the blogging dentist

 

  Een onverwachtte gebeurtenis deed me vandaag vreemd genoeg denken aan tombolas. Een groot liefhebber van dergelijke zaken kan  ik mezelf amper noemen. Niet omdat ik sinds ik kinderen heb bij elk mossel- of schoolfeest, optreden van turnvereniging e.d. goede afspraken met hen moet maken. Elk krijgen ze een bedrag om uit te besteden aan de loterij, dit om een avond lang gezeur om nog maar eens een euro te voorkomen. Niet dat m'n kids geen fortuinen mogen spenderen aan clubkassen allerhande. Het gaat me meer om de te winnen prijzen. Al sinds m'n jeugd schijn ik een kampioen te zijn in het winnen van één of andere 'hoofdprijs'. Zelfs mijn ouders hielden hun hart vast tegen het uur dat ik en m'n zus  van de chirofuif thuiskwamen sinds we daar ooit een weliswaar lieve doch niettemin ongewenste straathond wonnen. Ik zie me nog samen met  Gudrun naar huis lopen, ons heel goed bewust van 'ons tijdelijke geluk' in de kartonnen doos.  Een groot tapijt was ook eens ons deel. Sleur daar maar eens mee naar huis als je op een fuif bent waar je natuurlijk per fiets naartoe rijdt om geen uren parkeerplaats te moeten zoeken. Zo rond middernacht en wegens diezelfde tweewieler een heel klein beetje in de wind is de verleiding heel groot om de prijs over de haag te gooien, ware het niet dat ons goede fatsoen dan toch even een engeltje op onze schouder zet. Troostprijzen wil ik mensen.....geen hoofdprijzen. Geen indianententen meer om 's anderendaags en het liefst nog vroeger in de tuin te monteren. Geen 5 kilo rundertong  een jaar lang elke week als je de dochter van een slager bent. Heel onsympathiek van mij, ik besef het, vandaar dat ik wel steeds met de allergrootste glimlach m'n cadeau aanvaard.

 

Maar waarom nu die gedachten vandaag? Ik zal het je vertellen. Ooit, het lijkt een eeuwigheid geleden, vertelde een kennis me dat hij z'n tandartse beloond had met een dinertje na wekenlange tandzorgen. Aangezien de man in kwestie in het algemeen over een goede smaak  beschikt kan ik vermoeden dat hij z'n tandverzorgster niet meenam naar de plaatselijke Mc Donalds. Ik beken, ik was behoorlijk jaloers toen ik dat hoorde. Geen enkele patiënt had me ooit dat voorstel gedaan, terwijl ik hier toch ook grote werken verzorg en  steeds mijn uiterste best doe. Toegegeven, ik zou bij zo'n voorstel wellicht meteen even vriendelijk lachen als bij het winnen van m'n hoofdprijzen vroeger, maar toch duidelijk maken dat het enkel m'n werk is dat ik doe. Zeker als het een aangename, goedogende man zou betreffen, wat ook bij de vriend het geval is. Want tijdens het verorberen van exquise gerechten wil je niet de hele tijd naar die bewerkte mond zitten staren, je afvragend of die smaakpapillen nu even geamuseerd werken als voor de esthetische ingreep.  En in de ogen kijken lijkt me ook nogal ongemakkelijk tenzij je zelf de amuse-gueule wil worden natuurlijk, iets wat bij die vriend niet als zo onaannemelijk moet beschouwd worden. Vandaag echter kreeg ik m'n eerste cadeautje ever hier in de praktijk. Toch als ik het beloofde bilknijpen van die man met een maandelijkse afspraak niet meereken ;-). Neen, geen etentje in een driesterrenrestaurant voor de beste mondverwenner. Wel een ander cadeautje waar ik even blij mee was :  een mondverwennerijtje voor mezelf, nl.  een feeling-good koffiemok gevuld met heerlijke pralines!

