the blogging dentist: Blog

Zijn er nog zekerheden, Mijnheer?

Fri, 05 Sep 2008 14:44:38 GMT

Het moet nu ongeveer een tweetal jaar geleden zijn. Wat de precieze oorzaak was herinner ik me al lang niet meer. Vanzelfsprekend herinner ik me het voorval met de man die ietwat terloops meldde dat hij slanke vrouwen prefereerde. Natuurlijk zit het voorval van de aansluitende WOW-jurk die bij nadere inspectie in het pashok net iets té strak zat ook nog in m'n geheugen gegrift. Tel daarbij de stappenteller die ik ergens cadeau kreeg. Op het eind van de avond gaf die precies 636 stappen aan, zelfs na schudden en omkeren! En de tweede gaf ongeveer hetzelfde getal aan. De preciese oorzaak herinner ik me dus geenszins meer, maar dat het hoog tijd was voor aktie was duidelijk.

Ons Kookboek, de enige echte Meurisse-chocolade en frieten met mayonaise, de enige zekerheden in een Vlaamse keuken, werden vervangen door Je bent wat je eet van Sonja, Vitalinea en kip, kip en ter vervanging kip. Of vis. Met veel groenten. Tijd voor de sportschool heb ik niet, dus het werd een sportschool aan huis. Loopband, fiets, stepper, halters en crosstrainer. Iemand die mij kent weet dat ik niet overdrijf, nooit! Dus ik begon ook aan het programma met Evy. Langzaam opbouwen. Het ging me te traag dus in week drie liep ik 5 km ipv in de gebruikelijke 8 weken. Resultaat kwam er als vanzelfsprekend, zij het niet in hetzelfde tempo en met dezelfde coëfficient. Wat wel exponentieel toenam waren de complimentjes aan mijn adres evenzeer als mijn uitgavenstaat van mijn VISA account. Jurken dat ik deze zomer gekocht heb, en mijn man merkte tijdens onze laatste vakantie ook plots dat ik toch heel wat nieuwe bikinis bijhad. Ik wil dus maar zeggen, mijn nieuwe levensstijl beviel me nu wel. Vorige week droomde ik zelfs van de Marathon van New York. 'Wat droomde je dan' , vroeg mijn zoon toen ik het vertelde. Wel ik zag mezelf in een miniscuul broekje en een shirtje dat een trotse sixpack liet zien, keer op keer het lint bij de aankomst stuklopen, met dezelfde smile op m'n gezicht als die 100m medaillewinnaar op de Olympische Spelen. 'Dat is geen droom', zei hij,' dat is een illusie,mama!' Toffe jongen anders hoor.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik donderdag de krant opensloeg. Mensen met een iets hogere BMI leven langer. Niet dat ik nu al in de gevarenzone zit (of moet ik nu zeggen, niet meer?) maar de bedoeling was wel dat mijn in de dressroom opgehangen grafieken van mijn niet onaardige hoeveelheid massa een neerwaartse beweging aangaven. Het ergste moest nog komen echter. Want dat Trends ons wel vaker wil waarschuwen voor neerwaartse spiralen wist ik al eerder, maar dat ze me nu al zouden adviseren over mijn eigenste grafiek in mijn eigenste dressroom over mijn eigenste lijfelijke gewicht was nu net iets teveel. Ik zie het al staan in De Tijd bijna. Onder de sterkste dalers : Tandartsanneke! Want jawel. Wat titelt het weekblad?

' Recreatieve duursport - Kalmpjes aan, dan breekt het lijntje niet. Gedreven in de job en gebeten door de sport? Die combinatie is niet zonder risico!'

Een mens zou van minder in de war raken. Want hoewel ik karakterieel heel kalm ben is kalmpjes aan niet echt mijn levensmotto. Anderzijds ben ik ook niet in paniek, want ik ben ook een echte ram. Heel snel op zoek naar nieuwe uitdagingen om het leven wat spannender en dus plezanter te maken. Dus vroeg of laat zou ik wellicht toch de loopband op eBay zetten. Maar tot dan loop en Sonja ik verder. En blijf ik genieten van jullie vele complimenten. Gevaar voor een rondingloze Anneke is er mijns inziens geenszins!

Tot de volgende!

Anneke

Saint-Martin de Valamas

Mon, 11 Aug 2008 19:22:52 GMT

Poezen-GPS

Fri, 18 Jul 2008 15:17:23 GMT

Koop uw kat een gps

Ik was nu nochtans eens van plan om een ernstig stukje te schrijven. Bij ontmoetingen met lezers van deze blog krijg ik vaak de opmerking dat ze mijn schrijfsels zo heerlijk grappig vinden. Op zich vind ik dat heel fijn natuurlijk, want we willen toch allen een beetje uniek zijn en aangezien er zo vaak beweerd wordt dat er geen vrouwen met humor bestaan blijk ik dus een uitzondering te zijn. Maar gisterenavond bedacht ik dat ik misschien ook maar eens over een ernstiger thema iets moest schrijven. Over de politieke toestand in ons land bv. of over De Tour. Nee, ik lach niet...

Maar het volgende artikel leek me dan terug veel te fijn om te laten liggen. Een poezen GPS mijn God.

18 juli 2008 -- Redactie Data News

Live de route volgen van je kat om te weten waar hij uithangt. Dat kan vanaf het laatste kwartaal van dit jaar als een elektronicabedrijf uit Hengelo een gps-systeem voor katten op de markt brengt.

Wilfried Peezenkamp bedacht het systeem nadat zijn eigen drie katten ernstig mishandeld waren thuisgekomen. De kat krijgt een kleine gps-ontvanger aan de halsband. Door een basisstation aan de pc te koppelen kan de gebruiker via de digitale atlas Google Earth zien waar de kat buitenshuis loopt.

"Als hij ergens vastzit, bijvoorbeeld omdat een poot in een klem zit, dan kun je gelijk actie ondernemen", aldus Peezenkamp. Hij heeft naar eigen zeggen al veel reacties ontvangen van bezorgde katteneigenaren.

Bron: Belga

Ik heb zo een flauw vermoeden dat de kleinoden nogal snel verkocht zullen zijn, maar dan niet om rond de hals van de viervoeterige poezen te hangen. In handtassen daarentegen, of het sigarettenbakje van de wagen......er MOET een markt voor zijn. Ik wil dus iedereen waarschuwen, als de echtgeno(o)t(e) bij de eindejaarsfeesten een poes in huis wil halen................pas op voor de spreekwoordelijke kater!

Tot de volgende!

Anneke

Wat betreft doop Arthur-Alle kleinkinderen met name Pieterjan, Anne-Sophie, Elena, Charlotte, Johanna, Louise, Eline en Arthur.

Thu, 03 Jul 2008 15:16:39 GMT

Citaat

doop Arthur

Those were the days my friend, we thought they'd never end

Wed, 25 Jun 2008 14:25:13 GMT

De laatste woensdagmiddag van dit schooljaar zit erop. Voor onze zoon tevens de laatste keer dat hij op woensdag met z'n crossfietske de tuin komt ingereden komende van de school waar hij de laatste 10 schooljaren verbleef. Met een hongerige maag én helpende handen. Want zoals ze zelf op hun toespraak zeiden gisteren, nog te klein voor veel van de 'mag-ik-dingen' maar voor ons ouders al groot genoeg intussen voor een hoop 'moet-dingen'. Zo hielp hij me het voorbije jaar wel vaker bij het dekken van de tafel en het afwerken van het menu, zodanig dat we met ons vieren onze voetjes onder tafel mochten schuiven van zodra z'n zussen met de rij thuiskwamen.

Ik heb gisteren trouwens enorm genoten van hun zelf in elkaar gestoken spektakel. Nu de grootsten van de school, stoer als geeneen, straks terug de kleinsten in een geheel nieuwe wereld. Hoewel. Sinds ik in '88 mijn humaniora verliet hoopte ik dat als ik ooit kinderen zou hebben, ze net zoals mij het Lyceum O.-L.-V.-van Vlaanderen te Kortrijk zouden mogen leren kennen. Ikzelf heb er acht heel mooie jaren beleefd, vanaf mijn vijfde leerjaar tot en met het allerlaatste jaar Latijn-Wiskunde-Wetenschappen. Acht jaar lang om 7.00 uur 's morgens de fiets of bus op (jaja, want ik nam een uur pianoles nog voor de start van de lesuren ) , maar geen enkele dag met tegenzin. Het laatste jaar was ik zelfs heel aktief als praeses. Toen ik een jaar of twee geleden dan ook voorzichtig begon over het uitkiezen van een school, bleek een plaats waar Onze Lieve Vrouw in de naam voorkwam niet onmiddellijk hip te zijn. Er zijn hier wel enkele discussies geweest, en de voorbije maanden had ik me er dan ook bij neergelegd dat je geen studierichting kan opdringen, laat staan een school. De kinderen moeten hun eigen weg gaan in het leven, we kunnen ze wel raad geven en begeleiden, maar niemand is gebaat met een keuze waar ze zelf niet achter staan. Of zoals ik een jaar geleden bij m'n favoriete maar helaas stilgevallen blog las : Een prachtig citaat van Antoine de Saint-Exupery. “Als je een schip wil bouwen, beveel de mensen dan niet om hout te verzamelen, verdeel het werk niet voor hen, geef geen orders. Nee, leer hen te verlangen naar de onmetelijke uitgestrektheid van de zee”. Laat ons dus creativiteit stimuleren en buiten vaste kaders durven denken.Maar hoeveel kinderen zouden door hun ouders al niet geduwd zijn in een bepaalde richting, op een bepaald schip, zonder dat ze op deze cruciale leeftijd even kunnen verlangen naar de uitgestrektheid van de zee ?

