Running around like a clown on purpose

No givin' up when you're young and you want some 

 

Gisteren was het eindelijk zover. 4 oktober stond in m'n agenda aangekruist als D-Day. Het project begon ergens in februari toen ik in hotel Drongen een afspraak had met Stefaan Engels, de man achter Factor 100. Ik hou van uitdagingen maar deze keer zou het wel een bijzondere worden. Ik die van m'n achttiende niet meer echt gesport had zou in oktober de 21km van Brussel lopen. Samen met een pak andere geïnteresseerden waren we present in Spa voor een ontmoetingsweekend, waar het duidelijk werd dat onze conditie nog fel moest bijgeschaafd worden. Maar week na week deed ik m'n trainingen nauwgezet, ik was zelfs één van de enigen van West-Vlaanderen die de trainingen in Antwerpen en Gent meepikte. Gemakkelijk was het zeker niet, want om halftien 's avonds uw sportschoenen aantrekken voor de zoveelste 10 km, er zijn leukere dingen in het leven. Dat bleek ook toen we gisteren uiteindelijk met 9 van de meer dan 40 ingeschrevenen overbleven om daadwerkelijk de uitdaging aan te gaan.

 

Zaterdagavond checkten we in te Elewijt voor een laatste oppepping onder het intussen vriendenloopgroepje. 'Seks voor de wedstrijd is absoluut af te raden' smste een vriend me. Vandaar dat ik naar het Mechelse gestuurd werd natuurlijk. Geen probleem, antwoordde ik, de adrenaline vloeit bij mij pas NA de wedstrijd. De nacht was lang en in m'n dromen miste ik wel 20 keer de start. Na een koolhydraatrijk ontbijt genoten te hebben en de opslag van energiedrankjes (je bent een topsporter of je bent het niet ;-) ) reden we naar Brussel. Ik voelde me GI Jane in m'n kanariegroene shirt met drankengordel om het middel. De aanmoedigingssmsjes van vrienden en kennissen kwamen binnen, van het thuisfront kreeg ik een telefoontje met de vraag waar ik de autosleutels achterliet. Mijn man is een nuchter iemand zie je.

 

Het mooiste aanmoedigingsberichtje las ik voor aan m'n hele groep enkele minuten voor het startschot klonk:

 

De voorbereiding was lang en hard maar perfect.

Het weer viel-na een hete zomer en een été indien- niet mee.

Dat zou haar echter niet tegenhouden.

Op zondag 4 oktober liep ze de wedstrijd van haar leven.

Run, Ann, run, laat de adrenaline stromen....

Je kan het ,x

 

 

And so she did....Van het Jubelpark over de Wetstraat, door de tunnels aan Louisa via het steeds broeierige Elsene naar Ter Kameren. Een brede Franklin Rooseveltlaan bracht ons tot bij La Hulpe vanwaar het 'slechts' een drafje naar Hertoginnedal leek. De hel van de Tervurenlaan deed me beseffen dat ik liezen had in m'n lichaam en het idee van de adrenaline NA leek me heel ver af. Maar zonder afzien geen uitdaging natuurlijk.  Iets verderweg gingen we Jubelend naar  de tweede passage van de Wetstraat binnen onze tijd. We zouden het halen, wist ik toen, al was het kruipend. Iets voor het einde viel m'n loopmaatje stil met kniepijn.

Dat zou ik niet laten gebeuren. 'Komaan', zei ik, 'nog even doorzetten'. 'Het gaat niet meer...',pufte ze. Met de gedachte van 'samen uit, samen thuis' vertraagde ik nog even, keek achterom en riep nogmaals 'Komaan. Komaan, je kan het!!!' Haar gezicht verstrakte en ze riep me toe: 'Anneke! Wacht!' Samen zetten we nog een laatste spurt in naar de Grote Markt. We hadden het gehaald. Bij het passeren van de boog vond ik het heel jammer dat m'n supporters thuisgebleven waren.

 

Samen reden we terug naar Elewijt, een warme douche en aansluitende massage hadden we wel verdiend. De adrenaline stroomde...Bij de prijsuitreiking riep de coach me naar voren voor m'n medaille. Hij durfde voor de eerste maal toe te geven dat hij bij m'n eerste gesprek in Drongen niet gedacht had dat ik het zou halen. Hij zag me nog binnenkomen, in m'n rode jasje op m'n hoge hakjes. Hij had me gekozen voor m'n ingesteldheid en goedlachsheid, omdat zo iemand ook belangrijk is om een groep te vormen, maar z'n hand in het vuur steken dat ik effectief Brussel zou halen durfde hij niet. Als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat ik zeker wist dat ik het, zonder onvoorziene blessures, zou halen. Als iets in m'n hoofdje zit.....Voor al degenen die me nadien sms ten : Op naar den Marathon! wil ik bij deze wel teleurstellen: bij Anneke is het :afzien mag....genieten MOET!

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

 

 

 

 

 

Deze avond, op de terugweg van een gezellig etentje in het Brusselse, schoot me de gedachte te binnen dat onze kinderen eigenlijk nog weinig het gevoel kennen om écht naar iets te verlangen ook al krijgen ze natuurlijk lang niet alles wat hun hartje begeert.

 

Verlangen of aftellen naar iets, of sparen tot je je iets moois kunt veroorloven zorgt er vaak voor dat de beloning zoveel mooier is. Dat dat niet altijd zo is weten we ook.

Ik herinner me alvast de fuiven waar we pas na heel veel zagen en nog veel meer dromen naartoe mochten. Uren discuterend over het uur waarop we terug  thuis verwacht werden. Om dan enkele uren voor dat tijdstip te constateren dat de party niet is wat je je verbeeld had  maar nog liever zou doodvallen dan eerder dan het afgesproken tijdstip huiswaarts te keren.

Ik dezelfde lijn herinner ik me nog twee momenten uit mijn nog prillere jeugd. Het ene moet zich afgespeeld hebben rond m'n zevende verjaardag aangezien 6 december nog een datum was om naar uit te kijken. Ik weet dat ik altijd een specialleke geweest ben, en ik had dan ook in m'n brief geen Barbie gevraagd zoals m'n vriendinnen, maar wel een Ken. De poppen zelf deden me niet zo heel erg veel, maar het feit dat er in de reclamefolder naast de mannelijke versie van de pop een slogan 'met écht kloppend hart' stond, had m'n fantasie aangewakkerd. In m'n herinnering lijkt het alsof ik weken aftelde naar de datum dat ik de met bloed doorstuwde pop mocht hanteren. Ik voel dan  ook nog precies de ontgoocheling die ik als  klein meisje voelde toen bleek dat niet enkel mijn Ken maar daarbij dus ook De Sint geen hart had, want een hartslag kwam er  enkel  als ik het knopje op de borst indrukte.

