De laatste woensdagmiddag van dit schooljaar zit erop. Voor onze zoon tevens de laatste keer dat hij op woensdag met z'n crossfietske de tuin komt ingereden komende van de school waar hij de laatste 10 schooljaren verbleef. Met een hongerige maag én helpende handen. Want zoals ze zelf op hun toespraak zeiden gisteren, nog te klein voor veel van de 'mag-ik-dingen' maar voor ons ouders al groot genoeg intussen voor een hoop 'moet-dingen'. Zo hielp hij me het voorbije jaar wel vaker bij het dekken van de tafel en het afwerken van het menu, zodanig dat we met ons vieren onze voetjes onder tafel mochten schuiven van zodra z'n zussen met de rij thuiskwamen.

 

Ik heb gisteren trouwens enorm genoten van hun zelf in elkaar gestoken spektakel. Nu de grootsten van de school, stoer als geeneen, straks terug de kleinsten in een geheel nieuwe wereld. Hoewel. Sinds ik in '88 mijn humaniora verliet hoopte ik dat als ik ooit kinderen zou hebben, ze net zoals mij het Lyceum O.-L.-V.-van Vlaanderen te Kortrijk  zouden mogen leren kennen. Ikzelf heb er acht heel mooie jaren beleefd, vanaf mijn vijfde leerjaar tot en met het allerlaatste jaar Latijn-Wiskunde-Wetenschappen. Acht jaar lang  om 7.00 uur 's morgens de fiets of bus op (jaja, want ik nam een uur pianoles nog voor de start van de lesuren ) , maar geen enkele dag met tegenzin. Het laatste jaar was ik zelfs heel aktief als praeses. Toen ik een jaar of twee geleden dan ook voorzichtig begon over het uitkiezen van een school, bleek een plaats waar Onze Lieve Vrouw in de naam voorkwam niet onmiddellijk hip te zijn. Er zijn hier wel enkele discussies geweest, en de voorbije maanden had ik me er dan ook bij neergelegd dat je  geen studierichting kan opdringen, laat staan een school. De kinderen moeten hun eigen weg gaan in het leven, we kunnen ze wel raad geven en begeleiden, maar niemand is gebaat met een keuze waar ze zelf niet achter staan. Of zoals ik een jaar geleden bij m'n favoriete maar helaas stilgevallen blog las : Een prachtig citaat van Antoine de Saint-Exupery. “Als je een schip wil bouwen, beveel de mensen dan niet om hout te verzamelen, verdeel het werk niet voor hen, geef geen orders. Nee, leer hen te verlangen naar de onmetelijke uitgestrektheid van de zee”. Laat ons dus creativiteit stimuleren en buiten vaste kaders durven denken.Maar hoeveel kinderen zouden door hun ouders al niet geduwd zijn in een bepaalde richting, op een bepaald schip, zonder dat ze op deze cruciale leeftijd even kunnen verlangen naar de uitgestrektheid van de zee ? 

 Mijn zoon moest me echter één iets beloven, dat we minstens naar de opendeurdag zouden gaan in m'n vroegere school. Voor de rest mocht hij in zekere mate zelf beslissen. Ik moet zeggen dat dat bezoek aan m'n vroegere school zelfs voor mij behoorlijk emotioneel was. Toen ik plaats nam op de tribunes van de sporthal leek het alsof ik pas de dag voordien daar vertrokken was. En ook de leslokalen zou ik zo terugvinden, ook al is het intussen dus 20 jaar geleden dat ik daar door de gangen rende. De kinderen kregen een eigen rondleiding, en groot was dan ook m'n verbazing toen hij zich behoorlijk enthousiast terug bij ons voegde. Hij had aan de rondleidende studiemeesteres gevraagd of die zich Ann ....herinnerde. Natuurlijk herinner ik me haar, had die gezegd.....ben jij haar zoon? Dat belooft! Jou mama heeft het mij eens heel moeilijk gemaakt tijdens de examens.....ze weigerde haar proef Wiskunde in te vullen! Nu ben ik wel meermaals verward met m'n zus.....;-). Maar hij vond dat dus behoorlijk gaaf van z'n ma!

 

Veel hoop op een wens die in vervulling zou gaan had ik dus niet meer. Tot hij me vorige woensdag heel aangenaam verraste. 'Gaan we ons inschrijven?' vroeg hij. Waarom het nu zo plots moest, en of hij dan al een studie- en schoolkeuze gemaakt had, was mijn vraag aan hem terug. Jawel hoor, zegt hij, ik ga helemaal hetzelfde doen als jij! Latijnse in O.-L.-V.-van Vlaanderen. Want dan word  ik misschien even slim als jij en kan ik later misschien nog alles worden! Als dat geen veel te groot compliment was voor mijn niet altijd even gerustgestelde ziel of ik het met de kids wel allemaal zo goed doe als mijn ouders indertijd.

 

Ik durf te wedden dat die komende zes jaar zo om zullen zijn. Het wordt voor hem én voor mij een heel boeiende periode, daar ben ik van overtuigd. En laat ons hopen hij binnen een x aantal jaar een volgende stap kan zetten naar een nog zelfstandiger leven. Van die periode in mijn leven zal ik hem de verhalen nog maar wat onthouden. Alles op z'n tijd. Hoewel ik deze middag toch even een flashback had naar die tijd bij het lezen van die andere favoriet van mij op de  allerlaatste bladzijde van Weekend Knack. Snel even een mailtje gestuurd. Hij zal het me vergeven dat ik z'n antwoord hier publiceer.

