van die andere favoriet van mij op de allerlaatste bladzijde van Weekend Knack. Snel even een mailtje gestuurd. Hij zal het me vergeven dat ik z'n antwoord hier publiceer.

RE: ‏
Van:	jp.mulders@skynet.be
Verzonden:	woensdag 25 juni 2008 9:41:10
Aan:	tandartsanneke@hotmail.com

                       Ja dat was nog es een kot he, den Twieoo !

                       Het zweet en het bier droop er van de muren :-)

                       Those were the days my friend, we tought they'd never end (en ja, ik heb ook nog onnozel staan doen op Paradise enz...)

                      ...en gie Mulders....gie leeze kik echt geirne!

                      Al was het maar omdat ik een flashback cadeau krijg van m'n avonden-nachten in den Twieoo in 1989.

                      Anneke

Gelukkig leest m'n zoon m'n blog nog niet, want onnozel staan doen op Paradise enz. is bij mij slechts een tweetal weken geleden moet ik schaamtelijk toegeven. Een eeuwige student. Ik wist het!

Tot de volgende!

Anneke

Het is te veel voor Corneel

Tue, 20 May 2008 14:07:36 GMT

Een vruchtbaar weekend

Tue, 13 May 2008 10:45:42 GMT

Als een god in Frankrijk.

Wat een zalig Pinksterweekend hebben we achter de rug! De feestelijkheden werden hier ten huize zelfs een dagje vroeger ingezet. Op donderdagavond stond immers een etentje gepland met vrienden. Een terrasje in de buurt, meer dan leuk gezelschap, wat moet een mens meer? Toen de restaurantuitbaters ons niet geheel naar onze zin lieten weten dat we rond halftwaaf geen Irish Coffee meer konden bestellen verhuisde het hele gezelschap naar ons terras waar tot in de latere uurtjes nagepraat werd. Iets wat de volgende dagen herhaald werd in verschillend gezelschap en een weekend lang leek onze tuin een zuiders decor. Wat kan zo'n mooi zonnig weekend deugd doen. Wat ik toen nog niet wist was dat de 'Sinksen'zondag wel een heel bijzondere dag ging worden. 's Morgens vroeg gewekt door mijn 3 schatten van kinderen met de allermooiste moederdagscadeautjes, een kruisje op de kalender voor de verjaardag van m'n broer plus de huwelijksverjaardag van mijn zus, dus een hoop redenen tot vieren op deze 11de mei. Daarbij kwam toen nog de uitnodiging van een communiereceptie alweer in even prettig gezelschap. Maar de apotheose van de dag kwam er rond de avond toen m'n gsm liet weten dat ik de trotse meter was geworden van m'n tweede metekindje Arthur. Een heel schoon kinneke al zeg ik het zelf. Welkom op deze wereld alvast m'n lieve zondagskind! Een prachtig weekend dus waarbij het geluk en genieten voor één keer heel dicht bij huis kon. Een mens hoeft niet steeds erop uit te trekken om een vakantiegevoel te hebben, zie maar naar de onderstaande foto's!

Tot de volgende!

Anneke

A beautiful day

Mon, 07 Apr 2008 17:38:45 GMT

Eerst en vooral wil ik alvast iedereen bedanken die samen met mij de 6e april aangestipt had op z'n kalender. Mijn aanwezigheid op het net zal ik geweten hebben, want zelden ging m'n verjaardag gepaard met talloze mailtjes die binnenliepen om me te feliciteerden. Naast gelukkig met de felicitaties van oudgedienden die me zoals elk jaar niet vergeten zijn ook verrast door lezers van m'n blog die me ook in de échte wereld bekend zijn, maar dus ook voor mij volstrekt onbekenden wensten me veel plezier toe op m'n weekend, en sinds ik nu ook m'n mails kan bekijken op m'n GSM kon dat dus met de regelmaat van de klok. Ikzelf was heel blij met die attenties ook al zijn er ook altijd oude bekenden waar je wel iets van verwacht en die het dan compleet vergeten. Ikzelf pleit hierin ook wel eens schuldig. Maar mijn man was minder opgezet met die berichtjes. Misschien kun je een groot bord aan je huis hangen dat je op weekend bent , was zijn repliek. Wat natuurlijk bewees dat hij nog nooit een letter van m'n schrijfsels hier las, want dan zou hij weten dat er geen adres noch naam in vermeld staat.

Maar het weekend, daar heb ik inderdaad van genoten. Eens een weekend kinderloos zijn

betekent toch een heel andere manier van leven. Zo konden we eens op vrijdagavond een filmpje meepikken, gevolgd door een kriekske zonder te hoeven kijken op het uurwerk wanneer we de oppas zouden ontheffen van haar taak. Dat dacht ik toch, want toen ik vanuit m'n bad achteloos zei dat ik Aanrijding in Moskou wel eens wou zien, bleek de echtgenoot net nu van wacht te zijn. Geen bioscoop dus, wel een kleine maaltijd in een plaatselijk restaurantje, zodanig dat hij tijdig zou kunnen opstaan mocht er een oproep binnenkomen. Aanrijding in Moskou werd dus Voetbalvrouwen op VTM.......een pak vroeger dan op een oppasavond wanneer we natuurlijk niet om 22h zouden kunnen thuiskomen zonder rode wangen....

's Anderendaags dan eerst een saunamoment alvorens naar ons geboekte hotel te trekken. En hoewel ik steeds hou van een saunabeurt vroeg ik me ook nu af wie nu de échte gelukkige was. We deelden de sauna met een hoop vrouwen waaronder een groepje meiden die een vrijgezellenavond te vieren hadden. En m'n echtgenoot bleek de enige man. ''K had compassie met U' zei de vrouwelijke zaakvoerder, bekend van Wie Wordt de Man voor Phaedra. Compassie? COMPASSIE? ;-) Ze had beter de 19 afvallers van het programma geboekt......dat was nog eens een verjaardagscadeautje voor mij geweest!

Erna naar ons mooie hotel getrokken, een etentje bij kaarslicht in een restaurant op loopafstand meegenomen plus nog het kriekske in een cafeetje op de terugweg. 's Morgens nog wat verwennerij in ons hotel zelf en tegen de middag nog eens doorgereden naar de kust. Het werd dus echt een genietweekend, net zoals de vele lezers mij toewensten.

Bedankt!

Anneke

Ik leer denken als een genie

Fri, 21 Mar 2008 10:27:17 GMT

'We twijfelen er niet aan, u bent slim' is de eerste zin in de mij gestuurde mail deze morgen van Bizz by mail. Goed zo. Ik twijfelde daar ook niet aan. Maar een genie, dat is toch nog iets anders. En toch....

1. Een genie bekijkt een probleem vanuit verschillende invalshoeken.

Mijn verjaardag nadert met rasse schreden. Aangezien ik dit jaar het geluk heb dat deze dag op de laatste dag van de paasvakantie valt, en het lot mij goedgezind is dat de drie kinderen net dan op Paasweekend trekken met de scouts, leek een verwenweekendje plots wel heel bereikbaar. Probleemstelling : mijn man zal die vrije dagen natuurlijk graag benutten om wat bouwwerken te voltooien in de tuin. Tijd om de verschillende invalshoeken eens nader te bekijken.....Een grote rode bol rond de zesde op de gezinskalender lijkt me een uitstekende reminder om te starten.

2. Een genie maakt zijn gedachten zichtbaar.

Bladerend in tijdschriften waar verwenadresjes aangeprezen staan gooi ik af en toe vanuit m'n zetel 'mmmmm, mooi zeg!' , 'oh, wat lijkt me dàt eens gezellig' maar heel veel reactie krijg ik er niet op. Dan maar gaan surfen naar wellnesscentra en dito hotels, in de hoop dat hij de geschiedenis eens nagaat één dezer dagen en iets hem begint te dagen.

3. Een genie denkt nieuwe combinaties uit.

Hoewel m'n zoontje een ruwe bolster lijkt heeft hij een heel klein hartje. De verkoopster van onze plaatselijke cadeautjesshop kent hem al, want te pas en te onpas gaat hij wel eens langs voor een kaartje als verrassing voor mij, een doosje tissues met 'de liefste mama is toevallig mijn mama', tot zelfs het valentijnskaartje, dat papa wel zou vergeten had hij het meisje duidelijk gemaakt, waren allemaal zijn idee. Hij had natuurlijk wel al de rode bol op de kalender opgemerkt, en ook mijn boekjes waren hem niet ontgaan. Want toen mijn papa deze week in de tandartsstoel bij mij lag, vroeg hij of we weggingen met mijn verjaardag. Misschien, zei ik dus naar waarheid. 'k Heb moeten lachen hoor zei m'n papa, want weet je wat Pieterjan zei? 't Zal eens nodig zijn hoor, want papa is veeeeel te gestresseerd door zijnen hof dus mama en papa zullen elkaar eens gaan masseren......Hij had goed in de boekjes gekeken dus. Hopelijk brengt hij het nu ook even goed over naar de papa. Want ik zie nog niet meteen een massage in zicht...