 

 

Veertien moet ik zowat geweest zijn. De gloriedagen van Kinderen voor kinderen waren duidelijk voorbij en met een twee jaar oudere zus in huis mocht ik wat sneller dan de meeste leeftijdsgenoten de jeugdfuiven in ons dorp onveilig maken. Ik heb het nu over jeugdfuiven maar in feite betrof het vooral de jaarlijkse bals van de plaatselijke voetbalclub ( waar onze ouders ons dan van heel in de verte nauwlettend in het oog hielden) plus hier en daar een fuif van onze jeugdbeweging, want zo vrij lieten  ma en pa hun dochters nu ook niet. Het was ook de tijd dat we ons eerste zakgeld kregen waarmee we naar de grote stad Kortrijk konden om die eerste LP's aan te schaffen. Je zou denken dat in de glorietijd van Fame en Thriller op allerhande play-backshows dat die nummers mijn eerste aanwinsten zouden zijn. Not at all. Ik herinner me nog precies mijn eerste twee aankopen. Anne Clark was het en ook Bruce Springsteen...Ik kan me niet herinneren dat ik de muziek al kende alvorens ik de betreffende platen aanschafte, dus de aankopen zullen nogal impulsief gedaan zijn, en als ik het me goed herinner had het ene vooral met het blonde kapsel te maken op de fotohoes terwijl de videoclip van m'n tweede keuze me ook wel wat in dromenland zal gebracht hebben. Het blonde kapsel was slechts een kort leven van rare bewegingen op de dansvloer beschoren terwijl mijn liefde voor Springsteens muziek bleef bestaan.

 

Een geheel andere liefde die zich omstreeks dezelfde periode in m'n leven aandiende was die voor de basketbalsport. Ik moet bekennen dat ook daar in het hele begin nogal opportunistische redenen achter zaten. Drie maal in de week trainen en een drankje in de kantine nadien. Zo raakte ik natuurlijk wat onder de slagersvleugels vandaan. Zonder veel gemaar. Maar het werd algauw een behoorlijke passie. Zoals wel vaker in m'n bestaan kende Anneke geen grenzen meer. Driemaal trainen, drie wedstrijden op één weekend en de clubtaverne werd verlengd naar het dorpscafé. Ik was dan ook de jongste van de bende en zo genoot ik op relatief jonge leeftijd van de genoegens des levens. Tot moeder vond dat als ik naar Gent wou trekken voor universitaire studies dat ik maar beter m'n sport kon opgeven. Ze kende haar dochter beter dan mezelf weet ik nu, want er bleef in Gent zeker geen tijd over voor wekelijkse trainingen. De topsporthal bestond toen nog niet of ze moest in de Overpoortstraat gelegen hebben. Het was dus tot voor kort bijna twintig jaar geleden dat dat jeugdige lijf van me nog eens sportschoenen aantrok. Ik heb jullie al verteld dat ik een eind geleden m'n iPod doopte met Evi's (Gruyaert) podcast om zo een klein beetje aan sport te gaan doen. Ditmaal niet zozeer om het huis te kunnen ontvluchten, want niettegenstaande de runnersclub in m'n dorp al de tot mijn verbeelding sprekende bijnaam Loopse Club kreeg ben ik nog steeds geen lid . ;-) Nee, tot nu toe bedreef ik m'n kunnen vooral op een looptapijtje op m'n eigen zolder. Recentelijker durfde in me ook al eens in een bos te vertonen maar dan het liefst niet te dicht bij huis. Maar sinds twee weken ben ik er pas écht ingevlogen. Want ik ga in oktober in Brussel een marathon lopen. Dat is toch het doel van één derde van de groep midlifers die zich inschreven voor Factor 100. Mijn nieuwe project. En welke song past er beter bij deze nieuwe uitdaging dan deze. Alleen de stem en de clip al......grrrrrr. Op m'n iPod komt de song niet. Want dan gaat m'n hartslag meteen in overdrive! En de traditie voortzettende zal ik ook nu het nuttige aan het aangename koppelen. Volgende weekend mag ik voor drie dagen naar Spa. Op teambuilding....Naar het schijnt zal 'Spring in the air' zijn....