Mijn zoon moest me echter één iets beloven, dat we minstens naar de opendeurdag zouden gaan in m'n vroegere school. Voor de rest mocht hij in zekere mate zelf beslissen. Ik moet zeggen dat dat bezoek aan m'n vroegere school zelfs voor mij behoorlijk emotioneel was. Toen ik plaats nam op de tribunes van de sporthal leek het alsof ik pas de dag voordien daar vertrokken was. En ook de leslokalen zou ik zo terugvinden, ook al is het intussen dus 20 jaar geleden dat ik daar door de gangen rende. De kinderen kregen een eigen rondleiding, en groot was dan ook m'n verbazing toen hij zich behoorlijk enthousiast terug bij ons voegde. Hij had aan de rondleidende studiemeesteres gevraagd of die zich Ann ....herinnerde. Natuurlijk herinner ik me haar, had die gezegd.....ben jij haar zoon? Dat belooft! Jou mama heeft het mij eens heel moeilijk gemaakt tijdens de examens.....ze weigerde haar proef Wiskunde in te vullen! Nu ben ik wel meermaals verward met m'n zus.....;-). Maar hij vond dat dus behoorlijk gaaf van z'n ma!

Veel hoop op een wens die in vervulling zou gaan had ik dus niet meer. Tot hij me vorige woensdag heel aangenaam verraste. 'Gaan we ons inschrijven?' vroeg hij. Waarom het nu zo plots moest, en of hij dan al een studie- en schoolkeuze gemaakt had, was mijn vraag aan hem terug. Jawel hoor, zegt hij, ik ga helemaal hetzelfde doen als jij! Latijnse in O.-L.-V.-van Vlaanderen. Want dan word ik misschien even slim als jij en kan ik later misschien nog alles worden! Als dat geen veel te groot compliment was voor mijn niet altijd even gerustgestelde ziel of ik het met de kids wel allemaal zo goed doe als mijn ouders indertijd.

Ik durf te wedden dat die komende zes jaar zo om zullen zijn. Het wordt voor hem én voor mij een heel boeiende periode, daar ben ik van overtuigd. En laat ons hopen hij binnen een x aantal jaar een volgende stap kan zetten naar een nog zelfstandiger leven. Van die periode in mijn leven zal ik hem de verhalen nog maar wat onthouden. Alles op z'n tijd. Hoewel ik deze middag toch even een flashback had naar die tijd bij het lezen van die andere favoriet van mij op de allerlaatste bladzijde van Weekend Knack. Snel even een mailtje gestuurd. Hij zal het me vergeven dat ik z'n antwoord hier publiceer.

RE: ‏
Van:	jp.mulders@skynet.be
Verzonden:	woensdag 25 juni 2008 9:41:10
Aan:	tandartsanneke@hotmail.com

                       Ja dat was nog es een kot he, den Twieoo !

                       Het zweet en het bier droop er van de muren :-)

                       Those were the days my friend, we tought they'd never end (en ja, ik heb ook nog onnozel staan doen op Paradise enz...)

                      ...en gie Mulders....gie leeze kik echt geirne!

                      Al was het maar omdat ik een flashback cadeau krijg van m'n avonden-nachten in den Twieoo in 1989.

                      Anneke

Gelukkig leest m'n zoon m'n blog nog niet, want onnozel staan doen op Paradise enz. is bij mij slechts een tweetal weken geleden moet ik schaamtelijk toegeven. Een eeuwige student. Ik wist het!

Tot de volgende!

Anneke

Flirten als vaardigheid-The Elevator Pitch.

Thu, 19 Jun 2008 15:55:41 GMT

Maandag ll. werd ik door een dertigtal ondernemende vrouwen in de Leuvense Unizogebouwen opgewacht voor de eerste échte Sofia netwerksessie.

Flirten als basisvaardigheid was het thema. Dat ik niet voor een mapje met ideale openingszinnen om een one-night stand te scoren , noch voor het oefenen van mijn meest verleidelijke blik als doe-opdracht de Brusselse files zou trotseren wist ik wel, veeleer zouden we het niet sexuele flirten aanleren, nl. in businesscontext om zo mijn kansen op professioneel vlak te verhogen. De bedoeling was om niet enkel nieuwe contacten te leggen, maar ook om die te behouden en zelfs om die langdurig te kunnen maken. Zo wist ik ook meteen waarom het een avondje woman only was, want geen enkele man zal het woord flirten gebruiken in dezelfde zin met langdurig.

Als eerste opdracht kregen we de taak een Elevator Pitch te verzinnen. Voor wie niet weet wat dat is het gaat om een korte presentatie waarin je enthousiast vertelt wie je bent en waar je goed in bent. Vrij vertaald betekent 'elevator pitch' een verkooppraatje-in-de-lift. In de tijd van een ritje (letterlijk!)met de lift moet je jezelf presenteren als de ideale oplossing voor het probleem van je gesprekspartner. Nu hadden de meesten van m'n medecursisten het levensgrote probleem dat ze blijkbaar zoveel verantwoordelijke taken hadden of hun bedrijf zoveel te bieden dat ze dat onmogelijk op 40 seconden konden onder woorden brengen. Ik dacht vooral hoe ik al tussen verdieping 1 en 2 met de mond vol tanden zou staan. En dit...jawel....voor een tandarts! Even wenste ik dat ik toch de ouderwetse hofmakerij zou aangeleerd krijgen, kon ik het misschien wel nog eens gebruiken in een lift. Mijn enige hoop was dus dat ik voortaan gewoon als eerste mijn hand moest uitstrekken met de vraag: En U bent?

Leek me eenvoudig, tot bleek dat ook daar een hoop denkwerk bij komt kijken. Flirten en denken.Twee woorden die ik nooit samen zou gebruiken. Opletten met die spontane handdruk dus, want het mag zeker geen slap handje zijn, ook geen bankschroef, en oh wee mocht je zweetpollekes hebben. En in Wallonië vooral geen hand, enkel een kus. Een kus? een KUS! Ik doe terug mee! Waarom had ik m'n praktijk niet enkele kilometers verder geopend, daar waar de taal van Molière de overhand krijgt en enkel de lippen getuit moeten worden. Zonder enige regeltjes van kracht en plaats......

Terwijl ik al die nuttige weetjes trachtte op te slaan in m'n grijze massa hoorde ik een sms-je binnentrillen. Aangezien de communicatiedeskundige van Kantara net geoordeeld had dat niks onbeleefder was dan een sms te beantwoorden terwijl iemand het woord tot je neemt besloot ik het gezoem achter de rits te negeren.Niks zou wel zo dringend zijn, en verrassende antwoordjes op eerder verstuurde berichten mochten al een uur eerder gekomen zijn, dus zoals thuis geleerd probeerde ik me als een beschaafde dame te gedragen.

Tijdens de pauze besloot ik toch maar even de gemiste oproepen te bekijken . Een vriend van me die wist dat ik in Leuven was vroeg me een eventuele lift terug naar Gent. Ik sms-te hem terug: Ik ben aan het leren flirten. Jij? Leren flirten? Dat heb jij toch niet nodig. Laat anderen maar flirten voor je, was z'n antwoord. Dat was dan al het tweede compliment op één week tijd, want een aantal dagen eerder had hij me gezegd dat ons aller Goedele Liekens hem aan mij deed denken.

Later op de avond was ik een paar vaardigheden rijker, maar vooral ook enkele zekerheden. De man in kwestie had de cursus flirten zeker niet meer nodig, helaas voor hem had de treinconductrice op de lijn Brussel - Gent die avond de cursus nooit gevolgd wegens geen interesse en ik......ik heb m'n ondernemende vaardigheden onmiddellijk in de praktijk uitgevoerd en heb meteen Goedele gemaild. Ik heb een nieuwe titel voor haar vierde bestseller. 'The Elevator B(p)itch. Flirtend door het glazen plafond.' Als je betere suggesties hebt, mail ze maar. Maar pas op, Goedele deed ooit eens een oproep, en toen werd het Yoni. Je zal zo maar heten. En neen, de onderstaande foto is geen promokiekje daarvoor. Wel een doe-oefening in lichaamstaal 'spiegelen'.....een flirtvaardigheid!

Tot de volgende!

Anneke

Het is te veel voor Corneel

Tue, 20 May 2008 14:07:36 GMT

Een vruchtbaar weekend

Tue, 13 May 2008 10:45:42 GMT

Als een god in Frankrijk.

Wat een zalig Pinksterweekend hebben we achter de rug! De feestelijkheden werden hier ten huize zelfs een dagje vroeger ingezet. Op donderdagavond stond immers een etentje gepland met vrienden. Een terrasje in de buurt, meer dan leuk gezelschap, wat moet een mens meer? Toen de restaurantuitbaters ons niet geheel naar onze zin lieten weten dat we rond halftwaaf geen Irish Coffee meer konden bestellen verhuisde het hele gezelschap naar ons terras waar tot in de latere uurtjes nagepraat werd. Iets wat de volgende dagen herhaald werd in verschillend gezelschap en een weekend lang leek onze tuin een zuiders decor. Wat kan zo'n mooi zonnig weekend deugd doen. Wat ik toen nog niet wist was dat de 'Sinksen'zondag wel een heel bijzondere dag ging worden. 's Morgens vroeg gewekt door mijn 3 schatten van kinderen met de allermooiste moederdagscadeautjes, een kruisje op de kalender voor de verjaardag van m'n broer plus de huwelijksverjaardag van mijn zus, dus een hoop redenen tot vieren op deze 11de mei. Daarbij kwam toen nog de uitnodiging van een communiereceptie alweer in even prettig gezelschap. Maar de apotheose van de dag kwam er rond de avond toen m'n gsm liet weten dat ik de trotse meter was geworden van m'n tweede metekindje Arthur. Een heel schoon kinneke al zeg ik het zelf. Welkom op deze wereld alvast m'n lieve zondagskind! Een prachtig weekend dus waarbij het geluk en genieten voor één keer heel dicht bij huis kon. Een mens hoeft niet steeds erop uit te trekken om een vakantiegevoel te hebben, zie maar naar de onderstaande foto's!

Tot de volgende!

Anneke

Let me entertain you!

Sun, 04 May 2008 16:43:47 GMT

Speelnaampjes of What's in a name?