Het andere moment van hevig verlangen vond plaats in het vierde leerjaar. De juf had iets nieuws uitgevonden om haar kinderen te motiveren waarschijnlijk, want de opdracht bestond er in zoveel mogelijk punten te halen in verscheidene proefjes over een bepaalde periode. De winnaar van het derde leerjaar zou een TV krijgen, die uit het vierde een naaimachine. Nu heb ik altijd graag genaaid dus ik was vastberaden te winnen. Ik was dan ook euforisch toen ik m'n ouders op een dag kon vertellen dat ik de naaimachine gewonnen had. Wat een ontgoocheling de dag nadien! De naaimachine bleek een porseleinen juwelendoosje te zijn van een 5 op 4, de TV uit het derde een plastiek kleinood. Nooit heb ik nog punten willen halen voor een cadeau.

 

Sindsdien heb ik een beetje schrik gekregen om heel erg naar iets uit te kijken, bang om nadien teleurgesteld of ontgoocheld achter te blijven. Maar daarnet ontdekte ik het tegendeel. Een Ken zoek ik al een poos niet meer maar op onverwachtse momenten voel je dan toch nog een écht kloppend hart!

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

Twee lange maanden waar geen eind lijkt aan te komen, maar die voor je het weet voorbij zijn. Afgelopen weekend was het hier opnieuw verzamelen geblazen voor de jaarlijkse barbecue om de zomervakantie op een plezante manier te beëindigen. Onze nieuwe buren kennen me nog niet zo goed, want  toen de man afgelopen week nog laat op de avond in m'n stoel kwam liggen bedankte hij me eerst en vooral voor de uitnodiging maar vroeg daarop meteen wat eigenlijk de reden was van het feest.

 

Oh, zei ik zo neutraal mogelijk, de reden zou kunnen zijn dat ik vandaag precies vijftien jaar als tandarts aktief ben. Ik kan dus wel wat plezier gebruiken. Anderzijds is het ook precies 1 jaar geleden dat ons gezin en familie voor het eerst geconfronteerd werd met ernstige gezondheidskwalen van familieleden. Het waren geen gemakkelijke tijden maar sinds enkele weken hebben we terug de moed erin dat alles goed komt. Een andere reden zou kunnen zijn dat ik afgelopen jaar wel een hoop tijd geïnvesteerd heb in een gezonder leven, en dat vooral door m'n wekelijkse loopmomenten in te plannen in de agenda. Het grote feest daarvoor is echter uitgesteld tot 4 oktober, de dag van de  uitdaging, namelijk m'n eerste 21 km van Brussel. Maar de enige reden die hier ten huize altijd geldt is deze : Het leven op zich is gewoon een feest!

 

Afgelopen zomer zal weerkundig één van de mooiste van de laatste jaren geweest zijn, maar ook op persoonlijk vlak heb ik genoten  van die warme maanden. De vakantie begon voor mij op de rapportendagen van de kinderen. De zoon had z'n eerste jaar Latijn goed beëindigd en daar was ik niet weinig trots op. Evenals op de meisjes natuurlijk. Met een gerust gemoed kon ik de vakantie starten in Elewijt voor een loopstage in het Blosodomein van Hofstade. Meteen erop vertrokken de kinderen op kamp. Zoals steeds een prachtige periode in hun leven en papa en mama even terug een koppel zonder kinderen voor een week. Opnieuw genieten dus.  We trokken samen een weekend naar Daverdisse, en ook al was het weer niet bijster goed, de prachtige rustige omgeving maakte veel goed. Kort daarna onze gezinsvakantie in Ardèche. Superweer, gezellige plaats, en heel fijne mensen. En hoe ouder de kinderen worden hoe meer ik geniet van hen. Terug thuis begonnen we te brainstormen voor ons tuinfeest en het thema kwam dan ook van hen uit : 'De Rode Loper! '

 

Zo kwam het dat er hier zaterdag om en bij de dertig volwassenen en evenveel kinderen figuranten waren in een 'leven-zoals-het-is film' ergens in een Westvlaamse tuin die praktisch de hele zomer zowel decor geweest is voor ravottende kinderen als een rustpunt  voor revaliderende ouders tijdens hun dagelijkse wandelingetje, een uitkijkpunt voor de patiënten in de stoel evenals hét zonneterras voor de tandarts tijdens de middagpauze op drukke werkdagen. Dat die tuin ook een ideale feestlokatie vormt werd nog maar eens bewezen. Vrienden, buren en collega's hadden zich uitgedost als dé sterren uit recente kapsalonboekjes terwijl ikzelf naar mijn bescheiden mening een ietwat klassevoller dame gekozen had. Dacht ik toch. Mijn mama schudde iedereen een hand en kwam toen op mij afgelopen en zei : 'Sorry, Mevrouw, maar u ken ik niet. U bent?' Serieus!  Bij de aanwezigen werd er gedronken, geproefd, gedanst, gelachen en gepraat. De afwezigen daarentegen werden gemist, kregen een virtuele zoen toegestuurd en hadden zoals steeds ongelijk. De dag erop zweerde ik dat ik volgend jaar een Camping Cosmos organiseer waar elk gezin zijn tent meebrengt en 's anderendaags helpt opruimen. Om vandaag tot het besluit te komen:'t is weer voorbij die mooie zomer..........

 

Is 40 worden geen reden voor een superfeest?