 

 

RE: ‏
Van:	jp.mulders@skynet.be
Verzonden:	woensdag 25 juni 2008 9:41:10
Aan:	tandartsanneke@hotmail.com

 

 

 

 

 

Gelukkig leest m'n zoon m'n blog nog niet, want onnozel staan doen op Paradise enz. is bij mij slechts een tweetal weken geleden moet ik schaamtelijk toegeven. Een eeuwige student. Ik wist het!

 

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

 

Maandag ll. werd ik door een dertigtal ondernemende vrouwen in de Leuvense Unizogebouwen opgewacht voor de eerste échte Sofia netwerksessie.

 

Flirten als basisvaardigheid was het thema. Dat ik niet voor een mapje met ideale openingszinnen om een one-night stand te scoren , noch voor het oefenen van mijn meest verleidelijke blik als doe-opdracht  de Brusselse files zou trotseren wist ik wel, veeleer zouden we het niet sexuele flirten aanleren, nl. in businesscontext om zo mijn kansen op professioneel vlak te verhogen. De bedoeling was om niet enkel nieuwe contacten te leggen, maar ook om die te behouden en zelfs om die langdurig te kunnen maken. Zo wist ik ook meteen waarom het een avondje woman only was, want geen enkele man zal het woord flirten gebruiken in dezelfde zin met langdurig.

 

Als eerste opdracht kregen we de taak een Elevator Pitch te verzinnen. Voor wie niet weet wat dat is het gaat om een korte presentatie waarin je enthousiast vertelt wie je bent en waar je goed in bent. Vrij vertaald betekent 'elevator pitch' een verkooppraatje-in-de-lift. In de tijd van een ritje (letterlijk!)met de lift moet je jezelf presenteren als de ideale oplossing voor het probleem van je gesprekspartner. Nu hadden de meesten van m'n medecursisten het levensgrote probleem dat ze blijkbaar zoveel verantwoordelijke taken hadden of hun bedrijf zoveel te bieden dat ze dat onmogelijk op 40 seconden konden onder woorden brengen. Ik dacht vooral hoe ik al tussen verdieping 1 en 2 met de mond vol tanden zou staan. En dit...jawel....voor een tandarts! Even wenste ik dat ik toch de ouderwetse hofmakerij zou aangeleerd krijgen, kon ik het misschien wel nog eens gebruiken in een lift. Mijn enige hoop was dus dat ik voortaan gewoon als eerste mijn hand moest uitstrekken met de vraag: En U bent?

 

Leek me eenvoudig, tot bleek dat ook daar een hoop denkwerk bij komt kijken. Flirten en denken.Twee woorden die ik nooit samen zou gebruiken. Opletten met die spontane handdruk dus, want het mag zeker geen slap handje zijn, ook geen bankschroef, en oh wee mocht je zweetpollekes hebben. En in Wallonië vooral geen hand, enkel een kus. Een kus? een KUS! Ik doe terug mee! Waarom had ik m'n praktijk niet enkele kilometers verder geopend, daar waar de taal van Molière de overhand krijgt en enkel de lippen getuit moeten worden. Zonder enige regeltjes van kracht en plaats......

 

Terwijl ik al die nuttige weetjes trachtte op te slaan in m'n grijze massa hoorde ik een sms-je binnentrillen.  Aangezien de communicatiedeskundige van Kantara net geoordeeld had dat niks onbeleefder was dan een sms te beantwoorden terwijl iemand het woord tot je neemt besloot ik het gezoem achter de rits te negeren.Niks zou wel zo dringend zijn, en verrassende antwoordjes op eerder verstuurde berichten mochten al een uur eerder gekomen zijn, dus zoals thuis geleerd probeerde ik  me als een beschaafde dame te gedragen.

 

Tijdens de pauze besloot ik toch maar even de gemiste oproepen te bekijken . Een vriend van me die wist dat ik in Leuven was vroeg me een eventuele lift terug naar Gent. Ik sms-te hem terug: Ik ben aan het leren flirten. Jij? Leren flirten? Dat heb jij toch niet nodig. Laat anderen maar flirten voor je, was z'n antwoord. Dat was dan al het tweede compliment op één week tijd, want een aantal dagen eerder had hij me gezegd dat ons aller Goedele Liekens  hem aan mij deed denken.

 

Later op de avond was ik een paar vaardigheden rijker, maar vooral ook enkele zekerheden. De man in kwestie had de cursus flirten zeker niet meer nodig, helaas voor hem had de treinconductrice op de lijn Brussel - Gent die avond de cursus nooit gevolgd wegens geen interesse  en ik......ik heb m'n ondernemende vaardigheden onmiddellijk in de praktijk uitgevoerd en heb meteen Goedele gemaild. Ik heb een nieuwe titel voor haar vierde bestseller. 'The Elevator B(p)itch. Flirtend door het glazen plafond.' Als je betere suggesties hebt, mail ze maar. Maar pas op, Goedele deed ooit eens een oproep, en toen werd het Yoni. Je zal zo maar heten. En neen, de onderstaande foto is geen promokiekje daarvoor. Wel een doe-oefening in lichaamstaal 'spiegelen'.....een flirtvaardigheid!

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

'We twijfelen er niet aan, u bent slim' is de eerste zin in de mij gestuurde mail deze morgen van Bizz by mail. Goed zo. Ik twijfelde daar ook niet aan. Maar een genie, dat is toch nog iets anders. En toch....

 

 

Mijn verjaardag nadert met rasse schreden. Aangezien ik dit jaar het geluk heb dat deze dag op de laatste dag van de paasvakantie valt, en het lot mij goedgezind is dat de drie kinderen net dan op Paasweekend trekken met de scouts, leek een verwenweekendje plots wel heel bereikbaar. Probleemstelling : mijn man zal die vrije dagen natuurlijk graag benutten om wat bouwwerken te voltooien in de tuin. Tijd om de verschillende invalshoeken eens nader te bekijken.....Een grote rode bol rond de zesde op de gezinskalender lijkt me een uitstekende reminder om te starten.