Fri, 18 Apr 2008 14:13:42 GMT

Dit weekend zullen de leden van Spirit zich buigen over een nieuwe partijnaam. Benieuwd wat voor origineels uit die denktank zal voortspruiten. Nu is het geven van namen niet altijd een gemakkelijke bezigheid. Bij de zwangerschappen van m'n drie kinderen zijn er toch steeds enkele maanden gegaan over het beslissen wat we nu al of niet op het kaartje zouden drukken want tenslotte moet je kind die naam z'n hele leven meedragen. En dan nog worden die namen na verloop van tijd vernoemd. Onze Pieterjan is voor al z'n vrienden- en vooral als ik niet in de buurt ben- P.J. . Elena wordt door haar vriendinnen met Leentje aangesproken, alleen onze kleinste is volgens mij nog altijd Johanna. Aan de lengte van de namen is het niet gelegen, want mijn geboortenaam is kortweg Ann, terwijl bijna 90 procent van m'n patiënten en vrienden me Anneke noemt, terwijl ik noch klein, noch heel frele ben. Misschien is het omdat ik zo lief ben...

Tandartsanneke is echter geen van mijn uitvindsels. Toen ik een aantal jaar geleden als een complete nitwit wat betreft PC's m'n eerste stapjes zette op het World Wide Web bleek ik al heel snel met de regelmaat van de klok de vraag te krijgen naar m'n MSNadres. MSN? Ik had er nog nooit van gehoord, en aangezien ik altijd goed geweest ben in anderen aan het werk zetten vroeg ik één van die vraagstellers een adres voor mij aan te maken. Sindsdien ben ik dus Tandartsanneke. Nu kwam afgelopen week ook mijn kleinste m'n bureel binnen met een prangende vraag. En ik had eerst helemaal niet door wat ze bedoelde. Aangezien ze ook in school hun mediaklas hebben raakt ook zij meer en meer vertrouwd met de PC. En nu moest ik haar dus helpen. Niet met de PC weliswaar, wel met het zoeken naar een ' Speelnaampje'.

Na wat rondgevraag bleek m'n dochtertje een heel leuke Vlaamse woordversie van de Nickname of aanmeldingsnaam te bedoelen. Ik vond de term eigenlijk heel goed gekozen, want ook de personen die zich via deze blog aandienen als vriend van.....lijken heel zelden hun eigen naam als aanmeldingsnaam te gebruiken. Bij sommige verzin je meteen ook een heel spannend leven, want hoewel ik zelden inga op die vriendenverzoeken, ik moet toegeven dat het kriebelt om te weten te komen wie er achter de naam schuilgaat. Want zeg nu zelf, Positivo-op zoek naar avontuur, JustForFun, JustACoincidence, GeheimeSpiegel, HomeAloneMan....dat kleurt de fantasie toch, . Anderzijds zijn er ook nicknames waarvan ik denk dat ze moeten aangemaakt zijn in een moment van complete zinsverbijstering, want wie kiest nu DikkeTetten of zelfs Prozac, daar denk ik toch meteen Who's in a name bij . Hoewel ik bij die ProZac ook een lach op m'n gezicht krijg sinds ik de column van Tom las in DSM. Een (h)eerlijk stukje. Naast prikkelend of afknappend zijn sommige van die aanmeldingsnamen ook gewoon verbazend. Zo hoorde ik afgelopen week, terwijl een patiënt met opengesperde mond tegen m'n borstkas aangedrukt lag, Het Nieuws. Waar onder meer melding werd gemaakt van de tekst die de papa van het door Fourniret vermoordde Belgische meisje voorlas op het proces. Daar vergeleek hij de dader met de mythologische figuur Minotaurus. Een schepsel met de kop van een stier en het lichaam van een mens, aan wie om de zoveel tijd een maagd diende geofferd te worden. En ja hoor, ook die 'speelnaam' kwam ik al tegen. Het moge duidelijk zijn dat het visitekaartje van de virtuele wereld meer zegt over wie de persoon is of wil zijn dan het meest originele papieren variantje. Het voordeel is ook dat je in tegenstelling tot van die laatste niet slechts twee versies in je portefeuille moet zitten hebben-eentje met je echte en eentje met je valse gsmnummer- maar dat je een oneindig aantal ID's kunt aanmaken naargelang je gemoedstoestand. En ja hoor, intussen kan ik zelf ook een MSN adres aanmaken!

Tot de volgende!

Tandartsanneke

A beautiful day

Mon, 07 Apr 2008 17:38:45 GMT

Eerst en vooral wil ik alvast iedereen bedanken die samen met mij de 6e april aangestipt had op z'n kalender. Mijn aanwezigheid op het net zal ik geweten hebben, want zelden ging m'n verjaardag gepaard met talloze mailtjes die binnenliepen om me te feliciteerden. Naast gelukkig met de felicitaties van oudgedienden die me zoals elk jaar niet vergeten zijn ook verrast door lezers van m'n blog die me ook in de échte wereld bekend zijn, maar dus ook voor mij volstrekt onbekenden wensten me veel plezier toe op m'n weekend, en sinds ik nu ook m'n mails kan bekijken op m'n GSM kon dat dus met de regelmaat van de klok. Ikzelf was heel blij met die attenties ook al zijn er ook altijd oude bekenden waar je wel iets van verwacht en die het dan compleet vergeten. Ikzelf pleit hierin ook wel eens schuldig. Maar mijn man was minder opgezet met die berichtjes. Misschien kun je een groot bord aan je huis hangen dat je op weekend bent , was zijn repliek. Wat natuurlijk bewees dat hij nog nooit een letter van m'n schrijfsels hier las, want dan zou hij weten dat er geen adres noch naam in vermeld staat.

Maar het weekend, daar heb ik inderdaad van genoten. Eens een weekend kinderloos zijn

betekent toch een heel andere manier van leven. Zo konden we eens op vrijdagavond een filmpje meepikken, gevolgd door een kriekske zonder te hoeven kijken op het uurwerk wanneer we de oppas zouden ontheffen van haar taak. Dat dacht ik toch, want toen ik vanuit m'n bad achteloos zei dat ik Aanrijding in Moskou wel eens wou zien, bleek de echtgenoot net nu van wacht te zijn. Geen bioscoop dus, wel een kleine maaltijd in een plaatselijk restaurantje, zodanig dat hij tijdig zou kunnen opstaan mocht er een oproep binnenkomen. Aanrijding in Moskou werd dus Voetbalvrouwen op VTM.......een pak vroeger dan op een oppasavond wanneer we natuurlijk niet om 22h zouden kunnen thuiskomen zonder rode wangen....

's Anderendaags dan eerst een saunamoment alvorens naar ons geboekte hotel te trekken. En hoewel ik steeds hou van een saunabeurt vroeg ik me ook nu af wie nu de échte gelukkige was. We deelden de sauna met een hoop vrouwen waaronder een groepje meiden die een vrijgezellenavond te vieren hadden. En m'n echtgenoot bleek de enige man. ''K had compassie met U' zei de vrouwelijke zaakvoerder, bekend van Wie Wordt de Man voor Phaedra. Compassie? COMPASSIE? ;-) Ze had beter de 19 afvallers van het programma geboekt......dat was nog eens een verjaardagscadeautje voor mij geweest!

Erna naar ons mooie hotel getrokken, een etentje bij kaarslicht in een restaurant op loopafstand meegenomen plus nog het kriekske in een cafeetje op de terugweg. 's Morgens nog wat verwennerij in ons hotel zelf en tegen de middag nog eens doorgereden naar de kust. Het werd dus echt een genietweekend, net zoals de vele lezers mij toewensten.

Bedankt!

Anneke

Ik leer denken als een genie

Fri, 21 Mar 2008 10:27:17 GMT

'We twijfelen er niet aan, u bent slim' is de eerste zin in de mij gestuurde mail deze morgen van Bizz by mail. Goed zo. Ik twijfelde daar ook niet aan. Maar een genie, dat is toch nog iets anders. En toch....

1. Een genie bekijkt een probleem vanuit verschillende invalshoeken.

Mijn verjaardag nadert met rasse schreden. Aangezien ik dit jaar het geluk heb dat deze dag op de laatste dag van de paasvakantie valt, en het lot mij goedgezind is dat de drie kinderen net dan op Paasweekend trekken met de scouts, leek een verwenweekendje plots wel heel bereikbaar. Probleemstelling : mijn man zal die vrije dagen natuurlijk graag benutten om wat bouwwerken te voltooien in de tuin. Tijd om de verschillende invalshoeken eens nader te bekijken.....Een grote rode bol rond de zesde op de gezinskalender lijkt me een uitstekende reminder om te starten.

2. Een genie maakt zijn gedachten zichtbaar.

Bladerend in tijdschriften waar verwenadresjes aangeprezen staan gooi ik af en toe vanuit m'n zetel 'mmmmm, mooi zeg!' , 'oh, wat lijkt me dàt eens gezellig' maar heel veel reactie krijg ik er niet op. Dan maar gaan surfen naar wellnesscentra en dito hotels, in de hoop dat hij de geschiedenis eens nagaat één dezer dagen en iets hem begint te dagen.

3. Een genie denkt nieuwe combinaties uit.

Hoewel m'n zoontje een ruwe bolster lijkt heeft hij een heel klein hartje. De verkoopster van onze plaatselijke cadeautjesshop kent hem al, want te pas en te onpas gaat hij wel eens langs voor een kaartje als verrassing voor mij, een doosje tissues met 'de liefste mama is toevallig mijn mama', tot zelfs het valentijnskaartje, dat papa wel zou vergeten had hij het meisje duidelijk gemaakt, waren allemaal zijn idee. Hij had natuurlijk wel al de rode bol op de kalender opgemerkt, en ook mijn boekjes waren hem niet ontgaan. Want toen mijn papa deze week in de tandartsstoel bij mij lag, vroeg hij of we weggingen met mijn verjaardag. Misschien, zei ik dus naar waarheid. 'k Heb moeten lachen hoor zei m'n papa, want weet je wat Pieterjan zei? 't Zal eens nodig zijn hoor, want papa is veeeeel te gestresseerd door zijnen hof dus mama en papa zullen elkaar eens gaan masseren......Hij had goed in de boekjes gekeken dus. Hopelijk brengt hij het nu ook even goed over naar de papa. Want ik zie nog niet meteen een massage in zicht...