 

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Een onverwachtte gebeurtenis deed me vandaag vreemd genoeg denken aan tombolas. Een groot liefhebber van dergelijke zaken kan  ik mezelf amper noemen. Niet omdat ik sinds ik kinderen heb bij elk mossel- of schoolfeest, optreden van turnvereniging e.d. goede afspraken met hen moet maken. Elk krijgen ze een bedrag om uit te besteden aan de loterij, dit om een avond lang gezeur om nog maar eens een euro te voorkomen. Niet dat m'n kids geen fortuinen mogen spenderen aan clubkassen allerhande. Het gaat me meer om de te winnen prijzen. Al sinds m'n jeugd schijn ik een kampioen te zijn in het winnen van één of andere 'hoofdprijs'. Zelfs mijn ouders hielden hun hart vast tegen het uur dat ik en m'n zus  van de chirofuif thuiskwamen sinds we daar ooit een weliswaar lieve doch niettemin ongewenste straathond wonnen. Ik zie me nog samen met  Gudrun naar huis lopen, ons heel goed bewust van 'ons tijdelijke geluk' in de kartonnen doos.  Een groot tapijt was ook eens ons deel. Sleur daar maar eens mee naar huis als je op een fuif bent waar je natuurlijk per fiets naartoe rijdt om geen uren parkeerplaats te moeten zoeken. Zo rond middernacht en wegens diezelfde tweewieler een heel klein beetje in de wind is de verleiding heel groot om de prijs over de haag te gooien, ware het niet dat ons goede fatsoen dan toch even een engeltje op onze schouder zet. Troostprijzen wil ik mensen.....geen hoofdprijzen. Geen indianententen meer om 's anderendaags en het liefst nog vroeger in de tuin te monteren. Geen 5 kilo rundertong  een jaar lang elke week als je de dochter van een slager bent. Heel onsympathiek van mij, ik besef het, vandaar dat ik wel steeds met de allergrootste glimlach m'n cadeau aanvaard.

 

Maar waarom nu die gedachten vandaag? Ik zal het je vertellen. Ooit, het lijkt een eeuwigheid geleden, vertelde een kennis me dat hij z'n tandartse beloond had met een dinertje na wekenlange tandzorgen. Aangezien de man in kwestie in het algemeen over een goede smaak  beschikt kan ik vermoeden dat hij z'n tandverzorgster niet meenam naar de plaatselijke Mc Donalds. Ik beken, ik was behoorlijk jaloers toen ik dat hoorde. Geen enkele patiënt had me ooit dat voorstel gedaan, terwijl ik hier toch ook grote werken verzorg en  steeds mijn uiterste best doe. Toegegeven, ik zou bij zo'n voorstel wellicht meteen even vriendelijk lachen als bij het winnen van m'n hoofdprijzen vroeger, maar toch duidelijk maken dat het enkel m'n werk is dat ik doe. Zeker als het een aangename, goedogende man zou betreffen, wat ook bij de vriend het geval is. Want tijdens het verorberen van exquise gerechten wil je niet de hele tijd naar die bewerkte mond zitten staren, je afvragend of die smaakpapillen nu even geamuseerd werken als voor de esthetische ingreep.  En in de ogen kijken lijkt me ook nogal ongemakkelijk tenzij je zelf de amuse-gueule wil worden natuurlijk, iets wat bij die vriend niet als zo onaannemelijk moet beschouwd worden. Vandaag echter kreeg ik m'n eerste cadeautje ever hier in de praktijk. Toch als ik het beloofde bilknijpen van die man met een maandelijkse afspraak niet meereken ;-). Neen, geen etentje in een driesterrenrestaurant voor de beste mondverwenner. Wel een ander cadeautje waar ik even blij mee was :  een mondverwennerijtje voor mezelf, nl.  een feeling-good koffiemok gevuld met heerlijke pralines!

 

 

Veertien moet ik zowat geweest zijn. De gloriedagen van Kinderen voor kinderen waren duidelijk voorbij en met een twee jaar oudere zus in huis mocht ik wat sneller dan de meeste leeftijdsgenoten de jeugdfuiven in ons dorp onveilig maken. Ik heb het nu over jeugdfuiven maar in feite betrof het vooral de jaarlijkse bals van de plaatselijke voetbalclub ( waar onze ouders ons dan van heel in de verte nauwlettend in het oog hielden) plus hier en daar een fuif van onze jeugdbeweging, want zo vrij lieten  ma en pa hun dochters nu ook niet. Het was ook de tijd dat we ons eerste zakgeld kregen waarmee we naar de grote stad Kortrijk konden om die eerste LP's aan te schaffen. Je zou denken dat in de glorietijd van Fame en Thriller op allerhande play-backshows dat die nummers mijn eerste aanwinsten zouden zijn. Not at all. Ik herinner me nog precies mijn eerste twee aankopen. Anne Clark was het en ook Bruce Springsteen...Ik kan me niet herinneren dat ik de muziek al kende alvorens ik de betreffende platen aanschafte, dus de aankopen zullen nogal impulsief gedaan zijn, en als ik het me goed herinner had het ene vooral met het blonde kapsel te maken op de fotohoes terwijl de videoclip van m'n tweede keuze me ook wel wat in dromenland zal gebracht hebben. Het blonde kapsel was slechts een kort leven van rare bewegingen op de dansvloer beschoren terwijl mijn liefde voor Springsteens muziek bleef bestaan.

 

Een geheel andere liefde die zich omstreeks dezelfde periode in m'n leven aandiende was die voor de basketbalsport. Ik moet bekennen dat ook daar in het hele begin nogal opportunistische redenen achter zaten. Drie maal in de week trainen en een drankje in de kantine nadien. Zo raakte ik natuurlijk wat onder de slagersvleugels vandaan. Zonder veel gemaar. Maar het werd algauw een behoorlijke passie. Zoals wel vaker in m'n bestaan kende Anneke geen grenzen meer. Driemaal trainen, drie wedstrijden op één weekend en de clubtaverne werd verlengd naar het dorpscafé. Ik was dan ook de jongste van de bende en zo genoot ik op relatief jonge leeftijd van de genoegens des levens. Tot moeder vond dat als ik naar Gent wou trekken voor universitaire studies dat ik maar beter m'n sport kon opgeven. Ze kende haar dochter beter dan mezelf weet ik nu, want er bleef in Gent zeker geen tijd over voor wekelijkse trainingen. De topsporthal bestond toen nog niet of ze moest in de Overpoortstraat gelegen hebben. Het was dus tot voor kort bijna twintig jaar geleden dat dat jeugdige lijf van me nog eens sportschoenen aantrok. Ik heb jullie al verteld dat ik een eind geleden m'n iPod doopte met Evi's (Gruyaert) podcast om zo een klein beetje aan sport te gaan doen. Ditmaal niet zozeer om het huis te kunnen ontvluchten, want niettegenstaande de runnersclub in m'n dorp al de tot mijn verbeelding sprekende bijnaam Loopse Club kreeg ben ik nog steeds geen lid . ;-) Nee, tot nu toe bedreef ik m'n kunnen vooral op een looptapijtje op m'n eigen zolder. Recentelijker durfde in me ook al eens in een bos te vertonen maar dan het liefst niet te dicht bij huis. Maar sinds twee weken ben ik er pas écht ingevlogen. Want ik ga in oktober in Brussel een halve marathon lopen. Dat is toch het doel van één derde van de groep midlifers die zich inschreven voor Factor 100. Mijn nieuwe project. En welke song past er beter bij deze nieuwe uitdaging dan deze. Alleen de stem en de clip al......grrrrrr. Op m'n iPod komt de song niet. Want dan gaat m'n hartslag meteen in overdrive! En de traditie voortzettende zal ik ook nu het nuttige aan het aangename koppelen. Volgende weekend mag ik voor drie dagen naar Spa. Op teambuilding....Naar het schijnt zal 'Spring in the air' zijn....