4. Een genie denkt al verder dan de bezwaren.

Sorry, naast het feit dat ik natuurlijk al weken zaag dat het terras zeker klaar moet zijn tegen de communie van Pieterjan, zie ik geen enkel element dat bezwarend genoeg kan zijn om een weekendje verwennerij uit te stellen.

5. Een genie denkt in metaforen.

'T zal terug een slechtweerpaasvakantie worden, zegt m'n man. - Ideaal voor een diner in een mooi hotel bij het haardvuur, zeg ik.

Is dat warm water terug allemaal weg vloekt m'n man als hij z'n bad wil nemen- Oh, heerlijk dobberen in warme jacuzzi, daar droom ik nu van zie, antwoord ik

Wanneer vertrekken ze nu alweer op Paasweekend vraagt die van ons - Het HELE LANGE laatste vakantieweekend zijn we alleen antwoord ik.....

Man,man man , m'n spieren, klaagt hij na alweer een zaterdag blauwsteen leggen.....-een massage, dat heb jij nodig! zeg ik.

De vijf ideeën uit het boek Thinking like a Genius van Michael Michalko zijn dus allemaal overlopen. Ik twijfel er nog steeds niet aan. 'IK' ben slim.

Dus boekte ik zelf een hotel. Met enkele uurtjes verwennerij. En een diner op zaterdagavond. Plus ik liet een bevestiging sturen naar het mailadres van m'n man.....

Probleem opgelost zou ik zeggen.....

Tot de volgende!

Anneke

Mijn Secret Life

Wed, 27 Feb 2008 19:59:45 GMT

Hoe je The Secret kunt gebruiken om geluk, liefde en rijkdom aan te trekken. Het is een thema dat ik onlangs nogal eens tegenkwam in 'de boekskes'. Met The secret bedoelt men mindkracht en toepasbare inzichten om je leven te meesteren. Door je te gaan verdiepen in The Secret ga je doelgericht aan de slag als een architect van je eigen leven. Je ontwikkelt de daadkracht die nodig is om je werkelijk potentieel in te zetten. Je leert om zelf je emoties te coachen met een fantastische levenskwaliteit als resultaat. Zo vond ik het toch terug op verschillende websites. En het klonk wel aangenaam in m'n oren moet ik zeggen. Wie wil dat nu niet, een fantastische levenskwaliteit, én geluk én liefde én rijkdom aantrekken. Een positief ingestelde mind heb ik wel, maar ik blijf ook graag stevig met beide voetjes op de grond. De vraag blijft dus....kan je door heel graag iets te wensen of te willen ook datgene daadwerkelijk waar maken? Ik zou het begot niet weten, maar vandaag gebeurde toch iets waar ikzelf toch even versteld van stond.

Vorige week zaterdag was ik uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van een studiegenote en collega. Tijdens m'n skiverlof belde haar recentste echtgenoot, een verzekeringsmakelaar, mij op om ons te inviteren voor de discofuif als verrassing voor haar 37ste verjaardag. Ik ken de man nauwelijks, en op hun huwelijksfeest was ik de enige uitgenodigde collega, dus ik twijfelde wel even. Niet voor mezelf hoor, want niemand 'kennen' is voor mij zelden een hinderpaal, en aangezien het om discomuziek ging zou ik wel kunnen dansen als ik geen gesprekspartner vond. Erger was het voor m'n echtgenoot, die heel zelden z'n dancing shoes aantrekt (omzeggens nooit), dus daar zit je dan zonder gesprekspartner....Maar de zin om me te verkleden was groter dan m'n compassie voor hem dus zegde ik toe. Dus zaterdag ll. trokken we beiden naar St. Niklaas, ik alvast in m'n blitse discokledij, mijn man nog even afwachtend, want een goudkleurig lichtgevend pak naast een zilverblauwgepruikte dame, dat vond hij er nét over. Wat ik heel flauw vond van hem, maar toen we in Nazareth nog even de auto moesten volgooien, leek het mij niet de onverstandigste keuze. Eenmaal aangekomen bleek de rest van het gezelschap ook z'n best gedaan te hebben om zich in het thema in te leven, er was er zelfs ééntje met een torenhoge uitgerafelde krullenbol. 'Wow', zei hij toen ik binnenkwam,' jij bent een échte discoqueen', en haalde prompt z'n fototoestel boven. 'En ik wist niet dat de Lion King disco was', antwoordde ik, de enorme leeuwemaan op z'n hoofd aanschouwend. Dat je je moet behoeden voor mannen die té hard lachen met je flauwe moppen had ik toen al moeten weten zeker. Want de hele avond en nacht was de man wel ergens in m'n buurt te bespeuren, en toen hij op een moment in m'n oor kwam fluisteren of ik wel wist dat ik heel erg sexy kon dansen ( wat meer aan m'n 10 cm hoge silverboots in combinatie met een sixties jumpsuit zal gelegen hebben dan aan m'n dancemoves....), wist ik dat het tijd was om die van ons te gaan vervoegen aan de toog. Niet dat hij al iets in de gaten had; hij was druk aan het babbelen met de verzekeringsmakelaar. Zo hoorde ik dat de man in kwestie één van zijn collega's was. Een aangename avond rijker vertrokken we huiswaarts.

Deze morgen nu kreeg ik per post een catalogus voor jobwear toegestuurd. Maandag had ik me nog luidop afgevraagd of ik zelf niet eens wat tandartsschortjes zou gaan ontwerpen, want zeg nu zelf, die vormeloze operatiepakken zijn allesbehalve vrouwelijk. Zowaar, de catalogus bood me spulletjes aan die me naar de telefoon deden grijpen. Ik hoorde een bandje afspelen en hoorde nog net op tijd....gelieve naam en telefoonnummer in te spreken......wat ik dan ook prompt deed. En net toen ik deze middag met de kinderen zat te eten rinkelde mijn telefoon. Ik wou eerst nog doen alsof ik er niet was, want wie belt nu tussen twaalf en één? Maar aangezien het om een doorzetter ging haakte ik verveeld de hoorn van het toestel.

- Met DVV verzekeringen Zele......Ik moest U terugbellen?

-?????? Met wie spreek ik a.u.b.?

-DVV Verzekeringen Zele....Meneer X. U liet een boodschap op mijn antwoordapparaat deze morgen.

-Een boodschap, ik? Achja, meneer, voor de vrouwelijke schortjes.....

-Vrouwelijke schortjes??????

-Euhhhhh, ik denk dat er hier een misverstand is, laat me eens zien, ik belde het nummer 052 450102...?

-Ach, nee Mevrouw, hier is het 052..... maar met wie heb ik het genoegen als ik vragen mag?

-Mevrouw.....Ik ben een tandartse uit ....en wou schortjes bestellen meneer, maar ik heb dus een verkeerd nummer gebeld....

-Euhhhhh....een rare vraag Mevrouw, maar was u op een discofeestje in St.Niklaas zaterdagavond?

-Euhhhhh....ja.............

-The Lion King? Herinnert u zich die man met de belachelijke pruik?

-Neeeeeeeeee.....Ik bedoel....ja natuurlijk herinner ik me die! U gaat toch niet zeggen dat..................U..................? Wat een toeval zeg!

-Wishfull thinking noemen ze dat mevrouw................

Zo ontspon zich dus een aangenaam gesprek, en aangezien ik m'n vriendin-collega geen patiënt wens af te snoepen beloofde de man om eens samen ergens een koffietje te gaan drinken, waar ik helaas heel weinig tijd voor heb. Maar dat wishfull thinking.......misschien moet ik dat boek toch maar eens gaan bestellen. Want ik bén positief ingesteld én ik heb zo hier en daar wel een gedachte die ik meermaals per dag bewaarheid wens te zien.......maar tot nu toe zonder veel resultaat. 't Wordt tijd dat ik eens ga opzoeken hoe ik dat moet gaan veranderen. Word ik NOG gelukkiger, NOG geliefder en NOG rijker! Wat een prachtleven ligt me dan in het verschiet!

Tot de volgende!

Anneke

Een tandarts met een webcammetje

Mon, 28 Jan 2008 13:14:39 GMT

Soms zou een mens zich gaan afvragen of toeval bestaat. Dat was toch wat ik dacht toen ik afgelopen zaterdag in de lobby van het Sodehotel te Woluwe mijn Vacature opensloeg. Want welke twee hoofdingen zie ik naast elkaar? Een 'tandarts' naast een 'privéchauffeur' . Het artikeltje van de privéchauffeur bewijst nog maar eens dat het inderdaad niet zo'n slechte job moet zijn, maar die tandarts ziet het toch wel heel erg rooskleurig. Ik kan me een pak dingen inbeelden die praktischer en vooral met minder tijdsverspilling kunnen gebeuren via een webcam. Dat er zelfs aangename dingen mogelijk zijn via deze tool zal ik ook niet ontkennen. Maar toch zie ik me nog niet met een electrische tandenborstel met ingebouwde webcam het podium bestijgen in de volgende editie van De Bedenkers. Tenzij die borstel dan terug gebruikt wordt zoals ik in een vorig stukje uit de doeken deed misschien. Ik probeerde me zo'n camsessie voor te stellen.....