4. Een genie denkt al verder dan de bezwaren.

Sorry, naast het feit dat ik natuurlijk al weken zaag dat het terras zeker klaar moet zijn tegen de communie van Pieterjan, zie ik geen enkel element dat bezwarend genoeg kan zijn om een weekendje verwennerij uit te stellen.

5. Een genie denkt in metaforen.

'T zal terug een slechtweerpaasvakantie worden, zegt m'n man. - Ideaal voor een diner in een mooi hotel bij het haardvuur, zeg ik.

Is dat warm water terug allemaal weg vloekt m'n man als hij z'n bad wil nemen- Oh, heerlijk dobberen in warme jacuzzi, daar droom ik nu van zie, antwoord ik

Wanneer vertrekken ze nu alweer op Paasweekend vraagt die van ons - Het HELE LANGE laatste vakantieweekend zijn we alleen antwoord ik.....

Man,man man , m'n spieren, klaagt hij na alweer een zaterdag blauwsteen leggen.....-een massage, dat heb jij nodig! zeg ik.

De vijf ideeën uit het boek Thinking like a Genius van Michael Michalko zijn dus allemaal overlopen. Ik twijfel er nog steeds niet aan. 'IK' ben slim.

Dus boekte ik zelf een hotel. Met enkele uurtjes verwennerij. En een diner op zaterdagavond. Plus ik liet een bevestiging sturen naar het mailadres van m'n man.....

Probleem opgelost zou ik zeggen.....

Tot de volgende!

Anneke

Hebt U het profiel van een ondernemer?

Mon, 10 Mar 2008 19:29:57 GMT

Elke morgen krijg ik in m'n mailbox Bizz By Mail. Af en toe staan er ook wat bruikbare tips bij, maar gisterenmorgen viel m'n oog meer op de frontpagina van het nieuwe maartnummer. http://www.trends.be/nl/bizz/magazine/

'Bent U even ondernemend als deze toppers?'klinkt het. En bij een eerste aanblik op de portretten herken ik toch minstens twee personen die niet écht ondernemer zijn. Gelukkig deelt ook Karel Van Eetvelt mijn mening hierin, als hij stelt dat de echte entrepreneur de persoon is die met z'n eigen centen risico's neemt. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat je dan geen ondernemende geest kunt hebben.

Een tijd geleden schreef ik hier eens ergens dat ik dacht dat ik als middelste van de kinderen in ons gezin de enige was met een ondernemersgevoel. Tot vorige week vrijdag waar ik aanwezig was op het 40-jarige verjaardagsfeest van m'n zus. Een speciaal feestje op een schrikkeldag in het Antwerpse Kontich. Een hoop kennissen en vrienden maar vooral een hoop collega's, aangezien mijn zus Gudrun een job heeft in het onderwijs als licentiate geschiedenis. Niet meteen iets wat je als ondernemend beschouwd. En toch. Voor een speech zit m'n zus nooit verlegen, en ze had er dan ook een heel fijne voorbereid. Veel dingen die ik ook niet wist....of waar ik toch nooit echt bij stilgestaan had. Zoals dat een kerktorenmentaliteit haar volkomen vreemd is aangezien ze al in bijna alle Vlaamse provincies gehuisvestigd was. Geboren in Kortrijk, op internaat in Eeklo, kot in Leuven en nu gelukkig met huis, boompje én kids maar zonder beestjes in het Antwerpse. We weten nu dus al.......opgelet Steve, er komt een straffe madam in jullie streek binnen X aantal jaar. Maar wat me het meest opviel in haar speech was haar gedrevenheid, haar geloven in zichzelf, ook het durven risico nemen. Want als niet bijzonder knappe wiskundestudente had ze het in haar humaniora nogal eens lastig. Maar toen het toenmalige PMS haar een technische richting aanbeveelde wou ze dat zelf als 16 jarige onder geen beding. Mijn ouders dus op zoek naar een school waar bijna geen wiskunde gegeven werd, en dat werd het Ten Doorn Instituut in Eeklo, een VSO school. Een tweetal jaar later besefte mijn zus dat een rekenmachientje ook nuttig kan zijn, en dat er ook heel wat studiemogelijkheden zijn aan de universiteit waar je zelfs dat niet nodig hebt. Het vinden van een job als licentiate geschiedenis zou nooit gemakkelijk zijn werd haar voorspeld, maar een klein aantal jaar na haar afstuderen had ze toch een full-time job. Maar eens ze kinderen had bleek de Kortrijk-Kontich route toch heel wat nuttige tijd in beslag te nemen. Dus besloot ze de zekerheid van een fulltimejob op te geven om uurtjes te gaan sprokkelen in het Antwerpse. Waar ze na een gesprek met een directeur één uurtje aangeboden kreeg. 'IK kom!' was tot grote verbazing van die directeur haar antwoord. Intussen heeft ze nu daar in die school in Lier een volledig lesrooster. Als dat niet van ondernemerstalent getuigt.....

Op mijn toelatingsproef voor de MBA in Vlerick had ik ook het gevoel dat wij vrije beroepers niet echt als ondernemers aanzien worden. Een tijd geleden schreef ik me dan ook in bij Sofia voor een opleiding. Waarna ik een telefonische oproep kreeg waarin ze me meldden dat ik een intake gesprek moest ondergaan. Lap, dacht ik, daar gaan we het terug hebben, ze zullen terug verbaasd zijn dat een tandartse dat wil. Het gesprek bleek echter mee te vallen, want na een tiental minuten zei de dame al....ik denk dat we hier kunnen afsluiten, dat ziet er allemaal goed uit.

Vorige week ging ik dan lunchen met een vriend in het Brusselse Bar Bik. Ik had het over de Sofia opleiding en de mogelijkheid tot het verkrijgen van een premie daarvoor bij BEA. Maar dat ik niet zeker was of ook vrije beroepen er voor in aanmerking kwamen. Hij zou meteen even opbellen zei hij. En ik hoorde hem zeggen...'zeg, die aanvragen voor BEA, dat is voor de profit sector he, en daar horen vrije beroepen zoals tandartsen toch bij denk ik.....als die geen winst maken....'.

Jaja, het zou jammer zijn van niet he, maar als een echte ondernemer gebruik in die winst om opnieuw te investeren, in nieuwe werkkrachten bv. waarbij ik dan ook nog eens de werkgelegenheid help. Ik ben eens benieuwd met welke ondernemende vrouwen ik in de Sofia opleiding zal zitten. Ik zie er dan ook enorm naar uit. Leuven.....here I come!

Anneke

Mijn Secret Life

Wed, 27 Feb 2008 19:59:45 GMT

Hoe je The Secret kunt gebruiken om geluk, liefde en rijkdom aan te trekken. Het is een thema dat ik onlangs nogal eens tegenkwam in 'de boekskes'. Met The secret bedoelt men mindkracht en toepasbare inzichten om je leven te meesteren. Door je te gaan verdiepen in The Secret ga je doelgericht aan de slag als een architect van je eigen leven. Je ontwikkelt de daadkracht die nodig is om je werkelijk potentieel in te zetten. Je leert om zelf je emoties te coachen met een fantastische levenskwaliteit als resultaat. Zo vond ik het toch terug op verschillende websites. En het klonk wel aangenaam in m'n oren moet ik zeggen. Wie wil dat nu niet, een fantastische levenskwaliteit, én geluk én liefde én rijkdom aantrekken. Een positief ingestelde mind heb ik wel, maar ik blijf ook graag stevig met beide voetjes op de grond. De vraag blijft dus....kan je door heel graag iets te wensen of te willen ook datgene daadwerkelijk waar maken? Ik zou het begot niet weten, maar vandaag gebeurde toch iets waar ikzelf toch even versteld van stond.

Vorige week zaterdag was ik uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van een studiegenote en collega. Tijdens m'n skiverlof belde haar recentste echtgenoot, een verzekeringsmakelaar, mij op om ons te inviteren voor de discofuif als verrassing voor haar 37ste verjaardag. Ik ken de man nauwelijks, en op hun huwelijksfeest was ik de enige uitgenodigde collega, dus ik twijfelde wel even. Niet voor mezelf hoor, want niemand 'kennen' is voor mij zelden een hinderpaal, en aangezien het om discomuziek ging zou ik wel kunnen dansen als ik geen gesprekspartner vond. Erger was het voor m'n echtgenoot, die heel zelden z'n dancing shoes aantrekt (omzeggens nooit), dus daar zit je dan zonder gesprekspartner....Maar de zin om me te verkleden was groter dan m'n compassie voor hem dus zegde ik toe. Dus zaterdag ll. trokken we beiden naar St. Niklaas, ik alvast in m'n blitse discokledij, mijn man nog even afwachtend, want een goudkleurig lichtgevend pak naast een zilverblauwgepruikte dame, dat vond hij er nét over. Wat ik heel flauw vond van hem, maar toen we in Nazareth nog even de auto moesten volgooien, leek het mij niet de onverstandigste keuze. Eenmaal aangekomen bleek de rest van het gezelschap ook z'n best gedaan te hebben om zich in het thema in te leven, er was er zelfs ééntje met een torenhoge uitgerafelde krullenbol. 'Wow', zei hij toen ik binnenkwam,' jij bent een échte discoqueen', en haalde prompt z'n fototoestel boven. 'En ik wist niet dat de Lion King disco was', antwoordde ik, de enorme leeuwemaan op z'n hoofd aanschouwend. Dat je je moet behoeden voor mannen die té hard lachen met je flauwe moppen had ik toen al moeten weten zeker. Want de hele avond en nacht was de man wel ergens in m'n buurt te bespeuren, en toen hij op een moment in m'n oor kwam fluisteren of ik wel wist dat ik heel erg sexy kon dansen ( wat meer aan m'n 10 cm hoge silverboots in combinatie met een sixties jumpsuit zal gelegen hebben dan aan m'n dancemoves....), wist ik dat het tijd was om die van ons te gaan vervoegen aan de toog. Niet dat hij al iets in de gaten had; hij was druk aan het babbelen met de verzekeringsmakelaar. Zo hoorde ik dat de man in kwestie één van zijn collega's was. Een aangename avond rijker vertrokken we huiswaarts.