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

Mocht ik m'n archief hier eens doorbladeren dan ben ik er vrijwel van overtuigd dat het onderwerp ooit vermeld werd. Het is immers al sinds ik appliceerde voor de part-time MBA bij Vlerick dat het idee mijn hersencellen kietelt. Het halen van die graad houdt immers in dat er ook een in-company  project dient gemaakt te worden gedurende de opleiding. Aangezien ikzelf slechts mijn tandartspraktijk heb en dus niet echt in een grote onderneming tewerkgesteld ben had ik wat meer moeite om me een onderwerp voor een eventuele paper voor te stellen. Mijn archief mails doornemende vind ik dan ook de mail terug waar ik die vraag stelde aan iemand die daar meer van op de hoogte was, en ja, ook daar antwoord ik reeds met m'n hersenspinsel, nl. de vervanging van onze getuigschriften voor verstrekte hulp door een elektronische variant.

 

 

 

Rare dagen zijn het zo tussen Kerst en Nieuwjaar. Zeker dit jaar aangezien we met het gezin niet zoals gewoonlijk wachtten tot eind februari om de sneeuw op te zoeken. Door een onverwacht maar niettemin verrassend mailtje dat ons al eens eerder geboekte appartementje in Haute Nendaz toevallig vrijkwam wegens annulatie, besloten we onze skispullen wat eerder van de zolder te halen, mijn agenda twee dagen meer als 'fully booked' aan te zien en de gezonde zwitserse lucht op te snuiven.

 

Bij aankomst werd meteen het verschil in karakter tussen mijn echtgenoot en ikzelf in het licht gesteld. De koffers nog niet helemaal uitgepakt moesten we meteen onze sneeuwschoenen aan om toch maar snel snel onze skipas te halen. Er zouden er eens geen genoeg moeten zijn. Jammer genoeg was ik mijn elektronische identiteitskaart nog maar net  gaan bestellen in het stadhuis, anders hadden we wellicht minder dan de nodige 3 minuten moeten aanschuiven ;-).Terwijl ik natuurlijk liever eerst even koffie had gezet, de koffers uitgepakt...Op dat moment besliste ik, dat indien ik een rustige vakantieweek wou, ik maar beter skilessen zou nemen. Net zoals de meisjes. De mannen van ons gezin denken dat ze niet meer kunnen verbeteren, terwijl ik van mening ben dat er nog vanalles aan mij kan bijgeschaafd worden. En ik wou dat niet zien gebeuren op een ijzige piste mijn rushende echtgenoot volgend, dus zat er niks anders op dan voor de rode medaille te gaan. Ik wil best  toegeven dat de gedachte mijn dagen in te vullen met mij nog onbekenden plus een leukogende skileraar die zich voor mijn neus in bochten wringt aantrekkelijk leek.

 

De volgende dag trok ik mijn mooiste skipak aan (in hoeverre je zoiets mooi kunt noemen natuurlijk), paste wel tien verschillende mutsen, want zoals men weet, een eerste indruk is belangrijk. Zo had echter niet iedereen gedacht bleek luttele ogenblikken later. Een sympathieke Nederlander( ja, die ene ;-) ) had z'n fluoroze skipak aangetrokken met een oranje muts. Qua zichtbaarheid kon dat wel tellen natuurlijk. De volgende die zich aanmeldde bij de rode groep was een Nigeriaan. Ook niet echt onopvallend op de skipiste dus. Sprak enkel Duits. Toen kwam een vrouw aangewaggeld, en ik moest niet lang nadenken welke nationaliteit die had. 'Praaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaachtig toch........................is het niet praaaaaaaaaaaaaaaaaaaaachtig allemaal!' Helemaal uitgedost in allerlei merken kwam ze de groep vervoegen, met in haar kielzog een minder enthousiaste echtgenoot. 'Hoi, ik ben erik,' zei hij, en liet me meteen weten dat hij ontzettend baalde want z'n schoenen pasten niet. Dat wordt leuk, dacht ik bij mezelf. Misschien konden we meteen de echtscheidingsprocedure al inzetten. Gelukkig zat er ook nog een heel normaal belgisch maar franssprekend koppel in m'n groep. Nog even wachten op de zongebrande leraar en we zouden eindelijk kunnen starten. Lucy, heettte ze, een leuke blondine die enkel Engels sprak. Als Vlaming die haar talen toch een beetje machtig is was ik dus ook meteen de tolk van dienst. Om een lang verhaal kort te maken, ik heb me rot geamuseerd, maar wellicht niks bijgeleerd. Erik lag immers meer op de grond te zeuren over z'n verzuurde spieren terwijl hij als enige al drie maanden naar de fitness ging voor spierversterkende oefeningen. Misschien zat z'n echtgenote daar ergens voor iets tussen en deden ze niet echt de correcte herhalingsoefeningen want  op dag drie, en na meerdere opmerkingen van harentwege over pijnlijke enkels betrapte ik haar, je gelooft het niet, op het omwisselen van rechter met linker skilaars. Having married couples in my class, it is a nightmare, vertrouwde Lucy me toe.

 

Ik kan het heel goed begrijpen, vandaar dat ik ook alleen voor lessen gekozen had. Mijn rode medaille hangt hier nu te blinken in m'n bureautje, op een dag tussen Kerst en Nieuw, waarop alles wat kalmer is dan gewoonlijk en ik m'n laden aan het opruimen ben. Straks ga ik snel mijn eID halen, want ik las dat iemand Mr. Vanquickenborne wil aanraden taksen te heffen op mensen of bedrijven die de eID niet gebruiken. Hoewel snel.............in mijn lades vond ik ook een heel gedateerd fotoboek terug van toen ik in mijn eerste kandidatuur zat. Ik zie dat de koppen bij mijn picture nog wel heel erg actueel zijn dezer dagen. Ik zal eeuwig jong blijven zeker..............