-Dag Mevrouw X. Klaar voor je mondbehandeling zie ik. Mag ik vragen om eerst alle lipstick te verwijderen, dit om geen ongewenste sporen op de staaf achter te laten.

-Oh....Lipstick uit.... Rest terug aan?

-Hoeft niet. Probeer enkel heel goed mijn aanwijzingen op het scherm te volgen. Open je mond zo ver mogelijk. Goed zo...........

Probeer nu langzaam de staaf naar binnen te brengen, vermijd daarbij zoveel mogelijk contact met tong en lippen. Gaat het?

-Jaaarghhhh

-Ok dat gaat prima, alleen die lippen stilhouden aub. Het beste resultaat verkrijgen we als je met de kop schrijlings langs de knobbels van de tandenrij gaat....jaaaaaaaaaa.........prima!

-Lukt het wel, tandarts? Doe ik het goed?

-Ja hoor. Ik denk zelfs dat ik klaar ben. Je mag slikken.............

Zeg nu zelf, het lijkt eerder een pagina uit Goedeles volgende boek: de tien meest gemaakte blunders bij een mondbehandeling. Ik zie het niet meteen zitten. Ook al ben ik een tandarts die alle nieuwe technologieën graag eens uittest, ik zal ook van de oudere stempel zijn, dus het aanraken is voor mij even belangrijk als het zien...;-).

Dat er echter ook een heel grote hoop mensen zijn die niet enkel mijn blog niet lezen, maar ook de meest gelezen IT-blog negeerden, heb ik ook dit weekend ontdekt.

Een tijd geleden schreef ik hier een song voor een minister van IT, maar toen ik zaterdagnacht nog even zat te weblezen, viel me een ander even hilarisch gesprek in het oog. Jammer genoeg was dit niet fictief. Misschien toch maar beter dure spindocters Bruno , in plaats van desperate housewives met een hobby....

Tot de volgende!

Anneke

Sinterklaas Kapoentje

Sat, 08 Dec 2007 11:40:15 GMT

6 december. Een heel fijne dag vind ik dit persoonlijk. Als kind kon ik me al dagen bezighouden met het uitzoeken van cadeautjes. Een ritueel dat ik ook bij mijn kinderen zie. De twee oudsten hebben het mysterie al ontsluierd, en zij zijn dus ook al bezig met prijzen vergelijken in de reclamefolders, terwijl de kleinste nog alles in haar brief vraagt wat op haar verlanglijstje staat. Dit jaar kwamen ook mijn ouders eens langs om te zien wat de Heilige Man gebracht had, en algauw hadden we het over de keren dat ik nadien ontgoocheld bleek over het speelgoed. Zo vroeg ik ooit een echte Ken van Barbie (echt waar ! gelukkig heb ik het nu meer voor mannen die niet zo àf zijn), en in de folder stond de pop aangeprezen met 'écht kloppend hart'. Wat een grote teleurstelling bleek, want dat hart bleek een knopje op de buik, dat bij indrukken een klik gaf. Dat was het. Ken had afgedaan voor mij. En die keer dat je een naaimachine wou, zei m'n pa. In het boekje leek de machine gigantisch, en ik zou vanaf dan kunnen stikken zoals elke volwassene, en m'n Barbiekleedjes zelf ontwerpen. Jaja, een juwelendoosje was het.....

Toch heb ik er geen trauma aan overgehouden, want wat is er leuker dan een dag waarop je iedereen die je lief is mag verrassen met een presentje? Dan nog in naam van een Heilig Man? En ik vind echt niet dat Sinterklaas voorbehouden is aan de kinderen, zo probeer ik al elk jaar sinds ik op kot zit, en dus mijn eigen centen beheer, iemand te verrassen met een volwassener cadeautje geschonken door Sinterklaas Kapoentje. 18 jaar lang heeft het eigenlijk slechts een uurtje geduurd voor de begunstigde door had wie de échte gulle kapoen was. Dit jaar echter bleef enige reactie uit. Dus begin je te hopen dat geen nepsint als grote Kapoen werd verondersteld. En dan is het best stom natuurlijk, want de Sint is nu éénmaal de Sint. En verrassingen horen verrassingen te blijven.

Misschien ben ik gewoon te oud geworden om voor Sinterklaas te spelen....

Tot de volgende !

Anneke

In één dag een MBA !

Fri, 30 Nov 2007 10:15:47 GMT

Trouwe lezers van m'n blog weten dat ik een tijd geleden appliceerde voor de part-time MBA aan de Vlerick Management Hogeschool in Gent. Mijn motivatie bleek toen een struikelblok, want de testafnemers dachten dat een full time praktijk niet te combineren was met de toch wel zware studie. Ik begrijp nog steeds niet hoe die managers enzo met hun drukke job dat dan wel kunnen volbrengen, maar een tijd geleden viel de oplossing dus in m'n bus. Een MBA in één dag nog wel, en aan een peulschil van de prijs van een zwembad..... Inschrijven dus voor een dagje Kursaal Oostende. Bij aankomst bleek ik niet de enige, een 1300 maatpakken, en een minderheid mantelpakjes had zich verzameld aan de ingang om hun toegangsbadges af te halen. Terwijl de hostess van dienst m'n kaartje zocht hoorde ik een man naast me z'n naam geven. Hehe, wat veranderen die mannen in bijna 20 jaar tijd. Je ziet ze nog voor je in één of ander Kortrijks café, en nu staan ze hier helemaal in ornaat in een functie die je indertijd nooit bij hen verwacht had. Ik moet toegeven dat die man me ook daar niet verwacht had, want meteen kwam terug de vraag : Een managementcursus? Voor een tandarts? Tja......Ik moet het maar blijven verdedigen hé, dat een praktijk net zo goed een zaak is....Toch op de manier waarop ik het zie. Mijn patiënt is mijn klant, en ook al is het zo dat vele collega's tegen het commercialiseren van het beroep zijn , het gaat ook hier om het belang van klantentrouw door het steeds opnieuw bevredigen van de behoeftes van uw klanten op een superieure manier. En niet zozeer om het financiële plaatje. Ik was dan ook blij toen ik het de hyperenergieke Nederlander Ben Tiggelaars hoorde zeggen, dat zelfs in grote bedrijven het niet anders is. Winst is niet het allerbelangrijkste, winst is geen doel op zich, maar een resultaat van verscheidene doelstellingen. Net zoals men niet zegt 'mijn doelstelling in het leven is gezond zijn', al is gezondheid dan wel een vereiste om je doelstellingen te kunnen verwezenlijken. Met winst is het idem.

De Nederlander bleek me ook op andere manieren te kunnen verrassen, evenals het publiek weliswaar. Zo kregen we de opdracht om in drie minuten tijd met 1 A4'tje een prototype van een vliegtuig te vervaardigen. De ene groep een type dat paste binnen een kostenbesparende strategie, de andere moest zich differentiëren door een onderscheidende positie en nog een andere moest focussen op een doelgroep. Wel, het was amusant om te zien hoe die overwegend mannen en enkele vrouwen er in opgingen om een waar origami pronkstuk tevoorschijn te toveren. Zo had de eerste z'n A4 tje in stukken gescheurd om een zo klein mogelijk vliegtuig te bouwen, met zo weinig mogelijk materiaal dus. Ikzelf had ook zoiets in gedachten, want ik had gewoon stukjes papier, een bouwpakket zeg maar in de zin van Ikea. De laatste vrouw dan had duidelijk naar De Bedenkers gezien, want zij had een vliegtuig voor bejaarden ontwikkeld, grote doorgangen enzo, heel praktisch allemaal. Of al deze vliegtuigen zouden vliegen was iets anders. Dan was de man die nogal schrok toen de camera's op hem gericht werden toch in een betere positie. Toen de spreker de zaal inliep alsof hij z'n laatste pilletje was vergeten in te nemen, en de man aansprak over zijn prototype, bleek de man z'n A'tje in een prop gedraaid te hebben. Da's pas lage kosten he, verwezenlijkt in enkele seconden. En vliegen deed het ook het best en het verst.....

Dé vraag die me echter het meest aan het nadenken heeft gezet was er ééntje van Michael Hammer. 'Als u vandaag helemaal opnieuw zou moeten beginnen, met alle kennis die u hebt opgedaan, hoe zou u uw organisatie dàn inrichten. ' Heel confronterend te bedenken dat ik het misschien helemaal anders zou doen.

Voor de rest was het een aangename dag, een show eigenlijk die ook zo afgesloten werd. De Amerikaanse afstudeerpotskes werden uitgedeeld, en met 1300 man

stonden we te genieten van het slotspektakel, dat er zoooo over was dat hij er mee wegkomt. Allen zingend 'In één dag een MBA' op de tonen van A brand new day, met schaars gekleedde danseressen op het podium, je moet het 1300 managers maar eens zien doen.