Deze morgen nu kreeg ik per post een catalogus voor jobwear toegestuurd. Maandag had ik me nog luidop afgevraagd of ik zelf niet eens wat tandartsschortjes zou gaan ontwerpen, want zeg nu zelf, die vormeloze operatiepakken zijn allesbehalve vrouwelijk. Zowaar, de catalogus bood me spulletjes aan die me naar de telefoon deden grijpen. Ik hoorde een bandje afspelen en hoorde nog net op tijd....gelieve naam en telefoonnummer in te spreken......wat ik dan ook prompt deed. En net toen ik deze middag met de kinderen zat te eten rinkelde mijn telefoon. Ik wou eerst nog doen alsof ik er niet was, want wie belt nu tussen twaalf en één? Maar aangezien het om een doorzetter ging haakte ik verveeld de hoorn van het toestel.

- Met DVV verzekeringen Zele......Ik moest U terugbellen?

-?????? Met wie spreek ik a.u.b.?

-DVV Verzekeringen Zele....Meneer X. U liet een boodschap op mijn antwoordapparaat deze morgen.

-Een boodschap, ik? Achja, meneer, voor de vrouwelijke schortjes.....

-Vrouwelijke schortjes??????

-Euhhhhh, ik denk dat er hier een misverstand is, laat me eens zien, ik belde het nummer 052 450102...?

-Ach, nee Mevrouw, hier is het 052..... maar met wie heb ik het genoegen als ik vragen mag?

-Mevrouw.....Ik ben een tandartse uit ....en wou schortjes bestellen meneer, maar ik heb dus een verkeerd nummer gebeld....

-Euhhhhh....een rare vraag Mevrouw, maar was u op een discofeestje in St.Niklaas zaterdagavond?

-Euhhhhh....ja.............

-The Lion King? Herinnert u zich die man met de belachelijke pruik?

-Neeeeeeeeee.....Ik bedoel....ja natuurlijk herinner ik me die! U gaat toch niet zeggen dat..................U..................? Wat een toeval zeg!

-Wishfull thinking noemen ze dat mevrouw................

Zo ontspon zich dus een aangenaam gesprek, en aangezien ik m'n vriendin-collega geen patiënt wens af te snoepen beloofde de man om eens samen ergens een koffietje te gaan drinken, waar ik helaas heel weinig tijd voor heb. Maar dat wishfull thinking.......misschien moet ik dat boek toch maar eens gaan bestellen. Want ik bén positief ingesteld én ik heb zo hier en daar wel een gedachte die ik meermaals per dag bewaarheid wens te zien.......maar tot nu toe zonder veel resultaat. 't Wordt tijd dat ik eens ga opzoeken hoe ik dat moet gaan veranderen. Word ik NOG gelukkiger, NOG geliefder en NOG rijker! Wat een prachtleven ligt me dan in het verschiet!

Tot de volgende!

Anneke

Val Thorens 2008

Mon, 11 Feb 2008 09:35:55 GMT

Onze jaarlijkse skivakantie zit er terug op. Vorige vrijdagnacht vertrokken met nog heel wat muizenissen in m'n hoofd door uitspraken die blijven nazinderen, nu de start van een nieuwe werkweek met een volledig opgekuiste harde schijf. Ik weet dat een hoop mensen een skireis associëren met té veel inspanning om het echt een vakantie te noemen, maar voor mij betekent die zes à zeven uur op de latten, zowel bij sneeuw en wind als bij warmere temperaturen een echte ontspanning. Geestelijk én lichamelijk. Ja, het is af en toe sleuren natuurlijk, zeker met drie lagere schoolkinderen, maar gelukkig ben ik een rustige ziel die met plezier hun skilaarzen helpt aandoen, hun muts voor de honderdste keer goed zet en oh, ja....waar waren die handschoenen ook al weer gebleven? Mamaaaaaaaaaaaaaa!

Dit jaar was het voor mij ook terug aanpassen aan een schools ritme, want sinds ik op m'n twintigste leerde skiën op de Gentse borstels nam ik geen extra lessen meer. En bleef ik steken op de blauw-rode pistes. En onder het motto 'Zo snel zijn als je dochter-Het lijkt een ideaal' ging ik dan ook de uitdaging aan om lessen te volgen bij een sympathieke jongeman die me al de bochten van Val Thorens leerde kennen. Zelfs zwart kan ik nu zonder heel veel vrees (en in ideale weersomstandigheden) afdalen.

Ook de kinderen haalden respectievelijk hun 2 en 3 sterren, en zo gaf het wel een fijn gevoel om op de allerlaatste dag met het hele gezin de zonovergoten sneeuwhellingen naar beneden te zoeven.

Terug thuis een pak kranten die op mij lagen te wachten om gelezen te worden. Mét op één voorpagina een wel heel confronterende kop. 'Zelfs slagerskinderen gaan nu naar de universiteit!' van Mevr. De Croo. Jawel ik ben er ook ééntje. Mijn ouders hebben heel hard gewerkt, en zullen nooit gedacht of zelfs voor zeker aangenomen hebben dat wij zouden gaan studeren. Papa als 14 maanden oude baby zijn mama verloren en toen tot z'n veertiende in een internaat in Schoten zijn jeugd doorgebracht. Op diezelfde leeftijd rijp bevonden om te werken dus kon hij terug naar huis komen bij zijn vader. Mijn mama een kind uit een gezin van 14, dus ook niet evident om dan te gaan studeren. Maar beiden altijd streng en rechtvaardig ons pad begeleid, zodoende dat mijn zus licentiate geschiedenis studeerde aan de KUL, ikzelf tandarts aan de RUG, en mijn broer volgde mijn papa op. En al zeg ik het zelf, op de meeste momenten denk ik toch over goede manieren te beschikken. ;-) Evenals mijn zus en broer trouwens. Ik vond één der reacties wel schitterend: 'Gelukkig beschikken we over voldoende boerenverstand om u deze uitspraak te vergeven.' Zo dus ook ik.

Zodoende ben ik mét een volledig cleane schijf hierboven én een gezond boerenverstand helemaal klaar om de lente in te zetten. Bij thuiskomst zat het weer dan ook helemaal mee. Ik hoor zowaar de vogels al fluiten.................

Tot de volgende!

Anneke

Een tandarts met een webcammetje

Mon, 28 Jan 2008 13:14:39 GMT

Soms zou een mens zich gaan afvragen of toeval bestaat. Dat was toch wat ik dacht toen ik afgelopen zaterdag in de lobby van het Sodehotel te Woluwe mijn Vacature opensloeg. Want welke twee hoofdingen zie ik naast elkaar? Een 'tandarts' naast een 'privéchauffeur' . Het artikeltje van de privéchauffeur bewijst nog maar eens dat het inderdaad niet zo'n slechte job moet zijn, maar die tandarts ziet het toch wel heel erg rooskleurig. Ik kan me een pak dingen inbeelden die praktischer en vooral met minder tijdsverspilling kunnen gebeuren via een webcam. Dat er zelfs aangename dingen mogelijk zijn via deze tool zal ik ook niet ontkennen. Maar toch zie ik me nog niet met een electrische tandenborstel met ingebouwde webcam het podium bestijgen in de volgende editie van De Bedenkers. Tenzij die borstel dan terug gebruikt wordt zoals ik in een vorig stukje uit de doeken deed misschien. Ik probeerde me zo'n camsessie voor te stellen.....

-Dag Mevrouw X. Klaar voor je mondbehandeling zie ik. Mag ik vragen om eerst alle lipstick te verwijderen, dit om geen ongewenste sporen op de staaf achter te laten.

-Oh....Lipstick uit.... Rest terug aan?

-Hoeft niet. Probeer enkel heel goed mijn aanwijzingen op het scherm te volgen. Open je mond zo ver mogelijk. Goed zo...........

Probeer nu langzaam de staaf naar binnen te brengen, vermijd daarbij zoveel mogelijk contact met tong en lippen. Gaat het?

-Jaaarghhhh

-Ok dat gaat prima, alleen die lippen stilhouden aub. Het beste resultaat verkrijgen we als je met de kop schrijlings langs de knobbels van de tandenrij gaat....jaaaaaaaaaa.........prima!

-Lukt het wel, tandarts? Doe ik het goed?

-Ja hoor. Ik denk zelfs dat ik klaar ben. Je mag slikken.............

Zeg nu zelf, het lijkt eerder een pagina uit Goedeles volgende boek: de tien meest gemaakte blunders bij een mondbehandeling. Ik zie het niet meteen zitten. Ook al ben ik een tandarts die alle nieuwe technologieën graag eens uittest, ik zal ook van de oudere stempel zijn, dus het aanraken is voor mij even belangrijk als het zien...;-).

Dat er echter ook een heel grote hoop mensen zijn die niet enkel mijn blog niet lezen, maar ook de meest gelezen IT-blog negeerden, heb ik ook dit weekend ontdekt.

Een tijd geleden schreef ik hier een song voor een minister van IT, maar toen ik zaterdagnacht nog even zat te weblezen, viel me een ander even hilarisch gesprek in het oog. Jammer genoeg was dit niet fictief. Misschien toch maar beter dure spindocters Bruno , in plaats van desperate housewives met een hobby....

Tot de volgende!

Anneke

Vacatures.