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

Als het goed ging dan kreeg en verstuurde u 24 uur geen E-mails. De eerste mailloze vrijdag, een fenomeen overgewaaid uit de US, vond namelijk vandaag plaats. Last had ik er in geen geval van, want op vrijdag ben ik meestal vrij en dan open ik sowieso geen mailbox. Bewuster omgaan met onze E-mails, daar ging het eigenlijk om, want jaarlijks zou een pak centen verloren gaan aan tijd die besteed wordt aan nutteloze mails. Dat zal wellicht wel de waarheid zijn, en ikzelf zal me ook wel eens schuldig maken aan niet écht interessante uitwisselingen, maar afgezien daarvan is de mail toch een tool die ik niet meer zou kunnen missen.

Beroepshalve is de mail bij ons nog niet geheel ingeburgerd. Verslagen van doorverwijzingen krijg ik nog steeds grotendeels met de post toegestuurd, net als allerlei documenten van de mutualiteiten. Anderzijds krijg ik wel meer en meer aanvragen van patiënten die elektronisch een afspraak willen regelen, iets wat dan niet zo vanzelfsprekend is want dan blijf je wel eens heen en weer mailen tot een geschikte datum en tijd gekozen is. Recallbrieven kunnen echter perfect met mail, net als bevestigingen of herinneringen aan afspraken. Hoewel ik voor dergelijke zaken een kortere sms verkies. 

Dat laatste werd ik vandaag goed in mijn neus gewreven. Niet enkel mijn man kwam me op de feiten drukken met  m'n telefoonfactuur . Telefoneren doe ik eigenlijk nauwelijks, maar hoewel ik van mezelf denk best een week zonder GSM te kunnen zegt m'n rekening iets anders. Nochtans was ik enkele weken terug in de Parijse metro heel erg onder de indruk van de massa mensen die tijdens hun rit hun duim nauwelijks rust lieten. Je vraagt je af wat ze allemaal te berichten hadden, maar werkelijk iedereen zat er met z'n mobieltje bezig terwijl ik me vooral staande trachtte te houden in die drukke mensenzee. Wat voor een rekening moeten die jongeren niet hebben op het einde van een maand denk ik dan. Daarbovenop kreeg ik na enkele onbeantwoorde berichtjes aan een meestal galant antwoordende vriend de message : 'sms loze dag? '

 

Dat klonk wel even in m'n oren moet ik zeggen. De dag is bijna over, dus nog 86 minuten en dan kan ik hem terug sms-en of mailen. Met een lijntje uit m'n favoriete song van het moment...

 

'I'm tired using technology-I need you right in front of me! '

 

Want hoe je het ook draait of keert, een life babbel blijft m'n voorkeur genieten!

 

 

Tot de volgende!

 

Anneke

Nadat ik vrijdagavond de blinkende Brusselse bollen of het Atomium onveilig mocht maken op een receptie van een bedrijf dat op Dentex vertegenwoordigd was, zaterdagnacht de show mocht stelen op de dansvloer op een plaatselijk bal der mandatarissen, was het gisterenavond eens tijd voor wat intellectuele bezigheden. De vierde bijeenkomst alweer van Sofia, het Netwerk voor Ondernemende Vrouwen. Dit maal diende ik me rond 19 uur aan te melden in het Provinciehuis van Leuven. Vertrokken rond 17h van bij mij thuis dacht ik dat ik ruimschoots op tijd zou zijn. Met muziek van Radio 1 , een oude liefde uit mijn studententijd die ik onlangs door omstandigheden herondekte, op de achtergrond tufte ik de E40 op naar Brussel.

 

De klok in mijn dashbord duidde precies 18.00h aan toen ik besliste nog even halt te houden voor een plasje ter hoogte van Groot-Bijgaarden. Terwijl ik precies twee uur later en dus ruimschoots te laat de Spoor 95 in het Leuvense gebouw binnenwandelde. Een deel van de uiteenzetting door een spreekster van de avond had ik alvast gemist. Meteen taxeerde ze me  want haar eerstvolgende zin was : 'Stel je voor , je moet ergens op een bepaald uur zijn, je rijdt gezapig in je wagentje, overdenkt je dag, plant al wat dingen voor morgen en plots! : Alles voor je staat stil! Je begint sneller te ademen, schakelt in eerste, denkt aan de minuten die voorbijvliegen terwijl je kilometerstand praktisch ongewijzigd blijft. Je haartjes op je armen gaan omhoog, je gaat zweten.....Is het niet Mevrouw?' Doordringend kijkt ze me aan. Ik stamel snel een ja natuurlijk, hoewel ik van nature een heel rustig type ben en eigenlijk bijna nooit stress ervaar in een file. Alleen vijdagavond rond middernacht dan, toen ik voor Aalst plots blok stond en daar een half uur later nog precies op dezelfde plaats stond. Niet omdat ik te laat thuis zou zijn, niet omdat ik nu niet meer zou kunnen babbelen met vrienden op msn en ook niet omdat mijn man nu al zou aan het slapen zijn, neen, alleen maar omdat mijn voeten zo verdomde pijn deden van het dansen op veel te hoge hakken en dan is voortdurend je koppeling moeten indrukken een ware marteling.

 

Maar niks daarvan dus maandagavond. Van stress door file bedoel ik. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat de tijd  voorbij vloog tussen Brussel en Leuven, ook al deed ik er minstens anderhalf uur over. Net voor Brussel pikte ik immers een lifter op.

Een op zijn minst niet onaardige man, strak in het pak, sympathieke kop, op zijn kortst gezegd, dat laat je niet zomaar staan met de duim omhoog. Bovendien bleek het nog een leuke man ook. Die dan nog een boeiend gesprek kon onderhouden. We hadden het  onder andere over de nieuwe spraakmakende film van Erik Van Looy, De Loft. Hij vroeg of ik dacht dat vrouwen daar ook zouden toe in staat zijn, een loft onderling delen voor buitenshuis plezier. 'Ik ben er nogal zeker van' zei ik ' alleen denk ik dat je dan beter 5 lofts hebt en 1 sleutel'. De rest van ons gesprek bespaar ik jullie maar ik moet zeggen dat ik geenszins doorhad dat mijn Sofiasessie bij het parkeren onder het station in Leuven  al ruimschoots een uur bezig was.

 

Ik gaf de man ook mijn blogsite mee. Wie weet komt hij wel eens piepen. En gaan zijn armhaartjes nu omhoog staan!

 

Tot de volgende!