Als apotheose van de dag kon ik vanop m'n zeteltje in de verduisterde ruimte genieten van een heus spuitkanon, en waande ik me even Alice in Wonderland.

Do you believe in miracles? staat op de grote affiche van Ben Tiggelaars show. Ik doe alvast m'n uiterste best om mijn dromen te verwezenlijken.

Tot de volgende !

Anneke

Poets als een tandarts !

Fri, 23 Nov 2007 11:46:56 GMT

You know you gotta gotta push push push push on
If you wanna get it gotta push push on
Wooowoooh number 1 in the game

Vorige week was ik aanwezig op het tweede girls geek dinner. Het thema van de avond was 'Sex op het internet', een interessant én leuk onderwerp dus. Vooral de vragen uit de zaal, of de opmerkingen bleven me bij. Zo was er de stelling dat meer dan 90 procent van het cybersexgebeuren plaatsvond tijdens de kantooruren. Wat ikzelf heel aannemelijk vond, want plaatsen we nu niet met z'n allen die laptop op een centrale plaats in huis, kwestie van steeds een oogje te kunnen meekijken als de kinderen chatten? De dame naast me leek er echter wat meer gechoqueerd bij, want haar repliek vergeet ik niet :' amai, vanaf nu kijk ik heel anders naar die MANNEN op kantoor bij ons...Tja, als er alleen mannen zouden zijn zou de lol er snel af zijn denk ik dan. Net als op de eerste bijeenkomst werd ook nu terug een presentje verloot onder de aanwezigen. Een broodrooster.....

Enkele dagen later las ik echter een artikeltje, en dat deed me denken aan het feit dat ik voor de volgende keer misschien eens mijn best moet doen bij mijn toeleveringsfirma voor een passend presentje. Want sinds kort moet ik op de vraag van patiënten of een electrische tandenborstel nu écht zoveel beter is, misschien eens positief gaan antwoorden. Afgaande op de Flair natuurlijk. En sinds ook mijn zus hier m'n blogje leest moet ik oppassen, want ik hoor haar nu al zeggen : 'Ann, wie leest nu de Flaiiiiiiir!' Ik dus, ik heb zelfs een abonnement. Maar jammer genoeg was het opzetstukje voor m'n Braun dat er ooit bijzat ter bevrediging van......nouja, vooral mezelf ( een vibrator heeft geen enkele toegevoegde waarde voor je omgeving maar geeft je wel af en toe een persoonlijke kick) al verdwenen alvorens ik het goed en wel kon bekijken. De meisjes dachten dat het een soort lepeltje was voor hun Barbies, en het zou nogal belachelijk klinken mocht ik gezegd hebben dat mama er eerst even mee wou spelen. En toen ik er later eens naar op zoek ging, bleek het kleinood al lang niet meer te vinden. Maar nu is er dus een firma die ZES! soortgelijke stukjes maakte, want wat blijkt, heel wat vrouwen zouden die borstel niet enkel gebruiken om de tandjes proper te maken. Waarom ze er zes maken is me echter een raadsel, zeven had ik nog kunnen begrijpen, ééntje voor elke dag . Al ben ik gewoon met 1 exemplaartje tevreden te zijn! Voor 2 op de 10 getuigenissen in datzelfde weekblad echter geldt dat soort bevrediging als hun 'beste orgasme ooit'. Ik beloof het hier alvast plechtig aan Dorien en alle andere geeks dat ik probeer zo'n borstel met stukjes te bemachtigen. En misschien kan het toeval er dan voor zorgen dat het meisje dat naast me zat de borstel wint. Kan ze haar tandanborstel eens meenemen op kantoor.......wie weet is het zo'n slecht idee nog niet.

Tot de volgende!

Anneke

Return on bloginvestment

Sat, 13 Oct 2007 10:03:13 GMT

Gisteren was ik aanwezig op een plaatselijk banket. Druk aan het pratend met jan en alleman, zag ik in de inkom een bekende, één van m'n blogonderwerpen eigenlijk.

Toen de man dan ook zoals steeds in z'n vlotte, sympathieke stijl de mannen het hand ging drukken en de vrouwen een bijzonder fijne wangkus gaf, zag ik hem ook naderen tot ons receptietafeltje. 'Goedenavond! Vincent Van Quickenborne! ' Waarop ik reageerde met 'Ann............Tandarts, of the blogging dentist....als jou dat iets zegt........'Achhhhhhhhhhhhhhh, zei hij lachend, jaja, the Maniac, dat was het toch he, heb ik gelezen.......jajaja, jij bent het dus die die liedjesteksten maakte. Een ander heel leuk gesprek ontspon zich tussen mijn papa, hem en ikzelf, waarop een avond volgde met het maken van vele nieuwe contacten. Toen de DJ van dienst later op de avond ook nog eens het Maniac nummer draaide had ik wel een binnenpretje, ook al was Mr. Van Quickenborne al vroeg op de avond vertrokken. Moe van z'n trip naar Ierland of op naar de volgende acte de présence....wie zal het zeggen.

Tot de volgende!

Anneke

6 vrouwelijke thirty-somethingers op stap

Fri, 05 Oct 2007 19:03:26 GMT

Het begon met een onschuldige vraag van m'n kapster. Of ik geen zin had om mee te gaan naar een modeshow van Tendens. Zin hebben we altijd, alleen past het tijdsgebruik niet altijd in de agenda van een Vlaamse tandarts. Om 18.00h uur aanwezig zijn was dus ook onmogelijk voor me, maar aangezien er eerst een receptie gepland stond, en de uiteindelijke show pas liep vanaf 20.00h, dacht ik dat wel te kunnen halen. Gerekend op een laatste patiënt die na drie spuiten vond dat de verdoving nog steeds niet werkte had ik dus allerminst. Noch op het feit dat ze na elke twintig seconden wou rechtzitten om even de mond te spoelen. Op zo'n moment moeten we toch over stalen zenuwen beschikken, maar de wens van de patiënt proberen we hier zo goed als mogelijk te verwezenlijken, zodoende stond ik om 20.10H geparkeerd voor de zaal waar het gebeuren plaatsvond. Een sms-je naar m'n kapster om te weten waar ze zich ergens in de zaal bevonden. Niet dat ik moeite had om ze te vinden...

De receptie was blijkbaar wat uitgelopen, de champagne bleek overvloedig geschonken, want toen ik de dubbele deur opensloeg van de zaal, kregen de 5 andere dertigers mij in de gaten , stonden recht van hun tafel en begroetten me niet geheel op fluistertoon met : Sexyyyyyyyyyyy!!!!!!!!! Blijkbaar was dat de kreet van de avond geworden, alle overige aanwezigen leken, op uitzondering van enkele zuurpruimen die het gehele tafereel wat misnoegd aanschouwden, al aardig licht in het hoofd te zijn.

Niet dat daarom de toevoer van bubbels geminderd werd. Zes vrouwen van gemiddeld 35 jaar oud, die alleen op stap zijn, het blijkt een soort aantrekking te hebben op bepaalde mannen, want de ene ijsemmer na de andere werd aan onze tafel geschonken van zowat overal in de zaal. Intussen had ik het gesprek aangeknoopt met een andere dame uit ons kransje, en toen we volop aan het tetteren waren, kwam de kapster plots tussenbeide. 'En Nancy, gaat het nu met de tandartse?' Ik keek wwarschijnlijk wat verbaasd, maar toen bleek dat de apothekeres schrik had om naast een onbekende tandarts te zitten, ze dacht dat ik de hele avond over tanden zou praten. Ha! Een spraakwaterval was ze anders wel, een sympathieke dame zelfs, zodanig dat we eigenlijk niet echt veel van de show gezien hebben. En op de walking diner nadien werden plannen gesmeed om samen eens écht uit te zetten. Zodoende kwam ik thuis met drie aangekruiste avonden in m'n agenda. Diner and Dance.

Mét de mannen erbij. Eens zien wat dat gaat geven. Want ik heb het wel nog meegemaakt, dat die fellere dames dan plots een heel stuk rustiger zijn......

Tot de volgende!

Anneke

Mannen in pak

Sun, 30 Sep 2007 21:31:53 GMT

Vorige week viel de jaarlijkse Mannenspecial van Weekend Knack in m'n brievenbus. Nadat ik routinematig eerst Mulders en m'n hond horoscoopje las, begon ik te bladeren, en even dacht ik me vergist te hebben, en de voor mij met stip nummer 1 gerangschikte lingeriespecial ontvangen te hebben bij de aanblik van de door mij al eerder besproken Nipplebra. Een 'Is this your Wonderbra or are you just happy to see me' zal bij mij dan ook geen oorveeg uitlokken, ik ben er nogal zeker van dat mannen 'the real thing' prefereren.