Sat, 19 Jan 2008 11:49:46 GMT

Terwijl ik op doordeweekse dagen nogal moeilijk uit m'n warme bed raak, ben ik op zaterdag een vroege vogel. Ik geniet dan immers van de rust en stilte alvorens de rest van ons gezin ontwaakt en ik aan de slag moet. Eerst een uurtje lopen gevolgd door een bezoekje aan de plaatselijke bakker en krantenwinkel. Om dan na een frisse douche te genieten van de lijvige weekendedities van De Tijd, en De Standaard bij een verse kop koffie. Om niet onmiddellijk aan de ernstiger stukken te moeten beginnen met m'n slaapkop grits ik ook altijd de gratis Vacature mee. Karel Kader is op zaterdag m'n allereerste hap. Steeds lachen geblazen. Ik zou die man wel eens in het echt willen ontmoeten, of wie weet, de plaats van z'n Tamara voor een tijdje innemen. Begrijp me niet verkeerd, ik wil m'n tandartsenleventje voorlopig nog niet inruilen. Maar een ongewone sabbatical, waarbij ik elke maand een andere job mag uitproberen, dat zou ik nu wel zien zitten. Een maandje koffiemadam zijn bv. in een groot bedrijf, toch eens iets anders dan 12-urendagen te spenderen op 70 vierkante meter met niet echt spraakzame mensen. Tijd om die vacatures eens door te nemen.

Wat zou ik willen? Als het dan toch om een sabbatical gaat liefst geen job met heel veel stress. En loon is dan ook niet echt een issue. Maar buitenlandse tripjes vormen dan geen probleem. Ik hou wel van luchthavens en hotellobby's. Geeft me steeds een (vals) gevoel van vrijheid. Maar als dat niet kan mag een simpel bedrijfswagentje ook hoor, het zoveelste wegrestaurant wordt dan m'n hotellobby van de dag, waar eenzelfde soort anonimiteit heerst door het vele komen en gaan van mensen. En tuffen op onze belgische wegen lijkt me ook heerlijk na een aantal jaren vooral een zicht te hebben gehad op een weliswaar heel mooie eik. Helaas vergen de jobs aangeboden in vacature nogal wat andere vaardigheden. En een sollicitatiebrief schreef ik nog nooit. De enige keer dat ik op een andere plaats ging werken belde de baas van het privéziekenhuisje me zelf op. Had m'n naam van ergens. Of ik me eens wou komen voorstellen. Ik die op dit moment hoegenaamd geen andere werkzaamheden zocht. En ook al lag de plaats 2 uur van bij mij vandaan, een maand later was ik er werkzaam, en was het niet zo ver dan zat ik er misschien nog. Hoewel ik die lange autoritten nooit vervelend vond. Alleen was om 4 uur 's morgens vertrekken wel heel erg vroeg, zeker als je dan vanaf 6 non-stop behandelingen mocht uitvoeren tot 20h 's avonds.

Een heel mooi hotel had ik dan hoor in Zutendaal, met sauna en zwembad, alleen heb ik die het hele jaar dat ik er op vrijdag verbleef geen enkele keer gezien, zo uitgeteld was ik.

Maar die autoritten, die hadden wel iets....

Wat me plots doet denken aan een passage uit het boek van m'n vriend Geert, Plan B. Ik denk dat ik m'n 'droom'job voor een sabbatical gevonden heb. De vereiste vaardigheden 'rijbewijs en horen-zien-zwijgen' heb ik wel onder de knie denk ik, en m'n carestel broodje ruil ik met plezier in voor een meeneemzakje met restjes van de Clos St.-Denis. Ik word privéchauffeur, van een minister of een topmanager!

' Het is weinigen bekend, maar chauffeurs zijn de best betaalde medewerkers van een kabinet. Als getuigen op de eerste rij van alle verplaatsingen van de ministers had men een zeker zwijggeld een verstandige optie gevonden. Dat was ook logisch, een kabinetchef kende hooguit enkele staatsgeheimen, een chauffeur wist perfect waar hij zijn baasje overal naartoe gebracht had, welke vriendinnetjes die erop nahield, aan welk bordeel hij een halfuurtje! had moeten wachten, met wie hij gebeld had en wat er verteld werd. Gelukkig was een goed chauffeur trouw tot de dood en discreter dan een Engelse butler.'

Alle vliegen in één klap dus, én een mooi loon, én zowat overal komen, plus nog de kans dat als z'n vriendinnetjes hopelijk wat langer krijgen dan dat halfuurtje dat ik nog Chinees kan leren tijdens de vele wachturen. Je weet nooit dat ik meemag op businesstrip ;-)

k Zou me bijna beginnen afvragen waarom ik ooit de tandartsstudie aanvatte. Wat houdt me eigenlijk tegen?

Dromen? Durven? DOEN !

' Jnge vr, zkt wrk privéchauffeur, hoger geschoold, discreet. Talen: verstaan=veel ; spreken=nooit m'n mond voorbij. '

'Hallo? Mr. de Minister?'

Tot de volgende!

Anneke

Waarom blogt iemand?

Fri, 28 Dec 2007 11:06:25 GMT

Sinds ik een tijd geleden begon met het schrijven van kleine anekdotes uit m'n leven op deze blog krijg ik regelmatig de vraag waarom ik dat doe. Heel eerlijk gezegd, ik ben er zomaar mee begonnen, omdat iemand uit m'n MSN bestand blogde, en waarschijnlijk ook omdat ik nogal graag nieuwe dingen wil uitproberen. In het begin dacht ik dat enkel m'n MSN contacten zouden lezen wat ik schreef. Maar al snel zag ik aan m'n bezoekerstatistieken dat zelfs wildvreemden op m'n blog terechtkwamen en me mails begonnen sturen met reacties, advies...ja zelfs vragen of ze bij mij terecht konden voor tandzorgen. Tot nader order is dat laatste niet m'n bedoeling. Een vriend zei me eens dat iedereen blogt met iemand in gedachten, en dat het duidelijk was dat ik vooral naar een mannelijk publiek toeschrijf. Bloggers willen volgens Bruno vooral lezeressen, voor mij is het om het even wie leest, maar toegegeven, ik krijg weinig mail van vrouwelijke lezers...Toch vind ik dat hele gebeuren wel iets spannends hebben natuurlijk, want soms wil je de mens achter de mails wel eens in levende lijve gaan ontmoeten. Wat af en toe al eens resulteerde in heel gemoedelijke gesprekken bij een aangename lunch. Tot nu toe echter bleef ik altijd heel discreet over m'n schrijfsels ten opzichte van familie, vrienden en patiënten. En aan de zoektermen te zien waarom mensen mijn blog openen had ik niet meteen de indruk dat er snel verbanden te vinden zouden zijn. Je zou versteld staan hoeveel mensen per dag 'jarretelles' of 'kleeflousen' googlen, of 'cybersex'. Plus 'Yves Leterme', die heeft me de laatste weken heel wat lezers opgebracht. Maar blijkbaar kan google nog veel meer. Ik dacht dat ik altijd heel discreet was over m'n woonplaats enzo, en dus niet opspoorbaar. Tot ik deze morgen mijn brievenbus opende. Een heel tof kaartje en geen mail van een leuke man die ik op urgentie liet komen. Met volgende woorden.....

'Beste Tandarts Anneke......Ik wil je graag bedanken dat ik op zo'n dag mocht langskomen. Tevergeefs zocht ik een mailadres om je te bedanken, maar ik kon alleen heel toffe teksten en foto's van u vinden. Blij je ook op deze manier te leren kennen! Tot de volgende afspraak!'

Nu ben ik dus echt benieuwd welke zoektermen hij ingaf om bij mij terecht te komen.(Markant?-Tandarts?-Lekker lijf?-Verstandige Carriërevrouw?) ;-)

Tot de volgende!

Anneke

Eindejaarswensen en toekomstvoorspellingen.

Tue, 18 Dec 2007 16:58:19 GMT

Traditioneel pakken magazines, kranten en andere media deze laatste dagen uit met jaaroverzichten en awards voor allerlei prestaties. Ook voorspellingen of wensen voor het Nieuwe Jaar worden kwistig rondgestrooid. Ik vraag me af of die wensen in de loop der jaren eigenlijk veel veranderen. Dus scrolde ik eens terug bij m'n meest favoriete blogs. Wat me niet enkel de wenkbrouwen eens deed fronsen.....

Mijn (blog)vriend Geert bv. schreef bijna precies een jaar geleden over z'n bezoek aan de tandarts. Niks ongewoons zult u zeggen, maar door m'n kleine reactie indertijd heb ik een heel fijne vriendschap overgehouden. Voor Geert is het een jaar met downs geworden, maar ook met heel veel ups. Zijn langverwachte roman die dit jaar uitkwam is intussen verteerd, maar bovenal blijf ik hier op post om trouw te lezen. Ik weet dat je zei dat je dit jaar al heel wat prijzen won, wel ik geef je er met graagte ééntje extra Geert, je krijgt m'n Award voor blogvriend van het jaar. .-)

Ook naar m'n eigen blog ging ik eens terug, en daarvan heb ik net een stukje uitgeprint voor m'n zoon Pieterjan en ben het boven z'n bed gaan hangen. Want deze middag heb ik me behoorlijk boos gemaakt. Anneke? Boos? De mensen die me het best kennen zullen dat niet geloven, maar echt waar. Z'n rapport is weer eens niet bijster goed, en niet door slechte proeven of gebrek aan intelligentie. Neen, hij is gewoon té nonchalant. Wat z'n effect heeft op z'n dagelijkse werken natuurlijk. En volgend jaar wil die jongen dan Latijnse doen. Dus wou ik hem het er nu wel eens inpeperen dat hij dan wel eens z'n boekentas van z'n fietsbagagedrager zal moeten halen 's avonds. Zodat hij met betraande ogen terug naar school is vertrokken. Wat dan weer pijn doet aan mijn moederhart. Maar wat lees ik dan op mijn post van een jaartje geleden?

'Lieve mama en papa,mémé en pépé,

Jullie hoeven maar naar me te kijken

en jullie weten hoe ik me voel.