 

Anneke

Twee jaar is het nu geleden dat ik  een niet zo lovend stukje schreef over de plaatselijke Markantvrouwen. Ik moet toegeven dat ik toen vooral schreef voor een stuk of vijf lezers, dat dacht ik toendertijd namelijk zelf. Geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht dat Markant ook wel eens kon gegoogeld worden, en dat ik dan al die boze 'wijven'  wel eens op mijn dak zou kunnen krijgen. Dat ik zelfs een reactie zou krijgen van Tessa Vermeiren op het stukje was helemaal overdonderend. Een positieve trouwens, nl. dat mijn provinciegenoot Arno vrouwen als ik Claudines of Claudettes noemt, ik laat jullie zelf raden waarom.

 

Met het schaamrood op de wangen moet ik toegeven dat ik sindsdien de Markantbijeenkomsten wat mijd, niet enkel omdat m'n interesses velerlei zijn en ik dus niet zit te wachten op een zoveelste kaas- en wijnavond, bloemschikcursus of initiatie mutsen breien, maar vooral omdat ik misschien wel een heel groot bakkes heb hier, maar toch liever de confrontatie met de schoongekapte en -gelakte dames niet wil aangaan in ons Cultureel Centrum. Laf, ik weet het!

 

In die periode van een twintigtal maand zijn er echter wat verschuivingen gebeurd in ons bestuur. Er kwam een Jong Markant afdeling bij en ik moet bekennen dat hun programma me al bij de eerste aanblik een stuk beter lag. Maandelijks een vrouwelijke caféavond ( al was het maar om een geldig excuus te hebben), een cinema-avond, ja zelfs een echte zomerbarbecue! Lid was ik tot op vandaag niet (meer), ik heb geleerd om de kat eerst wat uit de boom te kijken en enkel de meest (ont)spannende activiteiten in mijn agenda te plaatsen als tijdsverdrijf. Gisteren kreeg ik echter een onverwacht telefoontje. Of ik niet kwam meedoen diezelfde avond nog. Een initiatie Salsa dansen.

 

Urgenties zijn nooit een probleem voor tandartsanneke dus tussen de laatste patiënten door paste ik m'n  kledij aan aan de gelegenheid, de lippen werden alvast gestift en de haren vastgebonden. Mijn donkere latinodanser, here I come!

 

Ai, ai ai, ik had het moeten weten. En ik had ze zo graag de tweede kans gegund! Bij binnenkomst in ons CC speurde ik de eikenhouten vloer af naar dat ene paar mannenschoenen. Mijn blik ging naar boven, maar stopte even abrupt als mijn bovenmatige enthousiasme. Nauwelijks 1m60 groot en een blonde terugwijkende haarlijn was waar ik het eerstvolgende uur tegenaan zou kijken. Hij zou wel de vrouw spelen...........(ik was 16 cm groter, zonder mijn hakken!) De Shakira in mij heb ik gehouden voor de performance toen ik thuiskwam!

 

Tot de volgende!

 

Anneke

Het moet nu ongeveer een tweetal jaar geleden zijn. Wat de precieze oorzaak was herinner ik me al lang niet meer. Vanzelfsprekend herinner ik me het voorval met de man die ietwat terloops meldde dat hij slanke vrouwen prefereerde. Natuurlijk zit het voorval van de aansluitende WOW-jurk die bij nadere inspectie in het pashok net iets té strak zat ook nog in m'n geheugen gegrift. Tel daarbij de stappenteller die ik ergens cadeau kreeg. Op het eind van de avond gaf die precies 636 stappen aan, zelfs na schudden en omkeren! En de tweede gaf ongeveer hetzelfde getal aan. De preciese oorzaak herinner ik me dus geenszins meer, maar dat het hoog tijd was voor aktie was duidelijk.

 

Ons Kookboek, de enige echte Meurisse-chocolade en frieten met mayonaise, de enige zekerheden in een Vlaamse keuken, werden vervangen door Je bent wat je eet van Sonja, Vitalinea en kip, kip en ter vervanging kip. Of vis. Met veel groenten. Tijd voor de sportschool heb ik niet, dus het werd een sportschool aan huis. Loopband, fiets, stepper, halters en crosstrainer. Iemand die mij kent weet dat ik niet overdrijf, nooit! Dus ik begon ook aan het programma met Evy. Langzaam opbouwen. Het ging me te traag dus in week drie liep ik 5 km ipv in de gebruikelijke 8 weken. Resultaat kwam er als vanzelfsprekend, zij het niet in hetzelfde tempo en met dezelfde coëfficient. Wat wel exponentieel toenam waren de complimentjes aan mijn adres evenzeer als mijn uitgavenstaat van mijn VISA account. Jurken dat ik deze zomer gekocht heb, en mijn man merkte tijdens onze laatste vakantie ook plots dat ik toch heel wat nieuwe  bikinis bijhad. Ik wil dus maar zeggen, mijn nieuwe levensstijl beviel me nu wel. Vorige week droomde ik zelfs van de Marathon van New York. 'Wat droomde je dan' , vroeg mijn zoon toen ik het vertelde. Wel ik zag mezelf in een miniscuul broekje en een shirtje dat een trotse sixpack liet zien, keer op keer het lint bij de aankomst stuklopen, met dezelfde smile op m'n gezicht als die 100m medaillewinnaar op de Olympische Spelen.  'Dat is geen droom', zei hij,' dat is een illusie,mama!' Toffe jongen anders hoor.

 

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik donderdag de krant opensloeg. Mensen met een iets hogere BMI leven langer. Niet dat ik nu al in de gevarenzone zit (of moet ik nu zeggen, niet meer?) maar de bedoeling was wel dat mijn in de dressroom opgehangen grafieken van mijn niet onaardige hoeveelheid massa een neerwaartse beweging aangaven. Het ergste moest nog komen echter. Want dat Trends ons wel vaker wil waarschuwen voor neerwaartse spiralen wist ik al eerder, maar dat ze me nu al zouden adviseren over mijn eigenste grafiek in mijn eigenste dressroom over mijn eigenste lijfelijke gewicht was nu net iets teveel. Ik zie het al staan in De Tijd bijna. Onder de sterkste dalers : Tandartsanneke! Want jawel. Wat titelt het weekblad?

 ' Recreatieve duursport - Kalmpjes aan, dan breekt het lijntje niet. Gedreven in de job en gebeten door de sport? Die combinatie is niet zonder risico!'

 Een mens zou van minder in de war raken. Want hoewel ik karakterieel heel kalm ben is kalmpjes aan niet echt mijn levensmotto. Anderzijds ben ik ook niet in paniek, want ik ben ook een echte ram. Heel snel op zoek naar nieuwe uitdagingen om het leven wat spannender en dus plezanter te maken. Dus vroeg of laat zou ik wellicht toch de loopband op eBay zetten. Maar tot dan loop en Sonja ik verder. En blijf ik genieten van jullie vele complimenten. Gevaar voor een rondingloze Anneke is er mijns inziens geenszins!