Over echtheid gesproken, wat is nu een Echte Man? De Nieuwe Man zoals we er de laatste tijd mee om de oren geslagen werden? Of blijft een man die strijkt een sloef in veel mannenogen? Of is de Echte Man, inderdaad a good provider, iemand die genoeg centen binnenbrengt? Ook dat vind ikzelf veel minder belangrijk, want dat is iets waar ik wel zelf kan voor zorgen. Make them laugh is dan wel een kenmerk waarvoor ik wel zou durven vallen. Maar als het alleen die humor was, ik heb ook wel een pak vriendinnen waar ik soms mee in een deuk lig....Dus een Echte Man is voor mij gewoon een pak extra testosteron, met al de typische kenmerken die daar bij horen, de saus die het leven wat pittiger maakt zeg maar. En als hij wil strijken, dan doet hij maar, net zoals ik natuurlijk geen bezwaar zou hebben aan een stevig bijgevulde bankrekening op het einde van elke maand.

Een pak testosteron ook in Weekend Knack dus, met als uitblinker Karakter in Pak. Wat me er onmiddellijk doet aan herinneren dat m'n laatste buitenlands businesstripje al weer veel te lang geleden is. Alwaar ik mijn dagen zou kunnen spenderen in zo'n welgevormde lederen fauteuil in m'n hotellobby, waar de ene na de andere zakenman langs me heenloopt, strak in hun sexy maatpak. Waardoor m'n fantasie een beetje op hol gaat slaan. Hoe zou het zijn om zo'n man als husband te hebben? Zouden ze altijd zo stoïcijns kalm blijven? Of zou het beest in ze loskomen eens je ze bij hun strakgeknoopte dasje de hotelkamer binnenloodst? Of zou ik dan eerst m'n secretaressepakje moeten aantrekken, een strakke kokerrok met m'n high heels en m'n strenge brilletje? De openingszin ' Is that a gun in your pocket, or are you just happy to see me' lijkt me dan echter wel heel dichtbij...Staat daar geen congres in Parijs genoteerd eind november?

Tot de volgende!

Anneke

n Doordenkertje....

Tue, 25 Sep 2007 13:48:01 GMT

Net een patiëntenkoppel buiten. Heb me heel hard moeten inhouden dit keer....De man kwam op nazicht na het plaatsen van een prothese.

Na de gebruikelijke vragen of alles prima gaat, zegt de man met een knipoog : Maar k wil u wel zeggen he Anneke, als ik echt iets heeeeeel erg lekkers wil proeven he, je weet wel he, dan haal ik m'n tandjes toch even uit hoor.

Waarop de vrouw, die een klein beetje hardhorig is : 't is waar hoor, k heb hem nog nooit zonder gezien!

Tot de volgende!

Anneke

Une bonne heure

Tue, 18 Sep 2007 12:15:48 GMT

Mijn verlof zit er alweer een aantal weken op en ook de kinderen beginnen zich al min of meer terug in het striktere stramien van school, sportaktiviteiten en jeudbeweging te schikken. Toch lijkt mijn zomerse gevoel niet weg te ebben. Al vaker had ik het hier over mijn favoriete columns, maar een tweetal weken geleden schreef die andere favoriet van me, Jean Paul Mulders, een heel aardig stukje voor de laatste bladzijde in Weekend Knack. 'Une bonne heure' klonk de titel, en het ging om die enkele momenten van gelukkig zijn tussen alle gewone momenten door de dagen heen. Sindsdien betrap ik me er op dat ik me weliswaar een steeds gelukkiger mens mag noemen, want 'dat is wat hij nu bedoelt met une bonne heure' kwam me met een zekere regelmaat door m'n hoofd geflitst. Misschien is het met het ouder worden dat een mens meer en meer geniet van kleine, niet alledaagse dingen.

Zoals de kinderen terug elke middag rond twaalven de tuin zien binnenrijden, zich verheugend op een middagmaal waarbij ze honderduit te vertellen hebben over die eerste schooldagen. Voor het eerst sinds jaren zelfs terug kookpotten op tafel door mama zelf bereid, want na vele jaren een huisvrouw in dienst gehad te hebben, heb ik me van alle hulp ontdaan. Een uurtje vroeger opstaan, meer moeite kost het me niet, maar ik geniet er des te meer van. Tijd voor verse soep, verse groenten...en ook de kinderen loven mijn inspanningen.

Of zoals op het 50-jarig huwelijksfeest van mijn schoonouders, tijdens het uurtje receptie in onze tuin, de vele voorbereidingen op slag vergetend als ik applaus krijg voor m'n speechje aan de feestvarkens Mémé en Pépé en Nonkel Willy en Tante Rosine.

Of zoals dat voorziene uurtje ziekenbezoek in het Gentse UZ. Wat toch wat uitliep, want ik ben een babbelgat en de zichzelf gemutileerde zieke bleek niet zo bedlegerig dat het een eerder geanimeerd koffiekransje werd. Waarbij het fijn was vast te stellen, dat zelfs via dat medium hier, échte nieuwe vrienden gemaakt worden.

Of zoals later op de avond, in dezelfde stad, een toevallig weerzien met een andere vriend de echte betekenis van 'une bonne heure' voor mij als een verrassing kwam op het einde van een doordeweekse werkdag, maar waar ik desalniettemin erg van genoten heb.

Of tijdens mijn bezoekje aan de fotoreportage van mijn goede vriend Guy in Edegem afgelopen zaterdag, toen hij spontaan z'n gitaar bovenhaalde om een privénummertje voor mij te spelen, nadat ik me in een zeteltje genesteld had met een lekker glaasje bubbels.

Je suis comme je suis
Je suis faite comme ça
Quand j'ai envie de rire
Oui je ris aux éclats
J'aime celui qui m'aime
Est-ce ma faute à moi
Si ce n'est pas le même
Que j'aime à chaque fois
Je suis comme je suis
Je suis faite comme ça
Que voulez-vous de plus
Que voulez-vous de moi
Je suis faite pour plaire
Et n'y puis rien changer
Mes talons sont trop hauts
Ma taille trop cambrée
Mes seins beaucoup trop durs
Et mes yeux trop cernés
Et puis après
Qu'est-ce que ça peut vous faire
Je suis comme je suis
Je plais à qui je plais
Qu'est-ce que ça peut vous faire
Ce qui m'est arrivé
Oui j'ai aimé quelqu'un
Oui quelqu'un m'a aimée
Comme les enfants qui s'aiment
Simplement savent aimer
Aimer aimer...
Pourquoi me questionner
Je suis là pour vous plaire
Et n'y puis rien changer.

Ik ben wie ik ben
Zo ben ik nu eenmaal
Wanneer ik zin heb om te lachen
Dan schaterlach ik ook echt
Ik heb lief wie mij liefheeft
Is het mijn schuld
Als dat niet elke keer
dezelfde is.
Ik ben wie ik ben
Zo ben ik nu eenmaal
Wat wilt u meer
Wat wilt u van mij
Ik ben gemaakt om te behagen
En daar kan ik niets aan veranderen
Mijn hakken zijn te hoog
Mijn postuur te rondborstig
Mijn borsten te hard
En ik heb teveel kringen onder mijn ogen
En dan nog
Wat kan het u schelen
Ik ben wie ik ben
Ik behaag wie ik behaag
Wat kan het u schelen
Wat me is overkomen
Ja, ik heb van iemand gehouden
Ja, iemand heeft van mij gehouden
Zoals kinderen van elkaar kunnen houden
Simpel weten elkaar lief te hebben
Houden van houden van
Waarom stelt u me al die vragen
Ik ben er om u te behagen
En daar kan ik niets aan veranderen

Ik ben van nature niet iemand die zich veel vragen stelt rond het al dan niet gelukkig zijn. Maar blijkbaar valt mijn zomerse gevoel, of is het een lentegevoel, ook anderen op. Want een patiënte kwam samen met haar echtgenoot de praktijk binnen. 'Je ziet er goed uit zeg, zei de man, is het niet Simone?'

Waarop de vrouw antwoordde: 'Heel goed! Je zou er leven aan kopen!'

En da's precies hoe ik me dezer dagen voel! Het wordt een leuke nazomer!

Tot de volgende.

Anneke

Egoboost.

Mon, 03 Sep 2007 15:58:58 GMT

Omdat de mails blijven binnenstromen of ik nu al dan niet reageerde......................... Tuurlijk deed ik het! Ik ben een nieuwsgierig Aagje hé.

Ik sms-te met de GSM van m'n man het volgende : 'Gehuwd. Man. Drie fijne kids. Maar bedankt voor complimentje.'

Maar de man blijkt een volhoudertje te zijn. Want meteen kreeg m'n man de eerste berichtjes ooit op z'n toestel. En ook al hoor ik zeker één iemand denken dat ik de man wel zal opgeg....hebben (oei ,da's erover zeker?), dat is geenzins zo.... de man was me eigenlijk nog nooit opgevallen, en ik kom daar toch al bijna een jaartje geregeld.

Maar mijn ego kreeg wel een boost moet ik zeggen. Straks komt mijn man thuis. Benieuwd wat voor spannends er nu zal te beleven zijn.....