 

 

Bladerend in tijdschriften waar verwenadresjes aangeprezen staan gooi ik af en toe vanuit m'n zetel 'mmmmm, mooi zeg!' , 'oh, wat lijkt me dàt eens gezellig' maar heel veel reactie krijg ik er niet op. Dan maar gaan surfen naar wellnesscentra en dito hotels, in de hoop dat hij de geschiedenis eens nagaat één dezer dagen en iets hem begint te dagen.

 

 

Hoewel m'n zoontje een ruwe bolster lijkt heeft hij een heel klein hartje. De verkoopster van onze plaatselijke cadeautjesshop kent hem al, want te pas en te onpas gaat hij wel eens langs voor een kaartje als verrassing voor mij, een doosje tissues met 'de liefste mama is toevallig mijn mama', tot zelfs het valentijnskaartje, dat papa wel zou vergeten had hij het meisje duidelijk gemaakt, waren allemaal zijn idee. Hij had natuurlijk wel al de rode bol op de kalender opgemerkt, en ook mijn boekjes waren hem niet ontgaan. Want toen mijn papa deze week in de tandartsstoel bij mij lag, vroeg hij of we weggingen met mijn verjaardag. Misschien, zei ik dus naar waarheid. 'k Heb moeten lachen hoor zei m'n papa, want weet je wat Pieterjan zei? 't Zal eens nodig zijn hoor, want papa is veeeeel te gestresseerd door zijnen hof dus mama en papa zullen elkaar eens gaan masseren......Hij had goed in de boekjes gekeken dus. Hopelijk brengt hij het nu ook even goed over naar de papa. Want ik zie nog niet meteen een massage in zicht...

 

4. Een genie denkt al verder dan de bezwaren.

 

Sorry, naast het feit dat ik natuurlijk al weken zaag dat het terras zeker klaar moet zijn tegen de communie van Pieterjan, zie ik geen enkel element dat bezwarend genoeg kan zijn om een weekendje verwennerij uit te stellen.

 

 

'T zal terug een slechtweerpaasvakantie worden, zegt m'n man. - Ideaal voor een diner in een mooi hotel bij het haardvuur,  zeg ik.

 

Is dat warm water terug allemaal weg vloekt m'n man als hij z'n bad wil nemen- Oh, heerlijk dobberen in warme jacuzzi, daar droom ik nu van zie, antwoord ik

 

Wanneer vertrekken ze nu alweer op Paasweekend vraagt die van ons - Het HELE LANGE laatste vakantieweekend zijn we alleen antwoord ik.....

 

Man,man man , m'n spieren, klaagt hij na alweer een zaterdag blauwsteen leggen.....-een massage, dat heb jij nodig! zeg ik.

 

 

 

De vijf ideeën uit het boek Thinking like a Genius van Michael Michalko zijn dus allemaal overlopen. Ik twijfel er nog steeds niet aan. 'IK' ben slim.

 

Dus boekte ik zelf een hotel. Met enkele uurtjes verwennerij. En een diner op zaterdagavond. Plus ik liet een bevestiging sturen naar het mailadres van m'n man.....

 

Probleem opgelost zou ik zeggen.....

 

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

 

 

 

Elke morgen krijg ik in m'n mailbox Bizz By Mail. Af en toe staan er ook wat bruikbare tips bij, maar gisterenmorgen viel m'n oog meer op de frontpagina van het nieuwe maartnummer. http://www.trends.be/nl/bizz/magazine/ 

  

'Bent U even ondernemend als deze toppers?'klinkt het. En bij een eerste aanblik op de portretten herken ik toch minstens twee personen die niet écht ondernemer zijn. Gelukkig deelt ook Karel Van Eetvelt mijn mening  hierin, als hij stelt dat de echte entrepreneur de persoon is die met z'n eigen centen risico's neemt. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat je dan geen ondernemende geest kunt hebben.

 

 Een tijd geleden schreef ik hier  eens ergens dat ik dacht dat ik als middelste van de kinderen in ons gezin de enige was met een ondernemersgevoel. Tot vorige week vrijdag waar ik aanwezig was op het 40-jarige verjaardagsfeest van m'n zus. Een speciaal feestje op een schrikkeldag in het Antwerpse Kontich. Een hoop kennissen en vrienden maar vooral een hoop collega's, aangezien mijn zus Gudrun een job heeft in het onderwijs als licentiate geschiedenis. Niet meteen iets wat je als ondernemend beschouwd. En toch. Voor een speech zit m'n zus nooit verlegen, en ze had er dan ook een heel fijne voorbereid. Veel dingen die ik ook niet wist....of waar ik toch nooit echt bij stilgestaan had. Zoals dat een kerktorenmentaliteit haar volkomen vreemd is aangezien ze al in bijna alle Vlaamse provincies gehuisvestigd was. Geboren in Kortrijk, op internaat in Eeklo, kot in Leuven en nu gelukkig met huis, boompje én kids maar zonder beestjes in het Antwerpse. We weten nu dus al.......opgelet Steve, er komt een straffe madam in jullie streek binnen X aantal jaar. Maar wat me het meest opviel in haar speech was haar gedrevenheid, haar geloven in zichzelf, ook het durven risico nemen. Want als niet bijzonder knappe wiskundestudente had ze het in haar humaniora nogal eens lastig. Maar toen het toenmalige PMS haar een technische richting aanbeveelde wou ze dat zelf als 16 jarige onder geen beding. Mijn ouders dus op zoek naar een school waar bijna geen wiskunde gegeven werd, en dat werd het Ten Doorn Instituut in Eeklo, een VSO school. Een tweetal jaar later besefte mijn zus dat een rekenmachientje ook nuttig kan zijn, en dat er ook heel wat studiemogelijkheden zijn aan de universiteit waar je zelfs dat niet nodig hebt. Het vinden van een job als licentiate geschiedenis zou nooit gemakkelijk zijn werd haar voorspeld, maar een klein aantal jaar na haar afstuderen had ze toch een full-time job. Maar eens ze kinderen had bleek de Kortrijk-Kontich route toch heel wat nuttige tijd in beslag te nemen. Dus besloot ze de zekerheid van een fulltimejob op te geven om uurtjes te gaan sprokkelen in het Antwerpse. Waar ze na een gesprek met een directeur één uurtje aangeboden kreeg. 'IK kom!' was tot grote verbazing van die directeur haar antwoord. Intussen heeft ze nu daar in die school in Lier een volledig lesrooster. Als dat niet van ondernemerstalent getuigt.....