Soms verbaast het me dat jullie me zo goed kennen.

Wat er ook gebeurt,bij jullie kan ik veilig thuiskomen.

Ik hoef niks uit te leggen.

Natuurlijk ben ik soms boos op jullie,of jullie op mij.

Maar dat is nooit echt voor lang.

Maar voor maar even.

Want ik en jullie dat is WIJ.'

Hij zal het vanavond dus wel weten, dat ik alleen het beste met hem voorheb. Hij krijgt de Award voor allerliefste zoon.

Niet enkel fronsende wenkbrouwen echter, maar ook putjes in m'n wangen van het lachen. Want één iemand had wel een heel speciale glazen bol op Oudejaarsavond vorig jaar, en verdient dus de Award voor voorspeller van het jaar. Want wat lees ik?

Vraag 1. Na Guy Verhofstadt, wie wordt de nieuwe federale premier?

En verder : '...En dan kan Eric Van Looy onmiddellijk starten met de definitieve opnames in een volledig Belgisch decor van het Verdriet Van België want gedurende de volgende 365 dagen wordt België één grote dramatische filmset onder het thema van het meesterwerk van Hugo Claus. Een verwittigd land is er 2 waard.'

Brandend actueel, ook al zijn we intussen bijna 350 dagen verder.

Op mijn blog kwam Yves Leterme al wel eens langs, maar misschien had hij beter Bruno's blogboek gevolgd, een verwittigd man is er......Helaas kan hij zich dit jaar niet meer behelpen met de hulp van een expert tenzij nu ook Bruno door heeft dat z'n blog gemist wordt.

Tot de volgende!

Anneke

Sinterklaas Kapoentje

Sat, 08 Dec 2007 11:40:15 GMT

6 december. Een heel fijne dag vind ik dit persoonlijk. Als kind kon ik me al dagen bezighouden met het uitzoeken van cadeautjes. Een ritueel dat ik ook bij mijn kinderen zie. De twee oudsten hebben het mysterie al ontsluierd, en zij zijn dus ook al bezig met prijzen vergelijken in de reclamefolders, terwijl de kleinste nog alles in haar brief vraagt wat op haar verlanglijstje staat. Dit jaar kwamen ook mijn ouders eens langs om te zien wat de Heilige Man gebracht had, en algauw hadden we het over de keren dat ik nadien ontgoocheld bleek over het speelgoed. Zo vroeg ik ooit een echte Ken van Barbie (echt waar ! gelukkig heb ik het nu meer voor mannen die niet zo àf zijn), en in de folder stond de pop aangeprezen met 'écht kloppend hart'. Wat een grote teleurstelling bleek, want dat hart bleek een knopje op de buik, dat bij indrukken een klik gaf. Dat was het. Ken had afgedaan voor mij. En die keer dat je een naaimachine wou, zei m'n pa. In het boekje leek de machine gigantisch, en ik zou vanaf dan kunnen stikken zoals elke volwassene, en m'n Barbiekleedjes zelf ontwerpen. Jaja, een juwelendoosje was het.....

Toch heb ik er geen trauma aan overgehouden, want wat is er leuker dan een dag waarop je iedereen die je lief is mag verrassen met een presentje? Dan nog in naam van een Heilig Man? En ik vind echt niet dat Sinterklaas voorbehouden is aan de kinderen, zo probeer ik al elk jaar sinds ik op kot zit, en dus mijn eigen centen beheer, iemand te verrassen met een volwassener cadeautje geschonken door Sinterklaas Kapoentje. 18 jaar lang heeft het eigenlijk slechts een uurtje geduurd voor de begunstigde door had wie de échte gulle kapoen was. Dit jaar echter bleef enige reactie uit. Dus begin je te hopen dat geen nepsint als grote Kapoen werd verondersteld. En dan is het best stom natuurlijk, want de Sint is nu éénmaal de Sint. En verrassingen horen verrassingen te blijven.

Misschien ben ik gewoon te oud geworden om voor Sinterklaas te spelen....

Tot de volgende !

Anneke

In één dag een MBA !

Fri, 30 Nov 2007 10:15:47 GMT

Trouwe lezers van m'n blog weten dat ik een tijd geleden appliceerde voor de part-time MBA aan de Vlerick Management Hogeschool in Gent. Mijn motivatie bleek toen een struikelblok, want de testafnemers dachten dat een full time praktijk niet te combineren was met de toch wel zware studie. Ik begrijp nog steeds niet hoe die managers enzo met hun drukke job dat dan wel kunnen volbrengen, maar een tijd geleden viel de oplossing dus in m'n bus. Een MBA in één dag nog wel, en aan een peulschil van de prijs van een zwembad..... Inschrijven dus voor een dagje Kursaal Oostende. Bij aankomst bleek ik niet de enige, een 1300 maatpakken, en een minderheid mantelpakjes had zich verzameld aan de ingang om hun toegangsbadges af te halen. Terwijl de hostess van dienst m'n kaartje zocht hoorde ik een man naast me z'n naam geven. Hehe, wat veranderen die mannen in bijna 20 jaar tijd. Je ziet ze nog voor je in één of ander Kortrijks café, en nu staan ze hier helemaal in ornaat in een functie die je indertijd nooit bij hen verwacht had. Ik moet toegeven dat die man me ook daar niet verwacht had, want meteen kwam terug de vraag : Een managementcursus? Voor een tandarts? Tja......Ik moet het maar blijven verdedigen hé, dat een praktijk net zo goed een zaak is....Toch op de manier waarop ik het zie. Mijn patiënt is mijn klant, en ook al is het zo dat vele collega's tegen het commercialiseren van het beroep zijn , het gaat ook hier om het belang van klantentrouw door het steeds opnieuw bevredigen van de behoeftes van uw klanten op een superieure manier. En niet zozeer om het financiële plaatje. Ik was dan ook blij toen ik het de hyperenergieke Nederlander Ben Tiggelaars hoorde zeggen, dat zelfs in grote bedrijven het niet anders is. Winst is niet het allerbelangrijkste, winst is geen doel op zich, maar een resultaat van verscheidene doelstellingen. Net zoals men niet zegt 'mijn doelstelling in het leven is gezond zijn', al is gezondheid dan wel een vereiste om je doelstellingen te kunnen verwezenlijken. Met winst is het idem.

De Nederlander bleek me ook op andere manieren te kunnen verrassen, evenals het publiek weliswaar. Zo kregen we de opdracht om in drie minuten tijd met 1 A4'tje een prototype van een vliegtuig te vervaardigen. De ene groep een type dat paste binnen een kostenbesparende strategie, de andere moest zich differentiëren door een onderscheidende positie en nog een andere moest focussen op een doelgroep. Wel, het was amusant om te zien hoe die overwegend mannen en enkele vrouwen er in opgingen om een waar origami pronkstuk tevoorschijn te toveren. Zo had de eerste z'n A4 tje in stukken gescheurd om een zo klein mogelijk vliegtuig te bouwen, met zo weinig mogelijk materiaal dus. Ikzelf had ook zoiets in gedachten, want ik had gewoon stukjes papier, een bouwpakket zeg maar in de zin van Ikea. De laatste vrouw dan had duidelijk naar De Bedenkers gezien, want zij had een vliegtuig voor bejaarden ontwikkeld, grote doorgangen enzo, heel praktisch allemaal. Of al deze vliegtuigen zouden vliegen was iets anders. Dan was de man die nogal schrok toen de camera's op hem gericht werden toch in een betere positie. Toen de spreker de zaal inliep alsof hij z'n laatste pilletje was vergeten in te nemen, en de man aansprak over zijn prototype, bleek de man z'n A'tje in een prop gedraaid te hebben. Da's pas lage kosten he, verwezenlijkt in enkele seconden. En vliegen deed het ook het best en het verst.....

Dé vraag die me echter het meest aan het nadenken heeft gezet was er ééntje van Michael Hammer. 'Als u vandaag helemaal opnieuw zou moeten beginnen, met alle kennis die u hebt opgedaan, hoe zou u uw organisatie dàn inrichten. ' Heel confronterend te bedenken dat ik het misschien helemaal anders zou doen.

Voor de rest was het een aangename dag, een show eigenlijk die ook zo afgesloten werd. De Amerikaanse afstudeerpotskes werden uitgedeeld, en met 1300 man

stonden we te genieten van het slotspektakel, dat er zoooo over was dat hij er mee wegkomt. Allen zingend 'In één dag een MBA' op de tonen van A brand new day, met schaars gekleedde danseressen op het podium, je moet het 1300 managers maar eens zien doen.

Als apotheose van de dag kon ik vanop m'n zeteltje in de verduisterde ruimte genieten van een heus spuitkanon, en waande ik me even Alice in Wonderland.

Do you believe in miracles? staat op de grote affiche van Ben Tiggelaars show. Ik doe alvast m'n uiterste best om mijn dromen te verwezenlijken.

Tot de volgende !

Anneke

Poets als een tandarts !

Fri, 23 Nov 2007 11:46:56 GMT

You know you gotta gotta push push push push on
If you wanna get it gotta push push on
Wooowoooh number 1 in the game

Vorige week was ik aanwezig op het tweede girls geek dinner. Het thema van de avond was 'Sex op het internet', een interessant én leuk onderwerp dus. Vooral de vragen uit de zaal, of de opmerkingen bleven me bij. Zo was er de stelling dat meer dan 90 procent van het cybersexgebeuren plaatsvond tijdens de kantooruren. Wat ikzelf heel aannemelijk vond, want plaatsen we nu niet met z'n allen die laptop op een centrale plaats in huis, kwestie van steeds een oogje te kunnen meekijken als de kinderen chatten? De dame naast me leek er echter wat meer gechoqueerd bij, want haar repliek vergeet ik niet :' amai, vanaf nu kijk ik heel anders naar die MANNEN op kantoor bij ons...Tja, als er alleen mannen zouden zijn zou de lol er snel af zijn denk ik dan. Net als op de eerste bijeenkomst werd ook nu terug een presentje verloot onder de aanwezigen. Een broodrooster.....