Een Ogen Blik - Versieren

Fri, 31 Aug 2007 22:17:01 GMT

Vandaag voelde ik me even terug 18 jaar. Na nog een drukke morgen hier in de praktijk, besloot ik samen met onze middelste dochter nog eens naar 't Stad te trekken. De twee andere kinderen wilden liever thuis in de tuin blijven spelen, maar onze tweede gaat er net als haar mama wel graag eens op uit, en het liefst naar haar favoriete stad Antwerpen. Onze uitstap start eigenlijk steeds op dezelfde manier, we parkeren ons in de parking onder de Grote Markt en trekken dan meteen naar haar favoriete tea-room op dezelfde markt, omdat ze daar haar bijzonder lekkere chocolademelk hebben. Nu weet mijn dochtertje dat mama al een tijdje wat sportief bezig is om aan de lijn te werken, maar toen we uit de wagen stapten gaf ze me zowaar een complimentje. 'Waarom wil jij vermageren mama, je ziet er goed uit hoor!' Op dat moment lachte ik het nog wat weg, elk kind zal z'n mama ok vinden denk ik zo. Ik wist echter nog niet dat wat volgde die dag de aanleiding zou zijn tot heel wat gespot. Want éénmaal we onze koffie voor mama en de chocolademelk voor Elena besteld hadden, bracht de zaakvoerder onze drankjes. Toen ik wou afrekenen dacht ik even dat ik niet goed hoorde. Was het niet dat mijn dochtertje erbij zat om alles heel precies gehoord te hebben, en dus ook het verslag aan de papa gemeld te hebben, ik zou het zelf niet geloofd hebben. '14, 50 euro Mevrouw, en mag ik U zeggen dat U er fantastisch uitziet vandaag?' Ik denk dat ik toch heel even wat gebloosd zal hebben, want heel veel mannen die je dat direct zeggen, zeker als je dochter erbij zit, zul je niet aantreffen. Maar het grootste compliment moest nog komen. Of toch de grootste durf. Want toen ik de zaak uitwandelde riep de man me, en zei dat ik iets vergat. Wat dan? dacht ik even bij mezelf......toen hij op hetzelfde ogenblik me een briefje in m'n hand drukte. Lees zelf maar..... Ik denk dat ik maar eens vroeg ga slapen deze avond. Ik denk dat iemand wel eens heel goed zijn best zal willen doen......;-)

Tot de volgende!

Anneke

The Stripping Dentist

Wed, 29 Aug 2007 21:08:03 GMT

Gisteren was het eindelijk zover, mijn toelatingsproef voor een MBA op Vlerick. Net op tijd kwam ik de grote inkomhal van de Gentse school binnengewandeld. Ik vroeg me meteen af of ik wel de juiste dag in m'n agenda aangekruist had, want de grote ontvangstruimte was op mij en het onthaalmeisje na helemaal leeg. Eenmaal de lift genomen naar de juiste verdieping bleek meteen dat ik juist zat. Een hoop mannen en slechts een handvol dames stonden te popelen om getest te worden op hun vaardigheden om toegelaten te worden tot het walhalla van de managementscholen in ons landje. Een plaatsje uitzoekend in de aula kon ik me niet ontdoen van de indruk dat de aanwezigen er heel clichématig uitzagen. Maatpak, das, zwarte aktentassen met de verplichte De Tijd, Trends, of Cash. Ik geef toe, het is eens iets anders dan een wit schortje met mondmasker en handschoenen. Ik bekeek even de profielen van de aanwezigen terwijl de Prof de spelregels van de dag uitlegde. Mijn adrenaline steeg gestaag, en hoewel ik anders niet geheel ongevoelig ben voor een knappe! man in maatpak, al dan niet met het bijhorende ronde brilletje, had dat er voor één keer niks mee te maken. Burgerlijk ingenieur, handelsingenieur, bio-ingenieur....stuk voor stuk mensen die de intussen op mijn bank gebrachte analytische test wellicht al wat vaker deden dan ikzelf. Het was sinds mijn vijfde middelbaar geleden dat ik nog zo'n soort vraagstukjes diende op te lossen. Vol goede moed begon ik er echter toch aan. Heel veel tijd op overschot was er niet en meteen erop volgde het voorlezen van de Engelse tekst die we mochten samenvatten en becommentariëren. Daarna een eerste koffiepauze en dus een eerste kennismaking. 'Ach, dus jij bent de tandarts in ons midden' mocht ik meer dan één maal aanhoren. Terwijl er ook mensen waren met studies geneeskunde of biologie. Maar blijkbaar is een tandarts toch nog iets anders. Veel tijd bleef er niet over om me naar m'n eerste interview te reppen. Jurkje rechttrekken, jasje goed...Naast me een in mijn ogen redelijk jonge man die terzelfdertijd in de kamer naast mij z'n interview moet afleggen. Een vlotte babbelaar, en ik was wat blij met een eerste ontspannen gesprekje waarbij ik me niet meteen een tegenstrever voel. Mijn motivatie wordt gepeild door twee mannen die ook alweer dé vraag stellen die ik nog nooit zo vaak diende te beantwoorden. Wat kan een tandarts hier leren? Een heleboel, dacht ik, maar blijkbaar kan ik de jury niet overtuigen dat ik wel degelijk gemotiveerd ben om een langdurig engagement aan te gaan. Volgens hen onderschat ik de opleiding. Het zou heel intensief worden, zeker samen met het runnen van een praktijk, en naar hun gevoel zou ik er te weinig voor terug krijgen op termijn wat bruikbaar is, en is de kans dus groot dat ik zou afhaken. Nu snap ik dat wel, want die mensen kennen me natuurlijk niet. Anneke haakt nooit ergens af! Anneke is een volhouder! Ik had het willen uitschreeuwen, ware het niet dat ik dezelfde opmerkingen de voorbije maand wel van meerdere mensen rondom mij hoorde. Is de kost niet te hoog voor wat je eruit kunt putten? Mijn tweede interview mocht ik dan wat socio-economische vragen oplossen, en dat was voor mij nét iets van het goede teveel. 'Tell me something about global resourcing!' 'Hoe zou je een businessplan voor een groepspraktijk aanpakken?' Tja, als ik dat allemaal zou weten dan had ik natuurlijk geen nood meer aan een opleiding...Enfin, op dat moment dacht ik wel al dat ik het niet zou halen. Ik voelde me heel even down, niet door het falen maar eerder door het feit dat het me nu een verspilde dag leek. Ik kwam de kamer uit en m'n vriend Wim had z'n interview nog te gaan. Hij kwam nog even een babbeltje slaan, en zei :als je niet meteen wegloopt hem ik wel zin om een pint te gaan pakken! Op slag sloeg mijn humeur terug om, en een uurtje later zaten we in de Braempoort, en ik liet m'n Kriekske wel smaken. Een wandelingetje door het stadscentrum later kwamen we terug in de ontvangstruimte om tegen vier uur de uitslagen te aanhoren. 'Dus jij appliceert zéker voor Gent?' vroeg Wim. Dat deed ik inderdaad. 'Denk er toch maar nog eens over na, antwoordde hij, want ik zal je missen daar in Leuven! ' Met die charmes haalt die jongen het wel, dacht ik bij mezelf. Intussen had ik nog een aantal mensen beter leren kennen, en kwam aan de koffietafel mijn blogsite ter sprake, waar ik het had over mijn door sommigen gelezen stukje over de MBA en het zwembad. En toen was het moment van waarheid aangebroken. Iedereen snelde zich naar de lift om voor sommigen het bevrijdende woord te aanhoren. De meesten haalden daar hun toelating naar een hoger schavotje op de professionele ladder, terwijl ik er in het beste geval wat extra lezers aan over houd door mijn maatje. Want alvorens we binnengingen in de aula ontspon zich volgend gesprek:

(Wim) : 'She's the Stripping Dentist, you know....

(Foreign man) : 'What? A Stripping Dentist....

(Me) : A BLOGGING dentist!

(Man) : Och....And is it so spicy?

(Me) No. No. But to be honest, in my last blogpost I have my picture with pink fethers...

Een ervaring rijker trok ik tevreden huiswaarts. Voor de twee eerste proeven slaagde ik, maar terwijl ik dacht dat een babbel voor Anneke nooit een probleem kan zijn, bleek mijn motivatie interview niet te volstaan. Er werd me een andere Vlerick formule voorgesteld die minder intensief is maar waar ik wel eens moet over nadenken.

En voor Wim, die beloofde eens langs te komen op mijn blog heb ik het volgende:

Proficiat met je ticket! Ik ben er zeker van dat jij een grote meerwaarde zult zijn voor jouw groep. Je hebt me een fijne dag bezorgd!

Jammer dat ik nooit samen met jou een rode clownsneus zal opzetten! ;-)

Tot de volgende!

Anneke

La vie en rose

Sun, 26 Aug 2007 19:35:00 GMT

Twee dagen feesten ten huize Anneke-verslag volgt.