 

Op mijn toelatingsproef voor de MBA in Vlerick had ik ook het gevoel dat wij vrije beroepers niet echt als ondernemers aanzien worden. Een tijd geleden schreef ik me dan ook in bij  Sofia voor een opleiding. Waarna ik  een telefonische oproep kreeg waarin ze me meldden dat ik een intake gesprek moest ondergaan. Lap, dacht ik, daar gaan we het terug hebben, ze zullen terug verbaasd zijn dat een tandartse dat wil. Het gesprek bleek echter mee te vallen, want na een tiental minuten zei de dame al....ik denk dat we hier kunnen afsluiten, dat ziet er allemaal goed uit.

 

Vorige week ging ik dan lunchen met een vriend in het Brusselse Bar Bik. Ik had het over de Sofia opleiding en de mogelijkheid tot het verkrijgen van een premie daarvoor bij BEA. Maar dat ik niet zeker was of ook vrije beroepen er voor in aanmerking kwamen. Hij zou meteen  even opbellen zei hij. En ik hoorde hem zeggen...'zeg, die aanvragen voor BEA, dat is voor de profit sector he, en daar horen vrije beroepen zoals tandartsen toch bij denk ik.....als die geen winst maken....'.

 

Jaja, het zou jammer zijn van niet he, maar als een echte ondernemer gebruik in die winst om opnieuw te investeren, in nieuwe werkkrachten bv. waarbij ik dan ook nog eens de werkgelegenheid help. Ik ben eens benieuwd met welke ondernemende vrouwen ik in de Sofia opleiding zal zitten. Ik zie er dan ook enorm naar uit. Leuven.....here I come!

 

 

Anneke

 

 

 

Hoe je The Secret kunt gebruiken om geluk, liefde en rijkdom aan te trekken. Het is een thema dat ik onlangs nogal eens tegenkwam in 'de boekskes'. Met The secret bedoelt men  mindkracht en toepasbare inzichten om je leven te meesteren. Door je te gaan verdiepen in The Secret ga je doelgericht  aan de slag als een architect van je eigen leven. Je ontwikkelt de daadkracht die nodig is om je werkelijk potentieel in te zetten. Je leert om zelf je emoties te coachen met een fantastische levenskwaliteit als resultaat. Zo vond ik het toch terug op verschillende websites. En het klonk wel aangenaam in m'n oren moet ik zeggen. Wie wil dat nu niet, een fantastische levenskwaliteit, én geluk én liefde én rijkdom aantrekken. Een positief ingestelde mind heb ik wel, maar ik blijf ook graag stevig met beide voetjes op de grond. De vraag blijft dus....kan je door heel graag iets te wensen of te willen ook datgene daadwerkelijk waar maken? Ik zou het begot niet weten, maar vandaag gebeurde toch iets waar ikzelf toch even versteld van stond.

 

Vorige week zaterdag was ik uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van een studiegenote en collega. Tijdens m'n skiverlof belde haar recentste echtgenoot, een verzekeringsmakelaar, mij op om ons te inviteren voor de discofuif als verrassing voor haar 37ste verjaardag. Ik ken de man nauwelijks, en op hun huwelijksfeest was ik de enige uitgenodigde collega, dus ik twijfelde wel even. Niet voor mezelf hoor, want niemand 'kennen' is voor mij zelden een hinderpaal, en aangezien het om discomuziek  ging zou ik wel kunnen dansen als ik geen gesprekspartner vond. Erger was het voor m'n echtgenoot, die heel zelden z'n dancing shoes aantrekt (omzeggens nooit), dus daar zit je dan zonder gesprekspartner....Maar de zin om me te verkleden was groter dan m'n compassie voor hem dus zegde ik toe. Dus zaterdag ll. trokken we beiden naar St. Niklaas, ik alvast in m'n blitse discokledij, mijn man nog even afwachtend, want een goudkleurig lichtgevend pak naast een zilverblauwgepruikte dame, dat vond hij er nét over. Wat ik heel flauw vond van hem, maar toen we in Nazareth nog even de auto moesten volgooien, leek het mij niet de onverstandigste keuze. Eenmaal aangekomen bleek de rest van het gezelschap ook z'n best gedaan te hebben om zich in het thema in te leven, er was er zelfs ééntje met een torenhoge uitgerafelde krullenbol. 'Wow', zei hij toen ik binnenkwam,' jij bent een échte discoqueen', en haalde prompt z'n fototoestel boven. 'En ik wist niet dat de Lion King disco was', antwoordde ik, de enorme leeuwemaan op z'n hoofd aanschouwend. Dat je je moet behoeden voor mannen die té hard lachen met je flauwe moppen had ik toen al moeten weten zeker. Want de hele avond en nacht was de man wel ergens in m'n buurt te bespeuren, en toen hij op een moment in m'n oor kwam fluisteren of ik wel wist dat ik heel erg sexy kon dansen ( wat meer aan m'n 10 cm hoge silverboots in combinatie met een sixties jumpsuit zal gelegen hebben dan aan m'n dancemoves....), wist ik dat het tijd was om die van ons te gaan vervoegen aan de toog. Niet dat hij al iets in de gaten had; hij was druk aan het babbelen met de verzekeringsmakelaar. Zo hoorde ik dat de man in kwestie één van zijn collega's was. Een aangename avond rijker vertrokken we huiswaarts.