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

Mocht ik m'n archief hier eens doorbladeren dan ben ik er vrijwel van overtuigd dat het onderwerp ooit vermeld werd. Het is immers al sinds ik appliceerde voor de part-time MBA bij Vlerick dat het idee mijn hersencellen kietelt. Het halen van die graad houdt immers in dat er ook een in-company  project dient gemaakt te worden gedurende de opleiding. Aangezien ikzelf slechts mijn tandartspraktijk heb en dus niet echt in een grote onderneming tewerkgesteld ben had ik wat meer moeite om me een onderwerp voor een eventuele paper voor te stellen. Mijn archief mails doornemende vind ik dan ook de mail terug waar ik die vraag stelde aan iemand die daar meer van op de hoogte was, en ja, ook daar antwoord ik reeds met m'n hersenspinsel, nl. de vervanging van onze getuigschriften voor verstrekte hulp door een elektronische variant.

 

 

 

Rare dagen zijn het zo tussen Kerst en Nieuwjaar. Zeker dit jaar aangezien we met het gezin niet zoals gewoonlijk wachtten tot eind februari om de sneeuw op te zoeken. Door een onverwacht maar niettemin verrassend mailtje dat ons al eens eerder geboekte appartementje in Haute Nendaz toevallig vrijkwam wegens annulatie, besloten we onze skispullen wat eerder van de zolder te halen, mijn agenda twee dagen meer als 'fully booked' aan te zien en de gezonde zwitserse lucht op te snuiven.

 

Bij aankomst werd meteen het verschil in karakter tussen mijn echtgenoot en ikzelf in het licht gesteld. De koffers nog niet helemaal uitgepakt moesten we meteen onze sneeuwschoenen aan om toch maar snel snel onze skipas te halen. Er zouden er eens geen genoeg moeten zijn. Jammer genoeg was ik mijn elektronische identiteitskaart nog maar net  gaan bestellen in het stadhuis, anders hadden we wellicht minder dan de nodige 3 minuten moeten aanschuiven ;-).Terwijl ik natuurlijk liever eerst even koffie had gezet, de koffers uitgepakt...Op dat moment besliste ik, dat indien ik een rustige vakantieweek wou, ik maar beter skilessen zou nemen. Net zoals de meisjes. De mannen van ons gezin denken dat ze niet meer kunnen verbeteren, terwijl ik van mening ben dat er nog vanalles aan mij kan bijgeschaafd worden. En ik wou dat niet zien gebeuren op een ijzige piste mijn rushende echtgenoot volgend, dus zat er niks anders op dan voor de rode medaille te gaan. Ik wil best  toegeven dat de gedachte mijn dagen in te vullen met mij nog onbekenden plus een leukogende skileraar die zich voor mijn neus in bochten wringt aantrekkelijk leek.

 

De volgende dag trok ik mijn mooiste skipak aan (in hoeverre je zoiets mooi kunt noemen natuurlijk), paste wel tien verschillende mutsen, want zoals men weet, een eerste indruk is belangrijk. Zo had echter niet iedereen gedacht bleek luttele ogenblikken later. Een sympathieke Nederlander( ja, die ene ;-) ) had z'n fluoroze skipak aangetrokken met een oranje muts. Qua zichtbaarheid kon dat wel tellen natuurlijk. De volgende die zich aanmeldde bij de rode groep was een Nigeriaan. Ook niet echt onopvallend op de skipiste dus. Sprak enkel Duits. Toen kwam een vrouw aangewaggeld, en ik moest niet lang nadenken welke nationaliteit die had. 'Praaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaachtig toch........................is het niet praaaaaaaaaaaaaaaaaaaaachtig allemaal!' Helemaal uitgedost in allerlei merken kwam ze de groep vervoegen, met in haar kielzog een minder enthousiaste echtgenoot. 'Hoi, ik ben erik,' zei hij, en liet me meteen weten dat hij ontzettend baalde want z'n schoenen pasten niet. Dat wordt leuk, dacht ik bij mezelf. Misschien konden we meteen de echtscheidingsprocedure al inzetten. Gelukkig zat er ook nog een heel normaal belgisch maar franssprekend koppel in m'n groep. Nog even wachten op de zongebrande leraar en we zouden eindelijk kunnen starten. Lucy, heettte ze, een leuke blondine die enkel Engels sprak. Als Vlaming die haar talen toch een beetje machtig is was ik dus ook meteen de tolk van dienst. Om een lang verhaal kort te maken, ik heb me rot geamuseerd, maar wellicht niks bijgeleerd. Erik lag immers meer op de grond te zeuren over z'n verzuurde spieren terwijl hij als enige al drie maanden naar de fitness ging voor spierversterkende oefeningen. Misschien zat z'n echtgenote daar ergens voor iets tussen en deden ze niet echt de correcte herhalingsoefeningen want  op dag drie, en na meerdere opmerkingen van harentwege over pijnlijke enkels betrapte ik haar, je gelooft het niet, op het omwisselen van rechter met linker skilaars. Having married couples in my class, it is a nightmare, vertrouwde Lucy me toe.