Mijn lekkere lijf

Wed, 15 Aug 2007 16:03:21 GMT

Vanuit onze vakantiebestemming Cavallino - Venetie- Italie

Onze jaarlijkse vakantie zit er alweer op. Eens niet gewoontegetrouw ons windzeil opslaand op het strand van Oostende, wel een last-minute autovakantie naar het Italiaanse Cavallino. Aangezien we niet in één rush tot daar wilden rijden stopten we een eerste maal in de buurt van Mulhouse waar we onze vakantie inzetten met een overnachting in 'Au Cheval Blanc' te Baldersheim. Mooi hotel met zwembad, jacuzzi en sauna. De volgende dag zetten we ter financiële compensatie ons 1-2-3 tentje op aan het Gardameer, waar het plezier niet minder was. Een temperatuurschommeling van om en bij de 17 graden op nog geen 5 uur tijd. En zoals iedereen kon lezen in de kranten gedurende deze komkommertijd, komen er met het toenemen van het aantal zonnestralen ook meerdere hormonen vrij die het hier en daar doen jeuken. Of waren het feromonen? Ikzelf zou het niet weten, maar met het schuchtere , slechts met mondjesmaat toenemende ontbloten van m'n -overigens niet zo geringe- hoeveelheid huid aan de brandende zonnestralen werd de Italiaanse inval ingezet op m'n blijkbaar nog steeds apetijtelijke lijf. Ook al kon ik zowel rond het Gardameer als aan de Adriatische kust zoveel jeugdiger vrouwelijke lichamen bewonderen in de meest minuscule bikinietjes, mijn body leek uitverkoren terrein. Zélfs toen ik me in de avonduurtjes doelbewust wat bedekter ging aankleden, hadden die Italianen mijn blote armen en schouders, of was het die décolleté, in het vizier. Qua geluidsvolume echte macho's, maar éénmaal dichterbij was dat dan ook het enige wat proportioneel de moeite leek. Een dozijn parfums werd aangewend om die feromonenhandel in bedwang te houden, maar die venijnige kleintjes bleken hardnekkige volhoudertjes. Ik had dat wel nog eens meer gehoord als excuus, maar nooit tevoren hadden zoveel versierpogingen tegelijk zoveel resultaat. Op momenten leek ik wel overgeleverd aan een heuse gang-bang. (outch-excuseer me het woordgebruik)

Italian musquitos. Ik vergeet ze nooit meer !

Arrividerci !

Anneke

Nipplegate

Sat, 28 Jul 2007 22:14:33 GMT

...

It's funny how a man only thinks about the...

You got a real big heart but I'm looking at your...

You got real big brains but I'm looking at your...

Vanmorgen 6.00h. Ik heb besloten een uurtje vroeger op te staan om ook 's morgens een uurtje te kunnen joggen. Met m'n iPod natuurlijk. En het eerste liedje dat ik te horen krijg is het voorgaande van de Pussycat Dolls. Wat me onmiddellijk deed denken aan een artikeltje dat ik eerder op de week ergens las. Wonderbra heeft namelijk een nieuw soort BH ontwikkeld, met een soort verhevenheid in de cup die een stijve tepel moet voorstellen. Ik ben nooit een voorstander geweest van de Wonderbra. Ik weet het wel, echt nodig heb ik het niet om de indruk te wekken iets extra's te hebben, dus dan is het makkelijker spreken misschien, maar mijn afkeer heeft niet zozeer met vorm noch grootte te maken. Gewoon die vulling, een soort mousse eigenlijk, vind ik zooo onnatuurlijk aanvoelen. Net alsof je een schelp over je borsten draagt, en ja , een tepel komt er dus al helemaal niet meer door. En nu krijgen we dus na die nepgrootte ook de nep 'k heb het koud of is het de 'k heb wel zin tepel. Terwijl in de Verenigde Staten speciale pleisters op de markt gebracht werden om de zichtbaarheid van tepels door een Tshirtje of bloesje zo veel mogelijk te beperken en Mevrouw Beckham op de vingers wordt getikt met de uitdrukkelijke vraag toch nog eens een bh te dragen om té duidelijke (nep?)contouren minder zichtbaar te maken, komen dus hier de eerste 'tepelwonderbra's' op de markt en worden in Jeff's kliniek wekelijks tepeloperaties uitgevoerd. Of gaan we Sex and the Citygewijs siliconen hoedjes kleven. Is het iets van deze tijd? Het sneller naar schoonheidsoperaties grijpen misschien wel, maar trucjes zullen van alle tijden zijn. Ik herinner me nog levendig mijn eerste weekend aan zee zonder ouders maar met een aantal vriendinnen. Het overgrote gedeelte van het weekend hebben we wellicht voor de spiegel doorgebracht, ons preparerend voor onze eerste uitgaansavondjes, in Blankenberge nota bene. En één van de 'valsspelerijen' als 16-jarigen was toen al wat haarlak spuiten op onze toen nog niet aan de zwaartekracht geteisterde borstjes met daar dan een wit bloesje over...Ik heb nooit echt geweten of het ook effectief bleef de hele avond door, wat ik wel weet is dat ik die avond wel beet had in de plaatselijke discotheek, maar aangezien we allemaal hetzelfde deden voordien met eenzelfde doel en we slechts met een drietal meisjes een positieve balans haalden, vrees ik een beetje dat hier vorm en grootte toch ook een rol moeten gespeeld hebben. En hoewel we nu toch een twintigtal jaren verder zijn denk ik dat ik nog steeds niet echt mag klagen. Een tepelwonderbra zal ik me nog niet erg heel snel gaan aanschaffen. Want vorige week kwam me ook iets anders aan de oren. Aangezien mijn kids op kamp waren, had ik het 'genoegen' dagelijks uitgenodigd te zijn voor het middageten bij mijn ouders. Zodoende heb ik toch een tweetal keer de uitnodiging aanvaard. Bij één van die maaltijden kwam ook een leverancier binnen van mijn ouders.'Is dat nu de tandartse?' vroeg de man.'Jawel', zei mijn papa.' 'T is altijd lente he in de ogen van de tandartse.......'zei de man.....' maar ik denk dat ik bij u liever wat lager kijk.....' Tja, en dan heb ik nochtans een real big hart en real big brains......;-)

Tot de volgende!