 

Deze morgen nu kreeg ik per post een catalogus voor jobwear toegestuurd. Maandag had ik me nog luidop afgevraagd of ik zelf niet eens wat tandartsschortjes zou gaan ontwerpen, want zeg nu zelf, die vormeloze operatiepakken zijn allesbehalve vrouwelijk.  Zowaar, de catalogus bood me spulletjes aan die me naar de telefoon deden grijpen. Ik hoorde een bandje afspelen en hoorde nog net op tijd....gelieve naam en telefoonnummer in te spreken......wat ik dan ook prompt deed. En net toen ik deze middag met de kinderen zat te eten rinkelde mijn telefoon. Ik wou eerst nog doen alsof ik er niet was, want wie belt nu tussen twaalf en één? Maar aangezien het om een doorzetter ging haakte ik verveeld de hoorn van het toestel.

 

- Met DVV verzekeringen Zele......Ik moest U terugbellen?

 

-?????? Met wie spreek ik a.u.b.?

 

-DVV Verzekeringen Zele....Meneer X. U liet een boodschap op mijn antwoordapparaat deze morgen.

 

-Een boodschap, ik? Achja, meneer, voor de vrouwelijke schortjes.....

 

-Vrouwelijke schortjes??????

 

-Euhhhhh, ik denk dat er hier een misverstand is, laat me eens zien, ik belde het nummer 052 450102...?

 

-Ach, nee Mevrouw, hier is het 052..... maar met wie heb ik het genoegen als ik vragen mag?

 

-Mevrouw.....Ik ben een tandartse uit ....en wou schortjes bestellen meneer, maar ik heb dus een verkeerd nummer gebeld....

 

-Euhhhhh....een rare vraag Mevrouw, maar was u op een discofeestje in St.Niklaas zaterdagavond?

 

-Euhhhhh....ja.............

 

-The Lion King? Herinnert u zich die man met de belachelijke pruik?

 

-Neeeeeeeeee.....Ik bedoel....ja natuurlijk herinner ik me die! U gaat toch niet zeggen dat..................U..................? Wat een toeval zeg!

 

-Wishfull thinking noemen ze dat mevrouw................

 

 

Zo ontspon zich dus een aangenaam gesprek, en aangezien ik m'n vriendin-collega geen patiënt wens af te snoepen beloofde de man om eens samen ergens een koffietje te gaan drinken, waar ik helaas heel weinig tijd voor heb. Maar dat wishfull thinking.......misschien moet ik dat boek toch maar eens gaan bestellen. Want ik bén positief ingesteld én ik heb zo hier en daar wel een gedachte die ik meermaals per dag bewaarheid wens te zien.......maar tot nu toe zonder veel resultaat. 't Wordt tijd dat ik eens ga opzoeken hoe ik dat moet gaan veranderen. Word ik NOG gelukkiger, NOG geliefder en NOG rijker! Wat een prachtleven ligt me dan in het verschiet!

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

 

Onze jaarlijkse skivakantie zit er terug op. Vorige vrijdagnacht vertrokken met nog heel wat muizenissen in m'n hoofd door  uitspraken die blijven nazinderen, nu de start van een nieuwe werkweek met een volledig opgekuiste harde schijf. Ik weet dat een hoop mensen een skireis associëren met té veel inspanning om het echt een vakantie te noemen, maar voor mij betekent die zes à zeven uur op de latten, zowel bij sneeuw en wind als bij warmere temperaturen een echte ontspanning. Geestelijk én lichamelijk. Ja, het is af en toe sleuren natuurlijk, zeker met drie lagere schoolkinderen, maar gelukkig ben ik een rustige ziel die met plezier hun skilaarzen helpt aandoen, hun muts voor de honderdste keer goed zet en oh, ja....waar waren die handschoenen ook al weer gebleven? Mamaaaaaaaaaaaaaa!

 

Dit jaar was het voor mij ook terug aanpassen aan een schools ritme, want sinds ik op m'n twintigste leerde skiën op de Gentse borstels nam ik geen extra lessen meer. En bleef ik steken op de blauw-rode pistes. En onder het motto 'Zo snel zijn als je dochter-Het lijkt een ideaal' ging ik dan ook de uitdaging aan om lessen te volgen bij een sympathieke jongeman die me al de bochten van Val Thorens leerde kennen. Zelfs zwart kan ik nu zonder heel veel vrees (en in ideale weersomstandigheden) afdalen.

Ook de kinderen haalden respectievelijk hun 2 en 3 sterren, en zo gaf het wel een fijn gevoel om op de allerlaatste dag met het hele gezin de zonovergoten sneeuwhellingen naar beneden te zoeven.