 

Tot de volgende!

 

Anneke

Koop uw kat een gps

Ik was nu nochtans eens van plan om een ernstig stukje te schrijven. Bij ontmoetingen met lezers van deze blog  krijg ik vaak de opmerking dat ze mijn schrijfsels zo heerlijk grappig vinden. Op zich vind ik dat heel fijn natuurlijk, want we willen toch allen een beetje uniek zijn en aangezien er zo vaak beweerd wordt dat er geen vrouwen met humor bestaan blijk ik dus een  uitzondering te zijn. Maar gisterenavond bedacht ik dat ik misschien ook maar eens over een ernstiger thema iets moest schrijven. Over de politieke toestand in ons land bv. of over De Tour. Nee, ik lach niet...

Maar het volgende artikel leek me dan terug veel te fijn om te laten liggen. Een poezen GPS mijn God.

18 juli 2008 -- Redactie Data News

Live de route volgen van je kat om te weten waar hij uithangt. Dat kan vanaf het laatste kwartaal van dit jaar als een elektronicabedrijf uit Hengelo een gps-systeem voor katten op de markt brengt.

Wilfried Peezenkamp bedacht het systeem nadat zijn eigen drie katten ernstig mishandeld waren thuisgekomen. De kat krijgt een kleine gps-ontvanger aan de halsband. Door een basisstation aan de pc te koppelen kan de gebruiker via de digitale atlas Google Earth zien waar de kat buitenshuis loopt.

"Als hij ergens vastzit, bijvoorbeeld omdat een poot in een klem zit, dan kun je gelijk actie ondernemen", aldus Peezenkamp. Hij heeft naar eigen zeggen al veel reacties ontvangen van bezorgde katteneigenaren.

Bron: Belga

Ik heb zo een flauw vermoeden dat de kleinoden nogal snel verkocht zullen zijn, maar dan niet om rond de hals van de viervoeterige poezen te hangen. In handtassen daarentegen, of het sigarettenbakje van de wagen......er MOET een markt voor zijn. Ik wil dus iedereen waarschuwen, als de echtgeno(o)t(e) bij de eindejaarsfeesten een poes in huis wil halen................pas op voor de spreekwoordelijke kater!

 

Tot de volgende!

 

Anneke

De laatste woensdagmiddag van dit schooljaar zit erop. Voor onze zoon tevens de laatste keer dat hij op woensdag met z'n crossfietske de tuin komt ingereden komende van de school waar hij de laatste 10 schooljaren verbleef. Met een hongerige maag én helpende handen. Want zoals ze zelf op hun toespraak zeiden gisteren, nog te klein voor veel van de 'mag-ik-dingen' maar voor ons ouders al groot genoeg intussen voor een hoop 'moet-dingen'. Zo hielp hij me het voorbije jaar wel vaker bij het dekken van de tafel en het afwerken van het menu, zodanig dat we met ons vieren onze voetjes onder tafel mochten schuiven van zodra z'n zussen met de rij thuiskwamen.

 

Ik heb gisteren trouwens enorm genoten van hun zelf in elkaar gestoken spektakel. Nu de grootsten van de school, stoer als geeneen, straks terug de kleinsten in een geheel nieuwe wereld. Hoewel. Sinds ik in '88 mijn humaniora verliet hoopte ik dat als ik ooit kinderen zou hebben, ze net zoals mij het Lyceum O.-L.-V.-van Vlaanderen te Kortrijk  zouden mogen leren kennen. Ikzelf heb er acht heel mooie jaren beleefd, vanaf mijn vijfde leerjaar tot en met het allerlaatste jaar Latijn-Wiskunde-Wetenschappen. Acht jaar lang  om 7.00 uur 's morgens de fiets of bus op (jaja, want ik nam een uur pianoles nog voor de start van de lesuren ) , maar geen enkele dag met tegenzin. Het laatste jaar was ik zelfs heel aktief als praeses. Toen ik een jaar of twee geleden dan ook voorzichtig begon over het uitkiezen van een school, bleek een plaats waar Onze Lieve Vrouw in de naam voorkwam niet onmiddellijk hip te zijn. Er zijn hier wel enkele discussies geweest, en de voorbije maanden had ik me er dan ook bij neergelegd dat je  geen studierichting kan opdringen, laat staan een school. De kinderen moeten hun eigen weg gaan in het leven, we kunnen ze wel raad geven en begeleiden, maar niemand is gebaat met een keuze waar ze zelf niet achter staan. Of zoals ik een jaar geleden bij m'n favoriete maar helaas stilgevallen blog las : Een prachtig citaat van Antoine de Saint-Exupery. “Als je een schip wil bouwen, beveel de mensen dan niet om hout te verzamelen, verdeel het werk niet voor hen, geef geen orders. Nee, leer hen te verlangen naar de onmetelijke uitgestrektheid van de zee”. Laat ons dus creativiteit stimuleren en buiten vaste kaders durven denken.Maar hoeveel kinderen zouden door hun ouders al niet geduwd zijn in een bepaalde richting, op een bepaald schip, zonder dat ze op deze cruciale leeftijd even kunnen verlangen naar de uitgestrektheid van de zee ? 

 Mijn zoon moest me echter één iets beloven, dat we minstens naar de opendeurdag zouden gaan in m'n vroegere school. Voor de rest mocht hij in zekere mate zelf beslissen. Ik moet zeggen dat dat bezoek aan m'n vroegere school zelfs voor mij behoorlijk emotioneel was. Toen ik plaats nam op de tribunes van de sporthal leek het alsof ik pas de dag voordien daar vertrokken was. En ook de leslokalen zou ik zo terugvinden, ook al is het intussen dus 20 jaar geleden dat ik daar door de gangen rende. De kinderen kregen een eigen rondleiding, en groot was dan ook m'n verbazing toen hij zich behoorlijk enthousiast terug bij ons voegde. Hij had aan de rondleidende studiemeesteres gevraagd of die zich Ann ....herinnerde. Natuurlijk herinner ik me haar, had die gezegd.....ben jij haar zoon? Dat belooft! Jou mama heeft het mij eens heel moeilijk gemaakt tijdens de examens.....ze weigerde haar proef Wiskunde in te vullen! Nu ben ik wel meermaals verward met m'n zus.....;-). Maar hij vond dat dus behoorlijk gaaf van z'n ma!