Anneke

Twaalf vierkante meter vrijheid

Sun, 22 Jul 2007 18:04:23 GMT

Deze week hoorde ik de verzuchting al door de restauranthouder waar ik vrijdagavond terechtkwam. 'Studenten zijn niet meer de studenten van vroeger.' De man had in de jaren zeventig jarenlang een Leuvens studentencafé, en na een tussenstop van enkele jaren op de Zaventemse luchthaven had hij ook jarenlang een studentenrestaurant in Leuven. De man had dus recht van spreken toen hij beweerde dat het niet meer hetzelfde was. Zo beweerde de man dat studenten vroeger veel meer op café kwamen 's avonds om hun vrienden te ontmoeten. En daaruit besloot de man dat de gemiddelde student dus vroeger ook veel socialer was. 'Nu moeten ze een tv, internet, een eigen keuken, douche...., en blijft er geen tijd of geld meer over voor een pintje met de medestudenten.' Er zal wel een deel waarheid inzitten natuurlijk, doch ik denk niet dat studenten dezer dagen meer of minder sociaal zijn. Alleen is er nu een zoveel grotere mogelijkheid tot communicatie, dat dat cafébezoek misschien inderdaad wat minder obligaat wordt. Jongeren van vandaag steken gewoon meer geld in alles wat met connectiviteit te maken heeft, terwijl wij vooral spaarden voor een brommertje of een eerste autootje. In de tijd dat ik student was leek mijn kot ook niet de gezelligste plaats om de uren na het studeren en voor het slapengaan (soms, en ook wel eens vaker dan soms net voor het eerste lesuur ) door te brengen. Zeker mijn eerste kot niet. Want bij mijn eerste zoektocht naar een kot was ik wellicht té euforisch over het feit dat ik toch nog mijn slag thuis gehaald had bij mijn ouders om in dé stad van ontucht te mogen gaan studeren, dat ik niet zag dat ik enkel een lavabo met koud en warm water had, en een kookplaatje met één pit om mijn gerechten te bereiden. Victoriastraat 13. Ik had het moeten weten. Een overwinning is het geenszins geworden op dit ongeluksnummer. Na drie maand werd ik er samen met mijn andere kotbewoners, die in tegenstelling tot ikzelf geen studentenpas maar wel een OCMW-kaart hadden, door de politie buitengekieperd. Die laatsten omdat gebleken was dat ze vooral 1 maal in de maand bleken te leven, en dan wel heel goed en met heel veel lawaai. Dezelfde dag als de dag van hun uitkering bleek later. En dan dacht ik dat heel Gent langskwam om het spul dat ze die dag konden kopen op te roken. Ikzelf had daar eigenlijk enkel de last van terwijl zij blijkbaar heel wat lust. Want toen ik ze op een nacht na hevig kloppen op mijn kamerdeur in m'n gebruikelijke nachtkledij beduusd had binnengelaten, viel ook de politie het pand binnen. De conclusie was vlug gemaakt, en allen vlogen we de combi in naar het Gentse politiebureau. Waar al vlug bleek dat ik er niks mee te maken had, maar leg dat maar eens uit aan ouders waarbij je maanden aan gewerkt hebt om van een njet een ja te maken om om kot te mogen, als de kotverhuurders nog diezelfde week in het landelijke dorpje waar mijn ouders een beenhouwerij hebben komen vertellen hoe ik daar in weinig verhullende kledij in het politiekantoor zat. Hoewel gelukkig ook mijn papa mijn verhaal wel geloofde, en ook hij niet slaapt in een dikke wollen pyjama, mocht ik geen dag langer blijven. Maar ook heen en weer reizen bleek moeilijk, en een drietal weken later had ik een nieuw kot. Zo midden in het jaar mocht je natuurlijk niet kieskeurig zijn, dus nu een piepkleine ruimte, nauwelijks plaats voor bed en bureau, vijfde verdieping, en een gemeenschappelijk douche helemaal onderaan in de kelder. Maar wel allemaal studenten deze keer. Daar voltooide ik mijn eerste kandidatuur, en ik denk dat daar de behoefte kwam om af en toe ook eens een studentencafé op te zoeken. ;-) Een mens zou zo anders nog claustrofobie krijgen. Maar er waren nog geen gsm's, geen msn. Dus als je iemand wou zien, was het of per fiets naar die z'n kot rijden, of naar het studentencafe. Dat laatste bleek meestal vruchtbaarder op een bepaald uur. Op den duur ken je er ook iedereen, dus is degene er niet die je eigenlijk wou zien, dan is er altijd wel iemand. En vanaf mijn tweede kandidatuur belandde ik in de Lentestraat. Waar ik echt wel de lente van mijn leven beleefde. De mooiste dagen van mijn studententijd. Een heel leuk kot was dit, hoewel ook met een gemeenschappelijk douche en gemeenschappelijke keuken, en een telefooncel op 300m. Dit voor het wekelijkse telefoontje naar het thuisfront. Ik zie ons daar nog staan in de Stropstraat. Een rij van studenten die ouders of lief moesten bellen. In de jaren dat ik er zat had ik heel wat kotgenoten, het eerste jaar zes studenten uit andere faculteiten, maar telkens er iemand afstudeerde werd de kamer ingevuld met één van mijn vrienden, zodat ik het laatste jaar alleen met vrienden op kot zat. Ik was de enige met een tv die ik gekregen had van mijn toenmalige vriend, die me wellicht op die manier meer op mijn kot wou houden. Maar heel vaak zaten we samen op mijn kamer met ons bord voor tv naar De drie wijzen te kijken. Om nadien natuurlijk een pintje (in mijn geval heel wat kriekskes) te gaan pakken. Mijn studententijd is dus echt wel een leuke tijd geweest. En stiekem hoop ik dat mijn drie kinderen ook van het kotleven zullen mogen proeven. Ook al zie ik vandaag in De Standaard de prijzen van een kot tegenwoordig. En hoop ik dat ze ook nog zullen tevreden zijn met een 'niet-design' kamer. Want anders zal ik nog veel gaatjes mogen opvullen......................

Tot de volgende!

Anneke

Een weekje vrijgezel!

Sun, 15 Jul 2007 08:46:32 GMT

Gisteren was het zover. Voor het eerst gaat onze volledige kroost samen op kamp. Ditmaal eens niet naar de Ardennen maar naar Wespelaar. In een chiroheem zullen ze daar 8 dagen heel waarschijnlijk het hoogtepunt van het scoutsjaar en de mooiste dagen van deze vakantie beleven. Al een aantal weken kijken ze er naar uit, maar nu was het eindelijk zover. Vooral voor onze jongste een reden om niet te kunnen slapen vrijdagnacht, want voor haar wordt het de eerste lange vakantie zonder mama en papa. En ook voor ons zal het ongetwijfeld wennen zijn. En dan vnl. voor mij, want de papa heeft een heel drukke week voor de boeg aangezien de meeste collega's al aan hun verlof toe zijn. Maar mama heeft zich een beetje geschikt naar die vrije periode, dus wordt het professioneel een minder drukke week (hoop ik) en eens tijd voor de vele andere dingen die je niet zo gauw met kinderen kunt doen. Zo is het jaren geleden dat ik nog eens de Genste Feesten tot ver over middernacht mocht meemaken, en dat belooft dus voor de komende week. Samen met de kinderen hoop ik op zonnige dagen. Ik ga ervan genieten om dan wanneer we ze mogen ophalen, terug volledig -nu ja, zo goed als mogelijk- ten hunner beschikking te staan. Maar eerst nog even hun eerste brief van het thuisfront gaan posten. Zodat ze morgen al die eerste van de beloofde 5! kunnen ontvangen. En belofte maakt schuld. Ik zal al mijn inspiratie moeten bij elkaar vegen om vijf dagen lang een klein berichtje te kunnen overbrengen. Hopelijk rest me voldoende inspiratie om hier nog iets te posten.

Tot de volgende!

Anneke

Koning Boudewijnstadion- I Can(!) Dance -Genesis

Sun, 24 Jun 2007 10:10:51 GMT

Internetdating

Wed, 16 May 2007 21:53:20 GMT

Een aantal weken geleden had ik een lunchafspraak met een vriend in het Latemse. Zonnig weertje, aangenaam gezelschap, mooie locatie, kortom een gezellige lunch. Ik vertelde dat een collega van me, en die vroeg prompt of ik de donderdag erop vrij was om ook eens daar te lunchen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik reserveerde ditmaal door het mindere weer binnen in het restaurant. Veel zakenlui natuurlijk, en met een glaasje bubbels nestelden we ons nog even in een zeteltje alvorens we aan tafel konden.

Alle andere tafeltjes waren ingenomen door groepjes mannen met papieren in handen. Behalve één tafeltje, daar zat een jongere man alleen, zenuwachtig z'n GSM in de gaten houdend. Lachend merkten we op dat z'n date niet afkwam vandaag. Ons gesprek ging verder, tot onze aandacht getrokken werd door een tafereel aan de ingang. Een jonge Thaise vrouw, hoogzwanger, en met een tweejarig peutertje aan de hand, klampte een oudere man aan die z'n weg naar de toiletten zocht. 'Viencient? Are you Viencient?' De man duidelijk niet wetend wat hem overkwam, schudde heftig het hoofd en keek onmiddellijk naar het tafeltje waar z'n partners zaten. Rood aangelopen baande hij zich een weg terug naar hen, klaarblijkelijk moest hij even gaan zitten. Maar de vrouw gaf niet op, ze wandelde tot bij het mannenkransje en herhaalde : 'Viencient? Ies soemeboedy Viencient?' De mannen keken elkaar aan, een lach onderdrukkend. Ook wij vonden het tafereeltje wel amusant.

De jongeman in het hoekje begon te zwaaien. 'I'm here', I'm Vincent!' De vrouw ging opgelucht bij hem zitten, maar nu hadden ze zo de aandacht getrokken dat bijna elk gezelschap wel deed alsof ze in gesprek verwikkeld waren, maar toch duidelijk het koppeltje in de gaten houdend. Zo ook wij. We vonden dat de man niet echt gelukkig reageerde. 'Die zal zich zijn date wel anders voorgesteld hebben', zei m'n collega. Waarop ik : 'tja, ze zal enkel haar gezichtje op de foto geplaatst hebben zeker. Of toch minstens een negen maand oude foto.' En aan de lachjes hier en daar te horen waren wij niet de enigen die aan het speculeren waren, ja, ik moet zelfs bekennen, die het gesprek aan het volgen waren.

'Wier are yoe from?' vroeg de dame, gevolgd door 'How old are yoe? 20?' Nu proestten we het allemaal tegelijk uit, ons gezicht verbergend in ons servet. 'Nono', zei de man, '44!'. Hoe haalt een man het zich in z'n hoofd een date via internet te regelen in zo'n establissement, dachten we even. Of zou het een zakenlunch zijn om contacten te regelen voor de vele zaakjes op de nabijgelegen Kortrijksesteenweg? Fantaserend over wat ze zouden afgesproken hebben als herkenningsopener verloren we beetje bij beetje het koppel uit het oog.

Het heerlijke voorgerecht van de 'businesslunch' al achter de kiezen, nippend aan ons glaasje wijn, zagen we de man en de Thaise dame ook het restaurant binnenkomen. Enkele minuten later werd er ook zo'n driewieler binnengestoken......'Thiere ies my husband!'

Alle hoofden richting het koppel. 'Vincent! Wat fijn je te zien! Je hebt kennisgemaakt met m'n vrouw?' Ik ben er niet zeker van, maar sommigen verslikten zich toch in hun dure glas wijn. Zo zie je maar, weinig is wat het lijkt.

En wij? Nadat wij ons ons dessert met koffie wel lieten smaken kregen zij hun tweede voorschotel. 'Die hebben precies niet echt een zakenlunch', zei de collega. 'Maar zij wel échte zakenmensen....'

Tot de volgende.

Anneke