Enkele dagen later las ik echter een artikeltje, en dat deed me denken aan het feit dat ik voor de volgende keer misschien eens mijn best moet doen bij mijn toeleveringsfirma voor een passend presentje. Want sinds kort moet ik op de vraag van patiënten of een electrische tandenborstel nu écht zoveel beter is, misschien eens positief gaan antwoorden. Afgaande op de Flair natuurlijk. En sinds ook mijn zus hier m'n blogje leest moet ik oppassen, want ik hoor haar nu al zeggen : 'Ann, wie leest nu de Flaiiiiiiir!' Ik dus, ik heb zelfs een abonnement. Maar jammer genoeg was het opzetstukje voor m'n Braun dat er ooit bijzat ter bevrediging van......nouja, vooral mezelf ( een vibrator heeft geen enkele toegevoegde waarde voor je omgeving maar geeft je wel af en toe een persoonlijke kick) al verdwenen alvorens ik het goed en wel kon bekijken. De meisjes dachten dat het een soort lepeltje was voor hun Barbies, en het zou nogal belachelijk klinken mocht ik gezegd hebben dat mama er eerst even mee wou spelen. En toen ik er later eens naar op zoek ging, bleek het kleinood al lang niet meer te vinden. Maar nu is er dus een firma die ZES! soortgelijke stukjes maakte, want wat blijkt, heel wat vrouwen zouden die borstel niet enkel gebruiken om de tandjes proper te maken. Waarom ze er zes maken is me echter een raadsel, zeven had ik nog kunnen begrijpen, ééntje voor elke dag . Al ben ik gewoon met 1 exemplaartje tevreden te zijn! Voor 2 op de 10 getuigenissen in datzelfde weekblad echter geldt dat soort bevrediging als hun 'beste orgasme ooit'. Ik beloof het hier alvast plechtig aan Dorien en alle andere geeks dat ik probeer zo'n borstel met stukjes te bemachtigen. En misschien kan het toeval er dan voor zorgen dat het meisje dat naast me zat de borstel wint. Kan ze haar tandanborstel eens meenemen op kantoor.......wie weet is het zo'n slecht idee nog niet.

Tot de volgende!

Anneke

VOD 069

Sun, 04 Nov 2007 20:50:34 GMT

Allerheiligenvakantie. Voor het laatst met drie lagere schoolkinderen. We worden inderdaad snel ouder. Precies zeven jaar geleden is het dat ik op Allerheiligen het Heilig Hart Ziekenhuis in Roeselare binnenging om onze jongste het leven te schenken. Sindsdien zijn 1 en 2 november dus voorbehouden voor Johanna. Onze jongste vraagt dan ook al elk jaar om naar zee te trekken, en daar genieten we met z'n allen van. Dit jaar stond een lange wandeling van het Zwin naar Cadzand op het feestprogramma. En ook al regende het licht, de koffie en warme chocolademelk met warme appeltaart smaakte des te beter in de plaatselijke taverne met zicht op de duinen. Dan nog 5 km terug gewandeld naar onze wagen en een afsluitend etentje in Sluis maakten haar verjaardag alweer eens onvergetelijk. Haar Mega Mindyparty met vriendjes volgt aanstaande zaterdag. De start van de herfstvakantie betekent ook de eerste rapporten van dit schooljaar. Voor onze zoon al het laatste jaar hier in ons dorp. Vorige week al de punten bekeken natuurlijk, maar vanavond dienden ook alle proeven ondertekend te worden, en dat deed me af en toe wel eens de wenkbrouwen fronsen. Vraagstukken blijven de allereerste keer moeilijk, ook zo voor onze kleinste zie ik. Maar onze tweede blijft toch de koploper als het om fantasie gaat, tenzij haar mama meetelt natuurlijk... Toen ze in het tweede leerjaar haar eerste vraagstuk kreeg over Piet die vijf appels had en er in totaal twaalf waren en ze moest antwoorden hoeveel Toon er dan had antwoordde ze : Toon heeft zeven mooie rode appelen in z'n mandje en ze zien er heel smakelijk uit en ik zou er ook wel eentje willen.....tot haar lijntje vol was. En ook vanavond moest ik bij het inkijken van haar proeven een lach bedwingen. Heel originele opdrachten, dat moet ik de juf toegeven. Verzin een passende nummerplaat bij oma, poetsvrouw enz. En wat schrijft onze dochter bij die laatste? VOD 069. Die vod is naar mijn idee al goed gevonden. Enigzins verbaasd was ik wel over het cijfer. Mooi toch, al die ronde cijfers, zei ze me verklarend....Ze heeft gelijk. Ook mama vindt het wel een amusant getal!

Tot de volgende!

Anneke

Memory almost full

Wed, 24 Oct 2007 18:12:01 GMT

Een heel grote fan van Paul Mc Cartney ben ik niet meteen, maar toen ik gisteren op De Rode Loper z'n uitleg hoorde voor de titel van z'n nieuwste album, kon ik er mezelf wel in terugvinden. Zeker als iemand zou gezien hebben hoe ik naar het programma lag te kijken, namelijk vanuit m'n tandartsstoel, die ik ver achterover had laten hellen met zicht op het TV-scherm boven me. Want op dat moment was het zelfs voor een energieke ziel als mezelf eens 'Trop c'est trop'.

'We leven in een tijdperk waarin onze agenda's steeds bomvol zijn, onze mailbox uitpuilt, met een GSM waarbij er om de zoveel minuten een envelopje op het schermpje verschijnt.' Ik kon me er wel wat bij voorstellen, want m'n hotmail toont me dat ik 267 niet gelezen berichten heb (sorry voor degenen die dus nooit een antwoordje krijgen), m'n gsm zegt me steeds dat ik eerst een sms moet wissen vooraleer ik het nieuwe bericht kan lezen, en mijn agenda......ja, veel gaten vind ik ook daar niet in. En de laatste weken ga ik ook veel te ver in de nacht slapen, want nadat iedereen hier onder de wol kruipt sla ik nog eens m'n laptop open, om allerhande dingen te lezen, te chatten met vrienden......en dat durft dus wel eens uit te lopen. Afgelopen weekend stonden dan ook nog eens heel wat leuke dingen gepland met vrienden en gezin zoals o.a. een uitstapje met m'n nieuwe 'modeshowvriendinnen' samen met hun partner naar een diner and dance gebeuren in een restaurant hier in de buurt. Van het diner kan ik niet te veel zeggen, maar het dance gedeelte was in orde! De hele avond op de dansvloer, dat was al eens lang geleden. Mijn enthousiasme zal aanstekelijk geweest zijn, want zelfs m'n echtgenoot vond het wel eens tijd voor een slowke met z'n vrouw, iets wat hij zelfs op ons huwelijksfeest niet zag zitten, maar toen durfde ik ook nog niet met andere mannen te dansen . Alle jaren tachtig hits gingen er vlotjes door, net zoals de Leffes en de Kriekjes ongemerkt binnensijpelden. En ook al had ik m'n 7cm hoge pumps aangetrokken, zolang je aan het feesten bent voel je geen pijn aan de voeten. Om dan bijna tegen de ochtend aan, goed in het zweet en in niet al te dikke kledij met m'n schoentjes in de ene, en m'n rood lederen jasje in de andere hand samen met de jolige bende naar het busje te wandelen. De chauffeur moet er het zijne van gedacht hebben. Met z'n allen toen nog klaarwakker, niet denkend aan het feit dat onze wekker een luttel aantal uurtjes later zou afgaan om onze dochter te vergezellen naar haar basketbalwedstrijd, zoals ik de dag ervoor beloofd had. En anno 2007 was het niet de slagerspapa maar wel de eigenste echtgenoot die me wakker schudde met de woorden : wie kan uitgaan moet kunnen opstaan! Wat een stuk lastiger bleek dan al dat dansen...En op maandag was mijn bobijntje helemaal af blijkbaar. Want ik stond op met hoofdpijn, stramme spieren, misselijkheid...Dat een mens geen verkoudheid opdoet van met z'n kont bloot te liggen wist ik al, maar het griepvirus had me dus wel getroffen. Vandaar dat ik dus zelf voor één keer in die stoel lag. Niet om me door m'n patiënten te laten behandelen dit maal, hoewel een full body massage welkom zou geweest zijn. Waarom ga je toch niet in je bed liggen, vroeg m'n man. Maar zelfs ziek ben ik een echte zelfstandige , dus ik wou ook de enkele mensen die aan de deur een afspraak komen maken niet missen. En intussen weet ik dat m'n tandartsstoel heel comfortabel ligt, al zeg ik het zelf!

Tot de volgende!

Anneke

Return on bloginvestment

Sat, 13 Oct 2007 10:03:13 GMT

Gisteren was ik aanwezig op een plaatselijk banket. Druk aan het pratend met jan en alleman, zag ik in de inkom een bekende, één van m'n blogonderwerpen eigenlijk.

Toen de man dan ook zoals steeds in z'n vlotte, sympathieke stijl de mannen het hand ging drukken en de vrouwen een bijzonder fijne wangkus gaf, zag ik hem ook naderen tot ons receptietafeltje. 'Goedenavond! Vincent Van Quickenborne! ' Waarop ik reageerde met 'Ann............Tandarts, of the blogging dentist....als jou dat iets zegt........'Achhhhhhhhhhhhhhh, zei hij lachend, jaja, the Maniac, dat was het toch he, heb ik gelezen.......jajaja, jij bent het dus die die liedjesteksten maakte. Een ander heel leuk gesprek ontspon zich tussen mijn papa, hem en ikzelf, waarop een avond volgde met het maken van vele nieuwe contacten. Toen de DJ van dienst later op de avond ook nog eens het Maniac nummer draaide had ik wel een binnenpretje, ook al was Mr. Van Quickenborne al vroeg op de avond vertrokken. Moe van z'n trip naar Ierland of op naar de volgende acte de présence....wie zal het zeggen.

Tot de volgende!

Anneke