 

Veel hoop op een wens die in vervulling zou gaan had ik dus niet meer. Tot hij me vorige woensdag heel aangenaam verraste. 'Gaan we ons inschrijven?' vroeg hij. Waarom het nu zo plots moest, en of hij dan al een studie- en schoolkeuze gemaakt had, was mijn vraag aan hem terug. Jawel hoor, zegt hij, ik ga helemaal hetzelfde doen als jij! Latijnse in O.-L.-V.-van Vlaanderen. Want dan word  ik misschien even slim als jij en kan ik later misschien nog alles worden! Als dat geen veel te groot compliment was voor mijn niet altijd even gerustgestelde ziel of ik het met de kids wel allemaal zo goed doe als mijn ouders indertijd.

 

Ik durf te wedden dat die komende zes jaar zo om zullen zijn. Het wordt voor hem én voor mij een heel boeiende periode, daar ben ik van overtuigd. En laat ons hopen hij binnen een x aantal jaar een volgende stap kan zetten naar een nog zelfstandiger leven. Van die periode in mijn leven zal ik hem de verhalen nog maar wat onthouden. Alles op z'n tijd. Hoewel ik deze middag toch even een flashback had naar die tijd bij het lezen van die andere favoriet van mij op de  allerlaatste bladzijde van Weekend Knack. Snel even een mailtje gestuurd. Hij zal het me vergeven dat ik z'n antwoord hier publiceer.

 

 

RE: ‏
Van:	jp.mulders@skynet.be
Verzonden:	woensdag 25 juni 2008 9:41:10
Aan:	tandartsanneke@hotmail.com

 

 

 

 

 

Gelukkig leest m'n zoon m'n blog nog niet, want onnozel staan doen op Paradise enz. is bij mij slechts een tweetal weken geleden moet ik schaamtelijk toegeven. Een eeuwige student. Ik wist het!

 

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

 

Maandag ll. werd ik door een dertigtal ondernemende vrouwen in de Leuvense Unizogebouwen opgewacht voor de eerste échte Sofia netwerksessie.

 

Flirten als basisvaardigheid was het thema. Dat ik niet voor een mapje met ideale openingszinnen om een one-night stand te scoren , noch voor het oefenen van mijn meest verleidelijke blik als doe-opdracht  de Brusselse files zou trotseren wist ik wel, veeleer zouden we het niet sexuele flirten aanleren, nl. in businesscontext om zo mijn kansen op professioneel vlak te verhogen. De bedoeling was om niet enkel nieuwe contacten te leggen, maar ook om die te behouden en zelfs om die langdurig te kunnen maken. Zo wist ik ook meteen waarom het een avondje woman only was, want geen enkele man zal het woord flirten gebruiken in dezelfde zin met langdurig.

 

Als eerste opdracht kregen we de taak een Elevator Pitch te verzinnen. Voor wie niet weet wat dat is het gaat om een korte presentatie waarin je enthousiast vertelt wie je bent en waar je goed in bent. Vrij vertaald betekent 'elevator pitch' een verkooppraatje-in-de-lift. In de tijd van een ritje (letterlijk!)met de lift moet je jezelf presenteren als de ideale oplossing voor het probleem van je gesprekspartner. Nu hadden de meesten van m'n medecursisten het levensgrote probleem dat ze blijkbaar zoveel verantwoordelijke taken hadden of hun bedrijf zoveel te bieden dat ze dat onmogelijk op 40 seconden konden onder woorden brengen. Ik dacht vooral hoe ik al tussen verdieping 1 en 2 met de mond vol tanden zou staan. En dit...jawel....voor een tandarts! Even wenste ik dat ik toch de ouderwetse hofmakerij zou aangeleerd krijgen, kon ik het misschien wel nog eens gebruiken in een lift. Mijn enige hoop was dus dat ik voortaan gewoon als eerste mijn hand moest uitstrekken met de vraag: En U bent?

 

Leek me eenvoudig, tot bleek dat ook daar een hoop denkwerk bij komt kijken. Flirten en denken.Twee woorden die ik nooit samen zou gebruiken. Opletten met die spontane handdruk dus, want het mag zeker geen slap handje zijn, ook geen bankschroef, en oh wee mocht je zweetpollekes hebben. En in Wallonië vooral geen hand, enkel een kus. Een kus? een KUS! Ik doe terug mee! Waarom had ik m'n praktijk niet enkele kilometers verder geopend, daar waar de taal van Molière de overhand krijgt en enkel de lippen getuit moeten worden. Zonder enige regeltjes van kracht en plaats......

 

Terwijl ik al die nuttige weetjes trachtte op te slaan in m'n grijze massa hoorde ik een sms-je binnentrillen.  Aangezien de communicatiedeskundige van Kantara net geoordeeld had dat niks onbeleefder was dan een sms te beantwoorden terwijl iemand het woord tot je neemt besloot ik het gezoem achter de rits te negeren.Niks zou wel zo dringend zijn, en verrassende antwoordjes op eerder verstuurde berichten mochten al een uur eerder gekomen zijn, dus zoals thuis geleerd probeerde ik  me als een beschaafde dame te gedragen.

 

Tijdens de pauze besloot ik toch maar even de gemiste oproepen te bekijken . Een vriend van me die wist dat ik in Leuven was vroeg me een eventuele lift terug naar Gent. Ik sms-te hem terug: Ik ben aan het leren flirten. Jij? Leren flirten? Dat heb jij toch niet nodig. Laat anderen maar flirten voor je, was z'n antwoord. Dat was dan al het tweede compliment op één week tijd, want een aantal dagen eerder had hij me gezegd dat ons aller Goedele Liekens  hem aan mij deed denken.

 

Later op de avond was ik een paar vaardigheden rijker, maar vooral ook enkele zekerheden. De man in kwestie had de cursus flirten zeker niet meer nodig, helaas voor hem had de treinconductrice op de lijn Brussel - Gent die avond de cursus nooit gevolgd wegens geen interesse  en ik......ik heb m'n ondernemende vaardigheden onmiddellijk in de praktijk uitgevoerd en heb meteen Goedele gemaild. Ik heb een nieuwe titel voor haar vierde bestseller. 'The Elevator B(p)itch. Flirtend door het glazen plafond.' Als je betere suggesties hebt, mail ze maar. Maar pas op, Goedele deed ooit eens een oproep, en toen werd het Yoni. Je zal zo maar heten. En neen, de onderstaande foto is geen promokiekje daarvoor. Wel een doe-oefening in lichaamstaal 'spiegelen'.....een flirtvaardigheid!

 

Tot de volgende!

 

Anneke