 

Terug thuis een pak kranten die op mij lagen te wachten om gelezen te worden. Mét op één voorpagina een wel heel confronterende kop. 'Zelfs slagerskinderen gaan nu naar de universiteit!'  van Mevr. De Croo. Jawel ik ben er ook ééntje. Mijn ouders hebben heel hard gewerkt, en zullen nooit gedacht of zelfs voor zeker aangenomen hebben dat wij zouden gaan studeren. Papa als 14 maanden oude baby zijn mama verloren en toen tot z'n veertiende in een internaat in Schoten zijn jeugd doorgebracht. Op diezelfde leeftijd rijp bevonden om te werken dus kon hij terug naar huis komen bij zijn vader. Mijn mama een kind uit een gezin van 14, dus ook niet evident om dan te gaan studeren. Maar beiden altijd streng en rechtvaardig ons pad begeleid, zodoende dat mijn zus licentiate geschiedenis studeerde aan de KUL, ikzelf tandarts aan de RUG, en mijn broer volgde mijn papa op. En al zeg ik het zelf, op de meeste momenten denk ik toch over goede manieren te beschikken. ;-) Evenals mijn zus en broer trouwens. Ik vond één der reacties wel schitterend: 'Gelukkig beschikken we over voldoende boerenverstand om u deze uitspraak te vergeven.' Zo dus ook ik.

 

Zodoende ben ik mét een volledig cleane schijf hierboven én een gezond boerenverstand helemaal klaar om de lente in te zetten. Bij thuiskomst zat het weer dan ook helemaal mee. Ik hoor zowaar de vogels al fluiten.................

 

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

 

Soms zou een mens zich gaan afvragen of toeval bestaat. Dat was toch wat ik dacht toen ik afgelopen zaterdag in de lobby van het Sodehotel te Woluwe mijn Vacature opensloeg. Want welke twee hoofdingen zie ik naast elkaar? Een 'tandarts' naast een 'privéchauffeur' .  Het artikeltje van de privéchauffeur bewijst nog maar eens dat het inderdaad niet zo'n slechte job moet zijn, maar die tandarts ziet het toch wel heel erg rooskleurig. Ik kan me een pak dingen inbeelden die praktischer en vooral met minder tijdsverspilling kunnen gebeuren via een webcam. Dat er zelfs aangename dingen mogelijk zijn via deze tool zal ik ook niet ontkennen. Maar toch zie ik me nog niet met een electrische tandenborstel met ingebouwde webcam het podium bestijgen in de volgende editie van De Bedenkers. Tenzij die borstel dan terug gebruikt wordt zoals ik in een vorig stukje uit de doeken deed misschien. Ik probeerde me zo'n camsessie voor te stellen.....

 

 

-Dag Mevrouw X. Klaar voor je mondbehandeling zie ik. Mag ik vragen om eerst alle lipstick te verwijderen, dit om geen ongewenste sporen op de staaf achter te laten.

 

-Oh....Lipstick uit.... Rest terug aan?

 

-Hoeft niet. Probeer enkel heel goed mijn aanwijzingen op het scherm te volgen. Open je mond zo ver mogelijk. Goed zo...........

 

 Probeer nu langzaam de staaf naar binnen te brengen, vermijd daarbij zoveel mogelijk contact met tong en lippen. Gaat het?

 

-Jaaarghhhh

 

-Ok dat gaat prima, alleen die lippen stilhouden aub. Het beste resultaat verkrijgen we als je met de kop schrijlings langs de knobbels van de tandenrij gaat....jaaaaaaaaaa.........prima!

 

-Lukt het wel, tandarts? Doe ik het goed?

 

-Ja hoor. Ik denk zelfs dat ik klaar ben. Je mag slikken.............

 

 

Zeg nu zelf, het lijkt eerder een pagina uit Goedeles volgende boek: de tien meest gemaakte blunders bij een mondbehandeling. Ik zie het niet meteen zitten. Ook al ben ik een tandarts die alle nieuwe technologieën graag eens uittest, ik zal ook van de oudere stempel zijn, dus het aanraken is voor mij even belangrijk als het zien...;-).

 

Dat er echter ook een heel grote hoop mensen zijn die niet enkel mijn blog niet lezen, maar ook de meest gelezen IT-blog negeerden, heb ik ook dit weekend ontdekt.

Een tijd geleden schreef ik hier een song voor een minister van IT, maar toen ik zaterdagnacht nog even zat te weblezen, viel me een ander even hilarisch gesprek in het oog. Jammer genoeg was dit niet fictief. Misschien toch maar beter dure spindocters Bruno, in plaats van desperate housewives met een hobby....

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

 

 

 

 

 

 

Terwijl ik op doordeweekse dagen nogal moeilijk uit m'n warme bed raak, ben ik op zaterdag een vroege vogel. Ik geniet dan immers van de rust en stilte alvorens de rest van ons gezin ontwaakt en ik aan de slag moet. Eerst een uurtje lopen gevolgd door een bezoekje aan de plaatselijke bakker en krantenwinkel. Om dan na een frisse douche te genieten van de lijvige weekendedities van De Tijd, en De Standaard  bij een verse kop koffie. Om niet onmiddellijk aan de ernstiger stukken te moeten beginnen met m'n slaapkop grits ik ook altijd de gratis Vacature mee.  Karel Kader is op zaterdag m'n allereerste hap. Steeds lachen geblazen. Ik zou die man wel eens in het echt willen ontmoeten, of wie weet, de plaats van z'n Tamara voor een tijdje innemen. Begrijp me niet verkeerd, ik wil m'n tandartsenleventje voorlopig nog niet inruilen. Maar een ongewone sabbatical, waarbij ik elke maand een andere job mag uitproberen, dat zou ik nu wel zien zitten. Een maandje koffiemadam zijn bv. in een groot bedrijf, toch eens iets anders dan 12-urendagen te spenderen op 70 vierkante meter met niet echt spraakzame mensen. Tijd om die vacatures eens door te nemen.