 

Ik kan het heel goed begrijpen, vandaar dat ik ook alleen voor lessen gekozen had. Mijn rode medaille hangt hier nu te blinken in m'n bureautje, op een dag tussen Kerst en Nieuw, waarop alles wat kalmer is dan gewoonlijk en ik m'n laden aan het opruimen ben. Straks ga ik snel mijn eID halen, want ik las dat iemand Mr. Vanquickenborne wil aanraden taksen te heffen op mensen of bedrijven die de eID niet gebruiken. Hoewel snel.............in mijn lades vond ik ook een heel gedateerd fotoboek terug van toen ik in mijn eerste kandidatuur zat. Ik zie dat de koppen bij mijn picture nog wel heel erg actueel zijn dezer dagen. Ik zal eeuwig jong blijven zeker..............

 

Tot de volgende!

 

Anneke

 

 

Als het goed ging dan kreeg en verstuurde u 24 uur geen E-mails. De eerste mailloze vrijdag, een fenomeen overgewaaid uit de US, vond namelijk vandaag plaats. Last had ik er in geen geval van, want op vrijdag ben ik meestal vrij en dan open ik sowieso geen mailbox. Bewuster omgaan met onze E-mails, daar ging het eigenlijk om, want jaarlijks zou een pak centen verloren gaan aan tijd die besteed wordt aan nutteloze mails. Dat zal wellicht wel de waarheid zijn, en ikzelf zal me ook wel eens schuldig maken aan niet écht interessante uitwisselingen, maar afgezien daarvan is de mail toch een tool die ik niet meer zou kunnen missen.

Beroepshalve is de mail bij ons nog niet geheel ingeburgerd. Verslagen van doorverwijzingen krijg ik nog steeds grotendeels met de post toegestuurd, net als allerlei documenten van de mutualiteiten. Anderzijds krijg ik wel meer en meer aanvragen van patiënten die elektronisch een afspraak willen regelen, iets wat dan niet zo vanzelfsprekend is want dan blijf je wel eens heen en weer mailen tot een geschikte datum en tijd gekozen is. Recallbrieven kunnen echter perfect met mail, net als bevestigingen of herinneringen aan afspraken. Hoewel ik voor dergelijke zaken een kortere sms verkies. 

Dat laatste werd ik vandaag goed in mijn neus gewreven. Niet enkel mijn man kwam me op de feiten drukken met  m'n telefoonfactuur . Telefoneren doe ik eigenlijk nauwelijks, maar hoewel ik van mezelf denk best een week zonder GSM te kunnen zegt m'n rekening iets anders. Nochtans was ik enkele weken terug in de Parijse metro heel erg onder de indruk van de massa mensen die tijdens hun rit hun duim nauwelijks rust lieten. Je vraagt je af wat ze allemaal te berichten hadden, maar werkelijk iedereen zat er met z'n mobieltje bezig terwijl ik me vooral staande trachtte te houden in die drukke mensenzee. Wat voor een rekening moeten die jongeren niet hebben op het einde van een maand denk ik dan. Daarbovenop kreeg ik na enkele onbeantwoorde berichtjes aan een meestal galant antwoordende vriend de message : 'sms loze dag? '

 

Dat klonk wel even in m'n oren moet ik zeggen. De dag is bijna over, dus nog 86 minuten en dan kan ik hem terug sms-en of mailen. Met een lijntje uit m'n favoriete song van het moment...

 

'I'm tired using technology-I need you right in front of me! '

 

Want hoe je het ook draait of keert, een life babbel blijft m'n voorkeur genieten!

 

 

Tot de volgende!

 

Anneke