Wat zou ik willen? Als het dan toch om een sabbatical gaat liefst  geen job met heel veel stress. En loon is dan ook niet echt een issue. Maar buitenlandse tripjes vormen dan geen probleem. Ik hou wel van luchthavens en hotellobby's. Geeft me steeds een (vals) gevoel van vrijheid. Maar als dat niet kan mag een simpel bedrijfswagentje ook hoor, het zoveelste wegrestaurant wordt dan m'n hotellobby van de dag, waar eenzelfde soort anonimiteit heerst door het vele komen en gaan van mensen. En tuffen op onze belgische wegen lijkt me ook heerlijk na een aantal jaren vooral een zicht te hebben gehad op een weliswaar heel mooie eik. Helaas vergen de jobs aangeboden in vacature nogal wat andere vaardigheden. En een sollicitatiebrief schreef ik nog nooit. De enige keer dat ik op een andere plaats ging werken belde de baas van het privéziekenhuisje me zelf op. Had m'n naam van ergens. Of ik me eens wou komen voorstellen. Ik die op dit moment hoegenaamd geen andere werkzaamheden zocht. En ook al lag de plaats 2 uur van bij mij vandaan, een maand later was ik er werkzaam, en was het niet zo ver dan zat ik er misschien nog. Hoewel ik die lange autoritten nooit vervelend vond. Alleen was om 4 uur 's morgens vertrekken wel heel erg vroeg, zeker als je dan vanaf 6 non-stop behandelingen mocht uitvoeren tot 20h 's avonds.

Een heel mooi hotel had ik dan hoor in Zutendaal, met sauna en zwembad, alleen heb ik die het hele jaar dat ik er op vrijdag verbleef geen enkele keer gezien, zo uitgeteld was ik.

Maar die autoritten, die hadden wel iets....

 

Wat me plots doet denken aan een passage uit het boek van m'n vriend Geert, Plan B. Ik denk dat ik m'n 'droom'job voor een sabbatical gevonden heb. De vereiste vaardigheden 'rijbewijs en horen-zien-zwijgen' heb ik wel onder de knie denk ik, en m'n carestel broodje ruil ik met plezier in voor een meeneemzakje met restjes  van de Clos St.-Denis. Ik word privéchauffeur, van een minister of een topmanager!

 

' Het is weinigen bekend, maar chauffeurs zijn de best betaalde medewerkers van een kabinet. Als getuigen op de eerste rij van alle verplaatsingen van de ministers had men een zeker zwijggeld een verstandige optie gevonden. Dat was ook logisch, een kabinetchef kende hooguit enkele staatsgeheimen, een chauffeur wist perfect waar hij zijn baasje overal naartoe gebracht had, welke vriendinnetjes die erop nahield, aan welk bordeel hij een halfuurtje! had moeten wachten, met wie hij gebeld had en wat er verteld werd. Gelukkig was een goed chauffeur trouw tot de dood en discreter dan een Engelse butler.'

 

Alle vliegen in één klap dus, én een mooi loon, én zowat overal komen, plus nog de kans dat als z'n vriendinnetjes hopelijk wat langer krijgen dan dat halfuurtje dat ik nog Chinees kan leren tijdens de vele wachturen. Je weet nooit dat ik meemag op businesstrip ;-)

 

k Zou me bijna beginnen afvragen waarom ik ooit de tandartsstudie aanvatte. Wat houdt me eigenlijk tegen?

 

Dromen? Durven? DOEN !

 

 ' Jnge vr, zkt wrk privéchauffeur, hoger geschoold, discreet. Talen: verstaan=veel ; spreken=nooit m'n mond voorbij. '

 

 

 

'Hallo? Mr. de Minister?'

 

 

 

Tot de volgende!

 

Anneke

Sinds ik een tijd geleden begon met het schrijven van kleine anekdotes uit m'n leven op deze blog krijg ik regelmatig de vraag waarom ik dat doe. Heel eerlijk gezegd, ik ben er zomaar mee begonnen, omdat iemand uit m'n MSN bestand blogde, en waarschijnlijk ook omdat ik nogal graag nieuwe dingen wil uitproberen. In het begin dacht ik dat enkel m'n MSN contacten zouden lezen wat ik schreef. Maar al snel zag ik aan m'n bezoekerstatistieken dat zelfs wildvreemden op m'n blog terechtkwamen en me mails begonnen sturen met reacties, advies...ja zelfs vragen of ze bij mij terecht konden voor tandzorgen. Tot nader order is dat laatste niet m'n bedoeling. Een vriend zei me eens dat iedereen blogt met iemand in gedachten, en dat het duidelijk was dat ik vooral naar een mannelijk publiek toeschrijf. Bloggers willen volgens Bruno vooral lezeressen, voor mij is het om het even wie leest, maar toegegeven, ik krijg weinig mail van vrouwelijke lezers...Toch vind ik dat hele gebeuren wel iets spannends hebben natuurlijk, want soms wil je de mens achter de mails wel eens in levende lijve gaan ontmoeten. Wat af en toe al eens resulteerde in heel gemoedelijke gesprekken bij een aangename lunch. Tot nu toe echter bleef ik altijd heel discreet over m'n schrijfsels ten opzichte van familie, vrienden en patiënten. En aan de zoektermen te zien waarom mensen mijn blog openen had ik niet meteen de indruk dat er snel verbanden te vinden zouden zijn. Je zou versteld staan hoeveel mensen per dag 'jarretelles' of 'kleeflousen' googlen, of 'cybersex'. Plus 'Yves Leterme', die heeft me de laatste weken heel wat lezers opgebracht. Maar blijkbaar kan google nog veel meer. Ik dacht dat ik altijd heel discreet was over m'n woonplaats enzo, en dus niet opspoorbaar. Tot ik deze morgen mijn brievenbus opende. Een heel tof kaartje en geen mail van een leuke man die ik op urgentie liet komen. Met volgende woorden.....

 

'Beste Tandarts Anneke......Ik wil je graag bedanken dat ik op zo'n dag mocht langskomen. Tevergeefs zocht ik een mailadres om je te bedanken, maar ik kon alleen heel toffe teksten en foto's van u vinden. Blij je ook op deze manier te leren kennen! Tot de volgende afspraak!'

 

Nu ben ik dus echt benieuwd welke zoektermen hij ingaf om bij mij terecht te komen.(Markant?-Tandarts?-Lekker lijf?-Verstandige Carriërevrouw?)  ;-)

 

Tot de volgende!

 

Anneke

Traditioneel pakken  magazines, kranten en andere media deze laatste dagen  uit met jaaroverzichten en  awards voor allerlei prestaties. Ook voorspellingen of wensen voor het Nieuwe Jaar worden kwistig rondgestrooid. Ik vraag me af of die wensen in de loop der jaren eigenlijk veel veranderen. Dus scrolde ik eens terug bij m'n meest favoriete blogs. Wat me niet enkel de wenkbrouwen eens deed fronsen.....

 

Mijn (blog)vriend Geert bv. schreef bijna precies een jaar geleden over z'n bezoek aan de tandarts. Niks ongewoons zult u zeggen, maar door m'n kleine reactie indertijd heb ik een heel fijne vriendschap overgehouden. Voor Geert is het een jaar met downs geworden, maar ook met heel veel ups. Zijn langverwachte roman die dit jaar uitkwam is intussen verteerd, maar bovenal blijf ik hier op post om trouw te lezen. Ik weet dat je zei dat je dit jaar al heel wat prijzen won, wel ik geef je er met graagte ééntje extra Geert, je krijgt m'n Award voor blogvriend van het jaar. .-)

 

Ook naar m'n eigen blog ging ik eens terug, en daarvan heb ik net een stukje uitgeprint voor m'n zoon Pieterjan en ben het boven z'n bed gaan hangen. Want deze middag heb ik me behoorlijk boos gemaakt. Anneke? Boos? De mensen die me het best kennen zullen dat niet geloven, maar echt waar. Z'n rapport is weer eens niet bijster goed, en niet door slechte proeven of gebrek aan intelligentie. Neen, hij is gewoon té nonchalant. Wat z'n effect heeft op z'n dagelijkse werken natuurlijk. En volgend jaar wil die jongen dan Latijnse doen. Dus wou ik hem het er nu wel eens inpeperen dat hij dan wel eens z'n boekentas van z'n fietsbagagedrager zal moeten halen 's avonds. Zodat hij met betraande ogen terug naar school is vertrokken. Wat dan weer pijn doet aan mijn moederhart. Maar wat lees ik dan op mijn post van een jaartje geleden?

 

'Lieve mama en papa,mémé en pépé,

 

Jullie hoeven maar naar me te kijken

en jullie weten hoe ik me voel.

Soms verbaast het me dat jullie me zo goed kennen.

Wat er ook gebeurt,bij jullie kan ik veilig thuiskomen.

Ik hoef niks uit te leggen.

Natuurlijk ben ik soms boos op jullie,of jullie op mij.

Maar dat is nooit echt voor lang.

Maar voor maar even.

Want ik en jullie dat is WIJ.'

 

Hij zal het vanavond dus wel weten, dat ik alleen het beste met hem voorheb. Hij krijgt de Award voor allerliefste zoon.

 

Niet enkel fronsende wenkbrouwen echter, maar ook putjes in m'n wangen van het lachen. Want één iemand had wel een heel speciale glazen bol op Oudejaarsavond vorig jaar, en verdient dus de Award voor voorspeller van het jaar. Want wat lees ik?

 

Vraag 1. Na Guy Verhofstadt, wie wordt de nieuwe federale premier?

 

En verder : '...En dan kan Eric Van Looy onmiddellijk starten met de definitieve opnames in een volledig Belgisch decor van het Verdriet Van België want gedurende de volgende 365 dagen wordt België één grote dramatische filmset onder het thema van het meesterwerk van Hugo Claus. Een verwittigd land is er 2 waard.'

 

Brandend actueel, ook al zijn we intussen bijna 350 dagen verder.

 

Op mijn blog kwam Yves Leterme al wel eens langs, maar misschien had hij beter Bruno's blogboek gevolgd, een verwittigd man is er......Helaas kan hij zich dit jaar niet meer behelpen met de hulp van een expert tenzij nu ook Bruno door heeft dat z'n blog gemist wordt.

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

 

 

6 december. Een heel fijne dag vind ik dit persoonlijk. Als kind kon ik me al dagen bezighouden met het uitzoeken van cadeautjes. Een ritueel dat ik ook bij mijn kinderen zie. De twee oudsten hebben het mysterie al ontsluierd, en zij zijn dus ook al bezig met prijzen vergelijken in de reclamefolders, terwijl de kleinste nog alles in haar brief vraagt wat op haar verlanglijstje staat. Dit jaar kwamen ook mijn ouders eens langs om te zien wat de Heilige Man gebracht had, en algauw hadden we het over de keren dat ik nadien ontgoocheld bleek over het speelgoed. Zo vroeg ik ooit een echte Ken van Barbie (echt waar ! gelukkig heb ik het nu meer voor mannen die niet zo àf zijn), en in de folder stond de pop aangeprezen met 'écht kloppend hart'. Wat een grote teleurstelling bleek, want dat hart bleek een knopje op de buik, dat bij indrukken een klik gaf. Dat was het. Ken had afgedaan voor mij. En die keer dat je een naaimachine wou, zei m'n pa. In het boekje leek de machine gigantisch, en ik zou vanaf dan kunnen stikken zoals elke volwassene, en m'n Barbiekleedjes zelf ontwer